wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    Laatste artikelen
    blabla
     
    Last stroller maffia: 01/03.2010
    Lees meer...
    In het hart van Boston ligt het Nederlandse consulaat, het Consulate General of the Netherlands. Dit is erg handig voor als je zoals ik een tijdje terug een nieuw paspoort nodig hebt. Je hoeft dan niet naar de ambassade in New York, en je hoeft ook je papieren niet op te sturen. Het is gelegen in een complex (Park Plaza) waar suites worden verhuurd aan diplomatieke missies, en kantoren. Toen ik daar kwam, moest ik nog een pasfoto laten maken die aan de Nederlandse eisen voldeed. Daarvoor moest ik naar een Braziliaanse fotograaf die daarvoor gecertificeerd was, en die zich op een andere verdieping in hetzelfde complex bevindt. Wat ik wel apart vond, is dat men alleen cash betalingen accepteert (heel on-Amerikaans; geen plastic en zelfs geen cheques).
     
    Het consulaat zelf is een stukje mini-Nederland. Er hangt uiteraard een staatsieportret van Beatrix, maar er liggen ook expat krantjes, folders over Nederland etc. De mensen zijn supervriendelijk, en ik heb dan ook voor mijn bezoek al meermalen per email contact gehad om wat zaken op te helderen.
     
     
    Is dat de koningin?
     
    Na de geboorte van Amelia heb ik ook contact gezocht om uit te vinden wat er nodig was om voor haar een Nederlands paspoort aan te vragen. Naast een afspraak op het consulaat voor kind en ouders, bleek neer te komen op een aantal documenten:
    1. Recently issued legalized birth certificate
    2. Proof of US residency
    3. Two recent pictures
    4. Passport application form
    5. US passport
    6. Recently issued and legalized marriage certificate
    7. Parental consent form
      
    Met papa en mama bij het aanvragen van het paspoort
     
    Nummer 1 van de lijst bleek gelijk hetgene met de meeste voeten in de aarde: we mochten namelijk niet een door een ziekenhuis afgegeven geboorte akte gebruiken, noch eentje afgegeven op het gemeentehuis. Ik moest er speciaal voor naar het Registry of Vital Records and Statistics van de staat Massachusetts, wat in Dorchester ligt. Ook hier kon ik weer niet met plastic betalen, en het was maar goed dat ik net genoeg cash bij me had ($18). Daarna, na een korte stop bij de nabijgelegen Poolse winkel, ben ik met het verkregen document naar het kantoor van de Deputy Secretary of the Commonwealth for Public Records gegaan. Dit gebouw was als uit een boek; eerst moest je door security, vervolgens ga je naar een afdeling met allemaal hokjes, bureaus en balies, met overal archiefdozen, stellingkasten etc. Je vertelt dat je een apostille wilt, en dan gaan zij met de pas gehaalde geboorte-akte aan de slag, terwijl jij weer naar een ander kantoortje wordt gestuurd om te betalen ($6). Het uiteindelijke resultaat is een kleurige akte met daaraan vast document met een prachtige goudkleurige zegel.
    Nummer 2 bestond uit onze visum papieren.
    Voor de fotos wilden we dezelfde foto gebruiken als voor het Amerikaanse paspoort; we hadden tevoren de afmetingen opgezocht en aangepast, en ze foto opnieuw laten afdrukken. We hadden er alleen geen rekening mee gehouden dat de achtergrond eigenlijk lichtgrijs moest zijn, en niet gebroken wit zoals voor het Amerikaanse paspoort. Maar omdat Amelia er zo goed opstond hebben ze het toch geprobeerd, en het werd geaccepteerd door het systeem.
    Voor het geval dat hadden we mijn ouders al een nieuwe internationale trouwakte laten meenemen, zodat we daarvoor niet speciaal meer regelingen hoefden te treffen.
    De rest van de formulieren konden we op het consulaat invullen.
     
    Met de aanvraag van Amelia's Nederlandse paspoort was de bevestiging van haar Nederlandse nationaliteit een feit (tot dan toe had ze immers nog slechts de Amerikaanse nationaliteit). Ik denk niet dat ze heeft beseft dat het best een belangrijk moment is geweest, maar gelukkig - zoals ze dan zeggen - hebben we de foto's nog!

    Lees meer...   (1 reactie)
    Zelfs als jonge ouders besef je soms al dat je bepaalde dingen anders zou hebben gedaan als je toen wist wat je nu weet. Eén van de dingen die we ons nu realiseerden is bijvoorbeeld dat we eerder hadden moeten beginnen met het introduceren van de fles. Nu is het erg van Amelia's zin afhankelijk of ze wel of niet uit de fles wil drinken (ik ben de enige waar ze dat zo nu en dan van accepteert). Het is duidelijk dat ze daar niet de voorkeur aan geeft 
     
    Ze heeft daarentegen veel interesse in bekers, borden en lepels. Op het kinderdagverblijf geven ze haar daarom te drinken uit een tuitbeker; daarmee waren ze succesvoller dan met de fles. Thuis moeten we goed in de gaten houden hoever zaken bij haar vandaan staan, want voor je het weet slaat ze met haar armen een beker omver, of zit ze met haar handen in een prakje op ons bord.
     
    Wij kregen hierdoor steeds meer het idee dat ze er wel toe was om nu en dan wat vast voedsel te proberen. Na dit overlegd te hebben met de kinderarts (er is hier geen consultatiebureau, je gaat naar de afdeling Pediatrie voor controles), zijn we begonnen om kleine hoeveelheden vast voedsel aan te bieden. Geheel in stijl krijg je een papier mee met aanbevolen (niet allergene) voedingsmiddelen, met daarnaast richtlijnen over hoeveel je hoe vaak mag geven.
     

    Meer!
     
    8 januari was de eerste keer dat we het hebben geprobeerd, en de keus was op worteltjes gevallen. En het smaakte! De kleine hoeveelheid die we haar mochten geven was Amelia niet genoeg. De mond kwam wijd open, en de handjes grepen naar de lepel.
     
     
    Wat geven jullie me nu!?
     
    Het is overigens niet altijd zo enthousiast; het ene smaakt haar overduidelijk beter dan het andere. Vooralsnog houden we ons gemakshalve bij Olvarit achtige potjes met groente of fruit. Sommige fruitsoorten zijn vrij zuur, en we verkneukelen ons elke keer weer om de gezichten die ze daarbij trekt. Overigens weerhoudt het haar er niet van om meer te willen, hoor!

    Tot slot gewoon even een paar fotootjes; omdat ik ze leuk vind

    De eerste is gemaakt tijdens Amelia's tummytime, de tijd die ze op haar buik doorbrengt. Om het voor haar leuker te maken hebben we nu en dan een spiegel bij het speelkleed; ze is daar mateloos door gefascineerd, en vindt het bijzonder interessant om via de spiegel naar jou te kijken. De tweede is gemaakt tijdens het voeden; ze zwaait vaak met haar ene vrije hand in het rond. Om te voorkomen dat ze een dreun krijgt houdt Danka soms haar hand vast, of laat ze Amelia haar vinger vasthouden. Zoals jullie kunnen zien heeft Amelia een stevige grip!

     
     
    Spiegeltje, spiegeltje...
     
     
    Mama's duim is ook van mij!
    Lees meer...
    In de weken na Sinterklaas hebben we ons huis in Kerstsfeer gebracht; we hebben onze lampjes opgezocht, andere kerstversieringen voor de dag gehaald, en zelfs een kerstboompje gekocht. Op Union Sq zit een bloemist/tuinzaak, die 's winters altijd een ruime keus kerstbomen heeft. Ze hebben hele kleine boompjes, maar ook metershoge bomen die een pickup truck op een Mini doen lijken. Omdat ons huisje nu al vrij vol is, besloten we het bescheiden te houden; we hebben een schattig boompje gekocht dat mooi op het dressoir in onze woonkamer paste. Bij Amelia op schoot (dat wil zeggen: op de wandelwagen) hebben we het boompje naar huis gebracht. We hebben het versierd met onder andere een "My first Christmas" ornamentje, waar we een recent fotootje van Amelia in hebben gedaan. Het volgend jaar zullen we daardoor terugkijken aan deze eerste kerst als familie.
     
     
    Danka en Amelia met ons kerstboompje
     
    De eerste kerst na onze aankomst in de VS hebben we doorgebracht bij Stuart en Bogusia. Dit jaar zou onze laatste kerst in de VS worden, en we waren dan ook blij om weer een uitnodiging van hen te ontvangen zodat we toch de feestdagen met familie konden doorbrengen ondanks dat we niet naar Europa gingen (gezien onze aanstaande remigratie). Het was de eerste keer logeren voor Amelia!
     
    Waar we vorige keer met de trein naar Concord gingen, heeft Stuart ons ditmaal in Somerville opgepikt. Dat was wel zo handig, omdat we nu aanzienlijk meer spullen nodig hadden (voor Amelia) dan de vorige keer. Hij kwam ons 's ochtends vroeg op de 24e december ophalen, zodat we in Bow waren voor Wigilia. Net als vorige keer hadden we ook nu vantevoren gekookt: ik had me weer toegelegd op de zrazy (geleerd van Danka's moeder), samen hebben we twee verschillende soorten gołąbki (met gehakt, en met champignons) en Danka had ook nog een gingerbread gebakken.
     
     
    Kerstdiner (met dank aan Tyler voor de foto)
     
    Voor de kerstavond hadden de Kremzners ook uitgebreid gekookt en daarnaast hadden Tyler en Meg (Stuart's zus) ook nog het één en ander meegenomen, waardoor er een tafel vol eten was. En, naar Poolse traditie, was er uiteraard ook opłatek dat gedeeld werd met alle aanwezigen, waaronder ook Stuart's moeder.
     
     
    opłatek
     
    Het heeft me ook dit maal weer verbaasd hoe je je bij sommige mensen gewoon op je gemak kunt voelen, ook al ken je elkaar helemaal niet verschrikkelijk goed, of heb je elkaar nog maar een paar keer gezien. Dit leek ook voor Amelia op te gaan: ze heeft tenminste behoorlijk wat tijd op de arm van Bogusia doorgebracht, en zelfs Konrad kon haar even knuffelen en rondsjouwen (onder toezicht uiteraard). Maar uit de fles drinken, waar we op hadden gehoopt, dat had Amelia niet in het hoofd
     
      
    Het was gezellig!
     
    Voor 's nachts hadden Stuart en Bogusia een wieg geleend van vrienden; die was alleen wel berekend op kleine babies, en Amelia paste er dan ook maar nèt in. Ze vond het overigens wel erg knus en heeft er prima in geslapen.

     
    Past precies!
     
    Op eerste kerstdag was het belangrijkste voor de kids natuurlijk de kadootjes die als vanuit het niets onder de boom waren verschenen en de lekkernijen die in de stockings zaten. Tegen de tijd dat wij beneden kwamen was het een waar slagveld: enerzijds omdat er overal verpakkingsmateriaal lag, anderzins omdat beide jongens een foam dart gun hadden gekregen.
     
     
    Kadootjes!
     
    Op tweede kerstdag zijn we ondermeer naar de mis geweest met de hele familie, inclusief Stuart's broer Mark en diens zoon Erik; Amelia is gewoon meegeweest. Ze viel tijdens de autorit naar de kerk in slaap en heeft een groot deel van de dienst geslapen, ondanks het orgel en het gezang. Uiteraard was ons slapende engeltje ook daar het middelpunt van belangstelling. Toen ze tegen het eind van de dienst wakker werd (honger!) is Danka met haar naar een aangrenzende kamer gegaan om haar te voeden. Die ruimte had speakers, en grote donkere ramen waardoor Danka de rest van de dienst mee kon krijgen. Erg kind- en moedervriendelijk!
     
    Erik zit nu in het laatste jaar van de middelbare school, en is zich nu aan het inschrijven voor diverse colleges. Het was voor ons een echte eye opener om te horen hoe een dergelijke procedure in mekaar zit. Waar men rekening mee houdt (extracurricular activities), wat wel en niet goede scores (SAT) zijn etc. Het is naar mijn mening nu en dan wel erg doorgeschoten hoor: ouders die hun kinderen naar een gruwelijk dure school sturen (waarvan collegegeld vergelijkbaar is met een goede universiteit), die het leven van hun kinderen tot practisch op de minuut volplannen met playdates/sport/muziek etc. Gelukkig staan de Kremzners wat nuchterder in het leven, en is er voor hun kinderen ook gewoon tijd om kind te zijn!
     
      
    Met mama in de sneeuw
     
    Uiteraard zijn we ook dit jaar weer wezen sleeën; hoewel er een stuk minder (verse) sneeuw was dan twee jaar geleden, lag de slee-helling er prima bij. We hadden Amelia warm ingepakt in een iets te groot sneeuwpak, en Danka is ook met haar van halverwege de helling naar beneden gegleden. Aan haar open mond te zien vond Amelia het wel leuk! Daarna was ze overigens wel zo vol van indrukken dat ze tijdens de korte sneeuw-wandeling daarna gelijk in slaap viel en heeft geslapen totdat we bijna weer thuis waren.

    Als een van de laatste dingen hebben we nog getrakteerd op beschuit met muisjes; om de geboorte van Amelia nogmaals met familie te vieren, en hen te introduceren tot deze Nederlandse gewoonte.
     
     
    Laat het smaken!
     
    De 27e hebben Stuart en Bogusia ons weer teruggebracht naar huis.Met dit bezoek eindigen we onze feestdagen hier in de VS zoals we ze zijn begonnen in 2007; "full circle" zoals ze dat hier noemen.


    Kadootjes thuis

    De dag na thuiskomst hebben we ook zelf nog kerst gevierd, met ondermeer kadootjes uit naam van Danka's moeder (zoals bovenstaand boekje, wat een grote favoriet is momenteel).

    Oud en nieuw hebben we lekker thuis doorgebracht; ik had het Amerikaanse equivalent van Jip-en-Janneke champagne op de kop getikt, zodat Danka ook kon toasten. Het was een witte wereld omdat er kort tevoren een vers laagje sneeuw was gevallen. Telkens als dat gebeurd ziet de buurt waar we wonen, met alle kleurige houten huizen en de kerstversieringen, er heel pittoresk uit. Een prachtig excuus om een lekkere frisse wandeling te maken!


    Sneeuw-wandeling
    Lees meer...   (1 reactie)
    Obama at NEU, October at MIT.

    http://amps-web.mit.edu/public/amps/webcast/2009/obama-2009oct23/
     
    http://www.nutv.neu.edu/news/obama-makes-appearance-at-nu/
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl