wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    Laatste artikelen
    Waar we in het begin van ons verblijf een hoop foto's van de omgeving maakten, is het onderwerp van de meeste van onze fotos nu Amelia.

    We maken zo nu een dan een serie foto's en uit één van die sessies kwam de onderstaande foto tevoorschijn. Let wel: deze foto is dus niet geposeerd en op het aureooltje, de vleugeltjes en de softfocus na ook niet bewerkt. Toen we deze foto zagen, wisten we gelijk dat dit onze kerstkaart zou worden!
     
     
    Bij dezen dus (nogmaals): de beste wensen voor 2010! En tot ziens in Nederland!
    Lees meer...
    Het wordt een terugkerend thema, maar ik ga weer een poging wagen om een achterstand in bloggen van enekel maanden weg te werken
     
    Onze laatste blog ging over Thanksgiving, wat plaatsvond eind november. Ik ga dan ook maar verder met de gebeurtenissen van begin december...
     
     
    Danka met Amelia op de campus van NEU
     
    Op 2 december had Danka een vergadering gepland op haar werk met iemand uit Australië waar ze mee samenwerken.Hoewel ze dus in december nog vanuit huis werkte, moest ze hiervoor wel naar Northeastern (NEU). Daarnaast had ik daardoor een papa-dag (of in ieder geval een papa-morgen). We gingen met zijn drieën naar de universiteit, waar Amelia natuurlijk gelijk in het middelpunt van de belangstelling van al Danka's collegas kwam te staan. Toen Danka haar had gevoed, en de vergadering begonnen was, ben ik vervolgens met Amelia wezen wandelen door de Back Bay Fens (kortweg Fens). Toen Danka de vergadering en bijbehorende lunch erop had zitten, belde ze me en ben ik langzaam aan teruggelopen naar NEU. Daarbij kwam ik ondermeer langs het Museum of Fine Arts (ook wel het MFA genoemd), waar men bijna klaar is met de aanbouw van een hele nieuwe vleugel.
     
     
    Danka leest Amelia een gedicht voor
     
    Begin december is natuurlijk ook de tijd van Sinterklaas. We hadden al een aantal keren het Sinterklaas journaal gekeken, maar toch is het moeilijk om helemaal in de juiste stemming te raken. Gelukkig had ik wel het één en ander aan lekkernijen meegenomen bij mijn laatste trip naar Nederland (speculaas, pepernoten, chocoladeletters etc). In alle drukte waren we niet aan surprises toegekomen, en we hadden besloten om de kado's voor elkaar te bewaren tot de kerst (die we zouden doorbrengen bij Stuart en Bogusia; daarover later meer). Maar Sinterklaas had uiteraard zijn eigen plan getrokken, en daardoor kwamen er precies op 5 december twee pakketjes aan uit Nederland! We hebben gelijk de mp3's van onze CD met Sinterklaasliedjes opgezocht, en terwijl we daarnaar luisterden hebben we de kadootjes opengemaakt. Super, toch?
     
     
    Snapshots van het weerbericht; in dezelfde week gemaakt
     
     
     
    Het weer dit winterseizoen was erg atypisch voor Boston; rond de Sinterklaas hadden we nog gemiddelde temperaturen van meer dan 54°F (ongeveer 12°C), met uitschieters naar 70°F (21°C). Normaal gesproken is het hier vanaf midden november echt winters, met sneeuw en vorst (maar wel blauwe lucht). We begonnen ons net af te vragen of we nog wel winter zouden krijgen toen de temperaturen in twee dagen plotseling kelderden tot beneden het vriespunt. We kregen ook een behoorlijk pak sneeuw. Toch kan ik nu al wel zeggen (dat is dan weer een voordeel van het ver achteraf schrijven van dit blog) dat in vergelijking met voorgaande jaren de winter buitengewoon mild is geweest; relatief weinig sneeuw, geen ijskoude temperaturen (wel constant rond of beneden het vriespunt). Had wel als voordeel dat ik kon blijven fietsen naar mijn werk.


    Wandelen in de eerste echte sneeuw
    Lees meer...
    De tijd glipt ons tussen de vingers door; ik kan maar nauwelijk bevatten dat ik nu (12 januari) een stukje aan het schrijven ben over Thanksgiving (26 november). Er is een hoop gebeurd, maar in een poging om enigzins bij te blijven met dit blog, zullen de komende verhaaltjes wellicht een aantal grotere stappen in de tijd maken.
     
    Eind november begon langzaam het besef te komen dat het nog maar een goede maand zou duren voordat Amelia naar het kinderdagverblijf zou gaan. De zoektocht daarnaar was overigens nog een hele onderneming op zich. We hebben allerlei opties overwogen, die er hier voor handen zijn: een nanny (oppas), al dan niet samen met iemand anders, family daycare (d.w.z. opvang bij gecertificeerde particulieren), en professionele opvang.  Het eerste bleek duur, en iemand met dezelfde wensen moeilijk te vinden. Het tweede hebben we serieus overwogen, maar nadat we een paar van deze instellingen hadden gezien, was er niks wat ons goed toeleek. Dus kwamen we uit bij de professionele opvang. Het kinderdagverblijf op MIT had een wachtlijst van meer dan twee jaar; de enige manier om daar in te komen was dus als ik Amelia had ingeschreven voordat we naar de VS kwamen, of als je als professor naar MIT komt en daardoor voorrang krijgt. Een aantal andere dagverblijven zaten vol. Uiteindelijk kwamen we daarom uit bij een plek die we per toeval hadden ontdekt toen mijn familie hier op bezoek was: de Tree House Academy (THA). Ze waren toen pas geopend, en we hadden een heel leuk gesprek met de enthousiaste eigenaars; een stel wat in Brazilïe en Engeland had gewoond. We spraken na lang denken dan ook af dat Amelia voor twee dagen in de week naar het kinderdagverblijf zou gaan, vanaf 1 januari, en dat Danka daarnaast 1 dag in de week thuis zou werken. Voor december zou Danka van thuis uit werken voor drie dagen per week; dit omdat je hier wel het volle pond moet betalen voor een maand als december, terwijl je kinderen niet verwacht worden op een heel aantal vakantiedagen, en eventuele snow emergencies.
     
    Hoe dan ook, met het besef dat de tijd voor het kinderdagverblijf aanstaande was, kwam ook het idee dat het wel erg handig zou zijn als Amelia op dat moment uit de fles zou willen drinken - iets wat we tot dan toe niet hadden gedaan. We zijn daarom begonnen met het introduceren van de fles, met wisselend succes. Het probleem is niet dat ze niet uit de fles kan drinken, maar dat ze het niet wil. Op een gegeven moment hadden we een hele week dat het hardstikke goed ging, maar dat werd dan weer gevolgd door een week waarin ze alleen maar erg boos werd van de fles. Van alles geprobeerd: temperatuur, verse of eerder ingevroren melk, verschillende flessen en spenen etc. Zonder duidelijk resultaat. Maar omdat het soms toch goed gaat, en het de eerste keer was dat ik haar kon voeden, hierbij toch even een fotootje.
     
      
    Papa geeft de fles
     
    Nu en dan laten we onze gedachten gaan over hoe het later zal zijn met Amelia; dat we misschien met vakantie hier terug kunnen komen om haar te laten zien waar ze is geboren, of dat ze misschien hier wel naar toe gaat om te studeren. Verre toekomst natuurlijk, maar tegelijkertijd zouden we het leuk vinden om haar iets van Amerika mee te geven als ze ouder wordt. Ze is tenslotte Amerikaans staatsburger, en we hebben inmiddels het paspoort om dat te bewijzen 
     
    Zoals jullie als lezers van dit blog wellicht hebben meegekregen hebben de Amerikanen een hoop feestdagen, die vaak erg gecommercialiseerd zijn. Kerst lijkt bijvoorbeeld erg gericht op het laten kopen van zoveel en zo groot mogelijke kado's, en Valentijnsdag is al niet veel beter. Daarnaast zijn er een hoop wat meer onduidelijke feestdagen: Memorial Day, Labor Day, President's Day, Columbus Day, Martin Luther King Day, Veterans Day. Toch is er één die er voor ons bovenuit steekt: Thanksgiving. En dat heeft vooral te maken met de manier waarop Amerikanen met deze feestdag omgaan. In tegenstelling tot alle andere, is Thanksgiving er één die vooral om familie draait. Ja, de spreekwoordelijke kalkoen en uitgebreid diner horen er ook bij, maar in de kern draait de feestdag om het stilstaan bij alles waar je dankbaar voor bent, in de eerste plaats je familie.

     
    Amelia's eersteThanksgiving
     
    Vanwege dat idee, het stilstaan bij waar je dankbaar voor bent, denk ik dat Thanksgiving iets is wat we op de één of andere manier mee gaan proberen te nemen naar Europa. Een ambitieus plan? Misschien wel, maar ik hoop dat het bij meer dan een goed voornemen blijft.
     
    Om te oefenen hebben we in ieder geval dit jaar weer een Thanksgiving diner gehad, met kalkoek (niet een hele, dat zou teveel van het goede zijn), stuffing (een mix van kruiden met stukjes brood), cranberry sauce, sweet potato mash (puree van zoete aardappelen) en groente.
     
     
    Onze kalkoen
     
    Nu moeten we alleen nog een beetje bijlezen wat betreft de geschiedenis van Amerika, zodat we wat dat betreft straks niet met de mond vol tanden komen te staan; we hebben al een aardige American history for dummies gezien, in cartoon vorm, waar we ons misschien wel aan gaan bezondigen 
     
        
    Lekker hoor!
    Lees meer...   (1 reactie)
    Doordat Amelia in Amerika is geboren, heeft ze automatisch het Amerikaanse staatsburgerschap. Daarbij hoort natuurlijk ook een paspoort (bijschrijven in het paspoort van de ouders, zoals vroeger, wordt niet meer gedaan) maar in de eerste paar maanden waren we er domweg niet aan toe gekomen om dat aan te vragen.
     
    Het aanvragen van een paspoort heeft nog heel wat voeten in de aarde. Het begint met het invullen van een formulier (DS-11). Daarnaast moet je het volgende overleggen: bewijs van staatsburgerschap  van Amelia en ouderschap van ons (beide d.m.v. uittreksel van geboorteregister), kopie van identificatie van de ouders (paspoort), en twee fotos van Amelia. Tot slot moet je alle formulieren in aanwezigheid van een gecertificeerd persoon ondertekenen, en de kosten betalen.
     
    Het aanvragen hebben we gedaan bij het dichtstbijzijnde postkantoor, dat aan Union Sq (Somerville). Dit is een groot rood bakstenen gebouw, en ziet er van binnen uit zoals een postkantoor uit een oude Amerikaanse film. Veel marmer, Amerikaanse vlaggen aan de muur, en een hele wand met kleine postbussen met koperen deurtjes (als je hier op het postkantoor iets afhandelt, vragen ze ook standaard nog of je interesse hebt om een postbus te openen).
     

    De binnenkant van het postkantoor
     
    Danka was er al eens geweest om de informeren wanneer de balie open was voor paspoort-aanvragen (dat is niet altijd het geval). Toen we echter op de tijd kwamen die ze op een briefje had meegekregen, zeiden ze dat het eigenlijk alleen op een andere tijd kon. Maar tegelijkertijd is het postkantoor is Somerville eigenlijk een soort dorps-filiaal, en na een kort praatje zouden ze onze aanvraag er wel even tussendoor loodsen.
     
       
    Tijdens de aanvraag
     
    Amelia was tijdens de wandeling naar het postkantoor overigens diep in slaap gevallen, en heeft van het hele gebeuren niks meegekregen. Daarom hebben we ook maar even een fotootje gemaakt...
     
     
    "Ik vind alles wel best!"
     
    Lees meer...
    Tijdens mijn werkbezoek aan Leiden hebben Danka en Amelia uiteraard niet stil gezeten.
     
    Voor nieuwe moeders zijn er in Boston en omgeving allerlei voorzieningen. Omdat ik daar volgens mij nog niet over geschreven heb is dit misschien een mooie gelegenheid.
     
    Om te beginnen is er een speciale wekelijkse baby friendly bioscoop voorstelling. Het zijn gewoon films die op dat moment in de bioscoop zijn (dus niet specifiek geselecteerde films), maar ze worden afgespeeld in een min of meer verlichte zaal (zodat ouders hun kinderen kunnen zien en eventueel voeden) en met een aangepast volume (zodat de eventueel slapende kinderen niet wakker worden van luide muziek of explosies). Daarnaast is het natuurlijk ook vooral een kwestie dat je niet de enige ouder met kind in de bioscoop bent, waardoor de eventuele toleratie voor disrupties groter is.
     
    De bioscoop die dit doet is het Capitol Theater in Arlington, en is goed te bereiken bij ons vandaan met de bus. De tent wordt overigens gerund door dezelfde mensen die ook het Somerville Theater in beheer hebben.
     
    De maandag dat ik in Leiden zat speelde de film Amelia; toeval of niet, daar konden Danka en Amelia natuurlijk niet ontbreken! Het is een biografische film over het leven van Amelia Earhart, de eerst vrouwelijke piloot die solo over de Atlantische Oceaan is gevlogen. Ze is daarnaast erg belangrijk geweest als inspiratie en in de strijd voor gelijke rechten voor vrouwen.
     
      
    Bij de ingang van de bioscoopzaal
     
     
    De beide Amelia's
    (zonder flits helaas niet zo goed te zien)
     
    Daarnaast is dit misschien wel een goede gelegenheid om nog een andere activiteit te noemen; de MIT Strollermaffia. Dit is de geuzennaam die we hebben gegeven aan een groep nieuwe moeders die van tijd tot tijd samenkomen op de campus van MIT (een groep dames met strollers kan namelijk best imponerend zijn). In deze groep zitten ondermeer Rheena en Loukia, die tegelijk met ons in Mt. Auburn waren...
     
      
    De strollermaffia langs de Charles
     
    De groep heeft prima faciliteiten, want niet alleen wonen een aantal van de moeders op de campus, MIT heeft ook zogenaamde mother's rooms, die speciaal ingericht zijn zodat moeders kunnen kolven of borstvoeden.
     
       
    Paar plaatjes van strollermaffia kids
     
     
    Het is natuurlijk ook een goede gelegenheid om ervaringen uit te wisselen, en tips op te doen over speelgoed, gebruiksvoorwerpen en kinderkleding. Eén van de dingen die we daar bijvoorbeeld hebben opgedaan is dat je niks online moet kopen zonder even op internet te zoeken naar coupons. Het blijkt namelijk dat je bij veel winkels zo maar 10-20% van de prijs af kunt halen door alleen maar wat extra nummers en cijfers in te vullen tijdens het afrekenen van je bestelling. Er zijn zelfs speciale sites die eruit bestaan dat ze dat soort codes verzamelen, zodat je makkelijker kan zoeken...
     
     
    Reena leest Maya & Amelia voor
     
    Daarnaast is het natuurlijk ook gewoon gezellig, en een goeie reden om op pad te gaan met de kleine!
    Lees meer...
    Zoals velen van jullie ongetwijfeld wel wisten, ben ik een tijd terug al begonnen om me te orienteren op de banenmarkt. Met de geboorte van Amelia, werd het voor ons een prioriteit om een baan te vinden die in Nederland, of in ieder geval in Europa was. Daarom ben ik in mei naar het BCFevent in Amsterdam geweest. Via via hoorde ik daar van een baan in het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) en van het één kwam het ander. Ik heb per e-mail en telefoon contact gezocht met de groep daar, en toen er een postdoc uit de groep via Boston naar een conferentie ging, heb ik hem op het vliegveld ontmoet. Uiteindelijk leidde dit ertoe dat ik een baan aangeboden heb gekregen, ook al was ik niet op bezoek geweest om bijvoorbeeld de groepsleider te ontmoeten. Na enig wikken en wegen heb ik besloten om het aanbod aan te nemen, en daarmee komt onze terugkeer naar Nederland ineens een stuk dichter bij.
     
    Door alle drukte in de zomer was er niet eerder gelegenheid voor mij om naar Nederland te komen voor een werkbezoek dan eind november. Maar het was tijd om spijkers met koppen te slaan ten aanzien van mijn aanstelling, dus ben ik van de 14e tot de 19e alleen heen en terug gegaan naar Nederland.
     
    Leiden ligt op maar een halfuur van Schiphol en nadat ik zondagochtend in de aankomsthal een kopje (ja, de kopjes zijn wel een stuk kleiner inderdaad) cappuccino te hebben gehad, ben ik  naar Leiden gegaan. Er was een hotel voor mij geboekt, dat grappig genoeg "Mayflower" heette (naar de boot waarmee de Pilgrims destijds vanuit Leiden naar Massachusetts vertrokken).
     
      
    Hotel Mayflower
     
    Het hotel lag op loopafstand van het station; nu moet ik er eerlijkheidshalve bij zeggen dat je vanaf het station al snel ergens naar toe kan lopen, maar dit was inderdaad maar een paar minuten. Nadat ik mijn spullen daar had achtergelaten, had gedouched en even gerust, werd ik afgehaald door ex-Bostonian Elke, die me vervolgens op sleeptouw nam om de jetlag te overwinnen. We zijn na een kop koffie en een stevige wandeling door de stad uiteindelijk in Cafe Einstein beland, waar we ook gegeten hebben. In die paar uurtjes hadden we ook lekker de gelegenheid om even bij te praten.
     
     
     
    De volgende dag had ik om 10u afgesproken met Ed Kuijper, het hoofd van de groep waar ik ga werken. De eerste dag stond in het kader van kennismakingen: met het LUMC, de afdeling Medische Microbiologie, de onderzoeksgroep zelf en de personen daarin. Daarnaast werd ik geintroduceerd tot het lopende onderzoek, en gaf ik zelf een praatje over mijn huidige werk. Ook hebben we kort gesproken over een eventuele beursaanvraag. Dat klinkt allemaal beknopt, maar was natuurlijk superintensief voor iemand met een jetlag. Gelukkig was er ruim koffie voorhanden.
     

    Hoofdingang van het LUMC
     

    De vleugel van het LUMC waar ik ga werken
     
    Na afloop van alle gesprekken was het inmiddels donker. Ik ben via het hotel gegaan om me even te verkleden, maar besloot dat ik daarna toch moest proberen om wat van de stad te zien. Een groot deel van de historische gebouwen leek gelukkig verlicht, en er waren ook al plaatsen met kerstverlichting hetgeen de stad een gezellig gezicht gaf. Na een maaltijd bij één van de vele pannenkoek-restaurants die in de omgeving van het hotel lagen (waarom zo dicht bij elkaar is mij een raadsel), ben ik 's avonds nog aan het werk geweest (uitwerken ideeën voor onderzoeksvoorstel) en heb ik natuurlijk ook per internet contact gehad met het thuisfront.
     
     
    Leiden bij nacht
     
     
     
    Op dinsdag was er wederom een intensieve werkdag; ondermeer een ontmoeting met de afdeling P&O (contract onderhandelingen, CAO bespreking, etc) en een bespreking van de grote lijnen van mijn onderzoeksvoorstel. Daarnaast ook een ontmoeting met prof. Snijder en prof. Kroes, het hoofd van de afdeling Medische Microbiologie. 
    Toch was ik al met al iets eerder klaar dan de dag ervoor, en kon ik daardoor bij daglicht nog even rondfietsen op de geleende labfiets  Om goed af te sluiten, heb ik mezelf daarna getrakteerd op een wild biefstuk in Restaurant Scarlatti (erg lekker!).
     
    De terugvlucht was geboekt voor donderdag, waardoor ik woensdag nog een dag te besteden had. Heit en mem waren daarvoor speciaal met de trein overgekomen uit het hoge Noorden; samen hebben we ondermeer de markt verkend, chinees-indisch gegeten bij Asian Palace, en hebben we uitgezocht hoever het strand nu eigenlijk is vanuit Leiden. Helaas zat het weer niet echt mee (welkom in Nederland!): het was wat regenachtig, en waaide hard. Maar daar hebben we ons natuurlijk niet door laten afschrikken!
     
     
    Op het strand van Katwijk aan Zee
     
     
    Lekker uitwaaien!
     
    Donderdag zat het bezoek er ook al weer op; aan de ene kant was het natuurlijk erg kort, en superintensief, maar aan de andere kant was ik ook weer blij om terug te kunnen naar mijn "dames"...
     
    Om de traditie in stand te houden van mijn vorige vliegreizen: ook dit keer heb ik natuurlijk een aantal films gekeken. Allereerst Star Trek, een film die hier dit jaar een groot kassucces is geweest. Verrassend goede film, al blijft het fenomeen tijdreizen (en de consequenties daarvan) altijd lastig. Maar erg leuk om jonge versies te zien van karakters die je terugkent uit latere series (tenminste als je, zoals ik vroeger, een hoop van de afleveringen hebt gezien). Daarnaast Sin Nombre: een film die de pogingen van een aantal mensen uit Honduras volgt die naar de VS willen vluchten. Een erg donkere film, die een hard beeld geeft van  de gangs in Midden-Amerika. Volstaat te zeggen dat het niet echt een film is om vrolijk van te worden, maar die ik desalniettemin kan aanraden. Tot slot heb ik ook nog Adventureland gezien. Daar ga ik geen woorden aan vuil maken; tijdsverspilling.
     
    Lees meer...   (2 reacties)
    De dag na de basketbal wedstrijd stond er al weer een ander evenement op stapel; het was namelijk Halloween. Hèt feest wat alle Amerikanen (en ook veel niet-Amerikanen) aangrijpen om zich eens even ludiek, gruwelijk, apart of fantastisch uit te dossen. Daarnaast maken de kinderen van de gelegenheid gebruik om via trick-or-treating genoeg snoepgoed voor het hele volgende jaar te verzamelen.
     
    Er zijn weinig plekken beter om al die gekkigheid mee te maken dan de stad die spreekwoordelijk bekend staat om de heksen; Salem. We zijn daar al een paar keer geweest, maar nog nooit met Halloween. We hadden er al wel veel van gehoord.
     
     
    Adriaan in Salem
     
    Tijdens Halloween worden in Salem de zogenaamde Haunted Happenings georganiseerd; dit is een combinatie van muziek, toneel, aapjes kijken en straatfestival. Het is zó populair dat de MBCR (de locale forensentrein) er speciaal voor een Halloween trein liet rijden; een retourtje Salem was dan maar 10$.
     
    Samen met Adriaan en Amelia hebben we ons in de ochtend dan ook naar North Station begeven, waar de trein vandaan vertrok. Het hele perron stond reeds vol met wonderlijk uitgedoste mensen. Wij, die in een opwelling hadden besloten om hiernaartoe te gaan, voelden ons soms behoorlijk underdressed. We hadden overigens wel Amelia een mutsje opgedaan waar op stond Baby's first Halloween (het mutsje zelf was gemaakt zodat het op een pompoen leek, inclusief blaadjes).
     
     
    Amelia vond het allemaal wel interessant
     
     
     
    We konden maar kwalijk een plekje vinden in de trein, maar konden gelukkig wel zitten. Een klein uur laten kwamen we aan in Salem.
     
    Vanaf het station was er vervolgens een hele mensenmassa die zich in de richting van het centrum begaf. De hoofdstraat van het stadje is een voetgangersgebied, en was voor de gelegenheid gevuld met zombies, superhelden, stripfiguren etc.
     
    Een groot deel van de rest van de dag hebben we doorgebracht met rondlopen en ons de ogen uit kijken. Ik kan daar wel over gaan schrijven, maar beelden spreken natuurlijk veel meer. Vandaar dus een kort beeldverslag hieronder.
     
     
    Shrek en Fiona gluren even in de kinderwagen
     
     
    Texas chainsaw massacre meets ladybug
     
     
    Sommige mensen hadden erg hun best gedaan op het kostuum
    (nee, het was niet de echte Johnny Depp) 
     
     
    Jong en oud was verkleed

     
    We kwamen ook zombies tegen die lichaamsdelen vervoerden
     
     
    Sommige kostuums waren over the top
     
    Tot slot zijn we nog langs de Poolse winkel (Polonus European Deli & Ice cream) geweest, waar we ondermeer lunch hebben gekocht en een Poolse muts voor Amelia in de winter, en hebben we koffie gedronken bij een het Front Street Coffeehouse.
     
    De terugweg was het in de trein overigens een stuk rustiger; het feest ging namelijk nog tot laat in de nacht door, en daardoor was de mensenstroom nog naar Salem toe, in plaats van richting Boston. Konden we tenminste ruim zitten!
     
     
    In de commuterrail
     
    Deze trip was tevens de laatste gezamelijke actie van Adriaan's bezoek; het was erg gezellig om mekaar eens even een paar dagen achter mekaar te kunnen ontmoeten, en volgens mij heeft Amelia het er ook erg mee naar haar zin gehad.
     
    Lees meer...
    Vers van de pers: gemaakt door een event fotograaf.


    Lees meer...
    Op 26 oktober heb ik Adriaan, mijn broer, opgehaald van het vliegveld. Hij had besloten dat het toch jammer zou zijn om niet even bij ons te kijken in de VS en omdat de tijd nu heel snel gaat, was dit wellicht te laatste mogelijkheid om het in ons beider schema in te passen. Het weer was niet al te geweldig, maar ik denk dat we over het algemeen toch niet mochten klagen.
     
     
     
     
    Peak foliage (hoogtepunt van herfstkleuren) Boston
     
    Dinsdag de 27e is hij eerst de Freedom Trail wezen lopen; dat is toch een beetje een must voor iedereen die in Boston op visite komt. Het is een stevige wandeltocht, maar je ziet wel gelijk een hoop van de historische plekken van Boston.
     
    Op woensdag werd er (min of meer noodgedwongen) een museumdagje ingelast vanwege het minder aangename (lees: regen) weer.
     
     
    Zicht op MIT (links) en Boston (rechts) vanaf de Mass Ave brug
     
    Donderdag is Adriaan met Danka naar Harvard geweest, waar ze een self-guided tour hebben gedaan. Vandaar zijn ze met de metro naar MITgekomen waar we vervolgens met zijn allen aan de Charles koffie hebben gedronken. Nadat hij een door anderen geleide tour van MIT had gedaan (terwijl Danka Amelia voedde in een speciaal daarvoor bedoelde kamer van MIT), zijn we ook nog even in het lab wezen kijken.
     
     
     
     
    Aan de oever van de Charles
     
    Voor vrijdag had ik een speciaal uitje bedacht; Adriaan heeft (heel) vroeger basketbal gespeeld, en dat is een sport die erg populair is in Amerika. Het toeval wil dat Boston een niet onaardig team heeft, de Boston Celtics. Ik was natuurlijk veel te laat om via de officiele wegen ene kaartje te bemachtigen, maar gelukkig bestaat er ook zoiets als Marktplaats. De dag tevoren ben ik dan ook naar het stadion gegaan om kaartjes van iemand over te kopen. Altijd afwachten hoe dat gaat natuurlijk, maar buiten problemen om de persoon te vinden (er was op dat moment een wedstrijd van het ijshockey team de Boston Bruins, waardoor er veel publiek op de been was) leverde het geen moeilijkheden op.
     
    Een blik in de TD Garden
     
    De wedstrijd begon om 8 uur 'savonds, en we zijn rond een uur of zeven op pad gegaan. De Celtics spelen in de TD Garden, hetgeen praktisch op de metrostop North Station ligt. Makkelijk bereikbaar dus.
    Nadat onze tassen en camera's waren gecontroleerd, mochten we naar binnen. We hadden plekken op de tribune op de hoek van het veld, recht tegenover de banken waar de teams zaten. Het viel alleszins mee hoeveel je kon zien van die hoogte, al was het wel een stief stukje trap klimmen (daarna snapten we ook waarom de meeste mensen in drommen de roltrap namen). Net als bij het baseball, was er ook hier ruimschoots eten en drinken (lees: bier) voorhanden. In vergelijking daarmee leek het publiek overigens iets minder divers (meer jongeren), hoewel ook hier alle leeftijden waren vertegenwoordigd.
     

    Adriaan komt terug met een biertje
    (uiteraard nadat zijn paspoort is gecheckt voor de leeftijd)
     
    De wedstrijd zelf was een hele belevenis; tot een paar minuten tevoren leek de arena niet echt vol te worden (hoewel friday night matches hier een begrip zijn), maar een paar minuten tevoren liep het helemaal vol; de maximale capaciteit is een kleine 20.000 personen.
     
     
    Star spangled banner
     
    De wedstrijd begon natuurlijk met de binnenkomst van de teams; in ons geval speelden de Celtics tegen de Chicago bulls. De Celtics hadden een binnenkomst via een erehaag, met veel muziek en lawaai. De Bulls werden slechts aangekondigd door de luidspreker. Daarna volgde ook de introductie van alle spelers: voor de Bulls in het volle licht, terwijl er voor de Celtics een show werd opgevoerd met schijnwerpers, rockmuziek etcetera... Daarna was er natuurlijk tijd voor het nationale volkslied.
     
    Go Celtics!
     
    Omdat een basketbal wedstrijd uit vier quarters bestaat, en er bovendien een aantal time outs zijn is er ruimschoots gelegenheid voor allerlei vormen van amusement. Natuurlijk waren er cheerleaders, die eufemistisch Celtics Dancers worden genoemd. Daarnaast was er een acrobate,die op een torenhoge eenwieler schaaltjes omhoogwierp en opving met haar hoofd. Er waren verscheidene spelletjes (trivia, waarbij je dingen kadootjes kon winnen) en give-aways (waarbij dingen zoals t-shirts gratis werden weggegeven, of je een betere stoel kon krijgen). Ook werden er door de mascotte (die wel een acrobatiekachtergrond moet hebben gehad) sierdunks gemaakt, met behulp van een trampoline.
     
    Time out
     
     
    Rumblings, loud, wicked loud, thunderous en garden level
    (bij vrije worp van de tegenstander)
     
    De wedstrijd zelf was eigenlijk alleen het eerste kwart een wedstrijd; in het tweede kwart bouwden de Celtics al snel een behoorlijke marge op, die ze vervolgens de hele wedstrijd niet meer uit handen gaven. Dat neemt niet weg dat het natuurlijk een spektakel is om te zien hoe basketbal hier gespeeld wordt.
     
     
       
     
    De grote drie van de Celtics (Paul Pierce, Ray Allen en Kevin Garnett a.k.a. KG)  deden alledrie een duit in het zakje, en ook relatieve nieuwkomers zoals Rajon Rondo en Rasheed ('Sheed) Wallace hadden een grote bijdrage aan de uiteindelijke overwinning. Ray Allen werd overigens nog even speciaal in het zonnetje gezet omdat 'ie een puntenrecord bij elkaar had gespeeld.
     
    KG, Allen & Rondo
     

      
    Zoals bij alle grote sportevenementen hier was er natuurlijk het onvermijdelijke pijporgel, dat de mensen moest opjuinen. Dit was met name voor de aanval, als de klok aan het aftellen was. Voor de verdediging had men een zeer inventieve slogan bedacht: De-fense! Op het grote scherm werd dit overigens weergegeven voor de mascotte die om te beurt een "D" en een hekje (fence) omhoog hield, en gelijktijdig op de vloer stampte.
     

     
    Na afloop was het verbazingwekkend hoe snel de arena weer leeg was, en iedereen zich naar buiten begaf. Voordat we thuis waren was het overigens bijna middernacht, niet alleen omdat de wedstrijd al met al een paar uur duurde, maar ook omdat het openbaar vervoer na afloop met name naar Boston ging, terwijl wij de andere kant op moesten...
    Lees meer...   (3 reacties)
    Sinds haar geboorte heeft Amelia al een heel aantal paardjes, of paardachtige knuffels gekregen. Haar interesse in de knuffels verschilt van dag tot dag, maar de laatste tijd ligt ze geregeld tegen ze te "praten". Danka zet ze meestal iets om hoog, zodat ze ze goed kan zien als ze op haar rug ligt. Naast de paardjes is met name de koe uit een setje met vilt-plakfiguren favoriet.
     
     
    Amelia praat met haar paardjes: Prinsesje, Konik en Bamboe
     
     
    En soms is knuffelen ook leuk
     
    In het echt had Amelia nog niet dit soort dieren gezien, dus toen Danka een uitnodiging kreeg om mee te gaan paardrijden, was de beslissing snel gemaakt. Er moesten natuurlijk wel de nodige voorbereidingen worden getroffen. We voeden Amelia nog niet met de fles, maar voor noodgevallen hadden we wat kant en klare beginnersmelk (voorverpakt in flesjes, hoef je alleen de speen maar op te schroeven) gekocht.
     
     
    Voor dat iedereen er was...
     
     
    Toen iedereen er was...
     
    Danka haar rijkleren hadden we bij ons laatste bezoek aan Nederland mee terug genomen; tijdens de zwangerschap kon ze immers beter niet paardrijden. Daarom was Danka's outfit dit maal meer gebaseerd op het thema "cowgirl" - kon ze ook mooi de in Texas gekochte cowboyhoed erbij dragen. 
     
     
    Cowgirl
     
    We gingen met een groepje, en reden mee met Oliver en Jana - een Spaans stel dat we via de ECF hebben ontmoet. Sympathieke mensen, allebei werkzaam in het bedrijfsleven. Ze hebben ook een tijdje in Nederland (Maastricht) gewoond. We hebben Amelia meegenomen in de Maxi Cosi, om twee belangrijke redenen: 1. Ze zit er beter in dan in het Amerikaanse autostoeltje en 2. Je kan de Maxi Cosi op het onderstel van onze wandelwagen zetten, waardoor je de bak niet mee hoeft te nemen.
     
     
    De paarden bij de manege
     
    De manege waar we geweest zijn heet Ridge Valley Stables; Danka is daar een keer eerder geweest voor een buitenrit. De plek ligt een dikke drie kwartier van Boston, in Grafton. We kwamen er ruim op tijd aan, zodat we mooi in de gelegenheid waren om eerst nog even rond te kijken. De manege is redelijkgroot, maar een binnenbak hebben ze bijvoorbeeld niet. We hebben ondermeer nog een praatje gemaakt met één van de trainers, die Pools bleek te zijn...
     
     
     
    De zon speelde met de ruiters...
     
     
    Foto: Jana & Oliver
     
    Toen de rest van de groep er ook was, is iedereen - met uitzondering van Amelia en ik - op pad gegaan; de rit duurde uiteindelijk iets meer dan twee uur, terwijl er een anderhalf uur was afgesproken. Ondertussen zijn Amelia en ik bij een vlooienmarkt wezen kijken, de Grafton Flea Market, die op het aangrenzende perceel was. Dat wil zeggen, ik heb rondgekeken, Amelia heeft het grootste deel van de tijd geslapen. Veel bijzonders was er overigens niet: het binnendeel was bezet voor mensen die permanent een stalletje hebben, het buitendeel voor mensen die nu en dan komen. Maar de spullen waren niet echt rommelmarkt spullen: wat handwerk, veel restpartijen en dingen als mobiele telefoon accessoires.
     
     
     
    Rit langs rails en over herfstige velden (fotos: Jana & Oliver)
     
     
     
    Uiteindelijk kwam de hele groep terug van de buitenrit, en is Danka gelijk van het paard gesprongen om Amelia -die intussen wakker en hongerig was - te voeden. We hebben Amelia ook nog even van dichtbij kennis laten maken met één van de paarden. Daarna zijn we weer terug gereden naar Somerville,waar we thuis zijn afgezet.
     
     
    Net als Konik, maar dan groter... (beetje eng)
     
    Danka had te volgende dag(en) wel spierpijn, maar ik denk dat de eerste buitenrit na de bevalling dat wel waard is geweest! 
    Lees meer...   (1 reactie)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl