wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    Obama at NEU, October at MIT.

    http://amps-web.mit.edu/public/amps/webcast/2009/obama-2009oct23/
     
    http://www.nutv.neu.edu/news/obama-makes-appearance-at-nu/
    Lees meer...
    Het wordt een terugkerend thema, maar ik ga weer een poging wagen om een achterstand in bloggen van enekel maanden weg te werken
     
    Onze laatste blog ging over Thanksgiving, wat plaatsvond eind november. Ik ga dan ook maar verder met de gebeurtenissen van begin december...
     
     
    Danka met Amelia op de campus van NEU
     
    Op 2 december had Danka een vergadering gepland op haar werk met iemand uit Australië waar ze mee samenwerken.Hoewel ze dus in december nog vanuit huis werkte, moest ze hiervoor wel naar Northeastern (NEU). Daarnaast had ik daardoor een papa-dag (of in ieder geval een papa-morgen). We gingen met zijn drieën naar de universiteit, waar Amelia natuurlijk gelijk in het middelpunt van de belangstelling van al Danka's collegas kwam te staan. Toen Danka haar had gevoed, en de vergadering begonnen was, ben ik vervolgens met Amelia wezen wandelen door de Back Bay Fens (kortweg Fens). Toen Danka de vergadering en bijbehorende lunch erop had zitten, belde ze me en ben ik langzaam aan teruggelopen naar NEU. Daarbij kwam ik ondermeer langs het Museum of Fine Arts (ook wel het MFA genoemd), waar men bijna klaar is met de aanbouw van een hele nieuwe vleugel.
     
     
    Danka leest Amelia een gedicht voor
     
    Begin december is natuurlijk ook de tijd van Sinterklaas. We hadden al een aantal keren het Sinterklaas journaal gekeken, maar toch is het moeilijk om helemaal in de juiste stemming te raken. Gelukkig had ik wel het één en ander aan lekkernijen meegenomen bij mijn laatste trip naar Nederland (speculaas, pepernoten, chocoladeletters etc). In alle drukte waren we niet aan surprises toegekomen, en we hadden besloten om de kado's voor elkaar te bewaren tot de kerst (die we zouden doorbrengen bij Stuart en Bogusia; daarover later meer). Maar Sinterklaas had uiteraard zijn eigen plan getrokken, en daardoor kwamen er precies op 5 december twee pakketjes aan uit Nederland! We hebben gelijk de mp3's van onze CD met Sinterklaasliedjes opgezocht, en terwijl we daarnaar luisterden hebben we de kadootjes opengemaakt. Super, toch?
     
     
    Snapshots van het weerbericht; in dezelfde week gemaakt
     
     
     
    Het weer dit winterseizoen was erg atypisch voor Boston; rond de Sinterklaas hadden we nog gemiddelde temperaturen van meer dan 54°F (ongeveer 12°C), met uitschieters naar 70°F (21°C). Normaal gesproken is het hier vanaf midden november echt winters, met sneeuw en vorst (maar wel blauwe lucht). We begonnen ons net af te vragen of we nog wel winter zouden krijgen toen de temperaturen in twee dagen plotseling kelderden tot beneden het vriespunt. We kregen ook een behoorlijk pak sneeuw. Toch kan ik nu al wel zeggen (dat is dan weer een voordeel van het ver achteraf schrijven van dit blog) dat in vergelijking met voorgaande jaren de winter buitengewoon mild is geweest; relatief weinig sneeuw, geen ijskoude temperaturen (wel constant rond of beneden het vriespunt). Had wel als voordeel dat ik kon blijven fietsen naar mijn werk.


    Wandelen in de eerste echte sneeuw
    Lees meer...
    De tijd glipt ons tussen de vingers door; ik kan maar nauwelijk bevatten dat ik nu (12 januari) een stukje aan het schrijven ben over Thanksgiving (26 november). Er is een hoop gebeurd, maar in een poging om enigzins bij te blijven met dit blog, zullen de komende verhaaltjes wellicht een aantal grotere stappen in de tijd maken.
     
    Eind november begon langzaam het besef te komen dat het nog maar een goede maand zou duren voordat Amelia naar het kinderdagverblijf zou gaan. De zoektocht daarnaar was overigens nog een hele onderneming op zich. We hebben allerlei opties overwogen, die er hier voor handen zijn: een nanny (oppas), al dan niet samen met iemand anders, family daycare (d.w.z. opvang bij gecertificeerde particulieren), en professionele opvang.  Het eerste bleek duur, en iemand met dezelfde wensen moeilijk te vinden. Het tweede hebben we serieus overwogen, maar nadat we een paar van deze instellingen hadden gezien, was er niks wat ons goed toeleek. Dus kwamen we uit bij de professionele opvang. Het kinderdagverblijf op MIT had een wachtlijst van meer dan twee jaar; de enige manier om daar in te komen was dus als ik Amelia had ingeschreven voordat we naar de VS kwamen, of als je als professor naar MIT komt en daardoor voorrang krijgt. Een aantal andere dagverblijven zaten vol. Uiteindelijk kwamen we daarom uit bij een plek die we per toeval hadden ontdekt toen mijn familie hier op bezoek was: de Tree House Academy (THA). Ze waren toen pas geopend, en we hadden een heel leuk gesprek met de enthousiaste eigenaars; een stel wat in Brazilïe en Engeland had gewoond. We spraken na lang denken dan ook af dat Amelia voor twee dagen in de week naar het kinderdagverblijf zou gaan, vanaf 1 januari, en dat Danka daarnaast 1 dag in de week thuis zou werken. Voor december zou Danka van thuis uit werken voor drie dagen per week; dit omdat je hier wel het volle pond moet betalen voor een maand als december, terwijl je kinderen niet verwacht worden op een heel aantal vakantiedagen, en eventuele snow emergencies.
     
    Hoe dan ook, met het besef dat de tijd voor het kinderdagverblijf aanstaande was, kwam ook het idee dat het wel erg handig zou zijn als Amelia op dat moment uit de fles zou willen drinken - iets wat we tot dan toe niet hadden gedaan. We zijn daarom begonnen met het introduceren van de fles, met wisselend succes. Het probleem is niet dat ze niet uit de fles kan drinken, maar dat ze het niet wil. Op een gegeven moment hadden we een hele week dat het hardstikke goed ging, maar dat werd dan weer gevolgd door een week waarin ze alleen maar erg boos werd van de fles. Van alles geprobeerd: temperatuur, verse of eerder ingevroren melk, verschillende flessen en spenen etc. Zonder duidelijk resultaat. Maar omdat het soms toch goed gaat, en het de eerste keer was dat ik haar kon voeden, hierbij toch even een fotootje.
     
      
    Papa geeft de fles
     
    Nu en dan laten we onze gedachten gaan over hoe het later zal zijn met Amelia; dat we misschien met vakantie hier terug kunnen komen om haar te laten zien waar ze is geboren, of dat ze misschien hier wel naar toe gaat om te studeren. Verre toekomst natuurlijk, maar tegelijkertijd zouden we het leuk vinden om haar iets van Amerika mee te geven als ze ouder wordt. Ze is tenslotte Amerikaans staatsburger, en we hebben inmiddels het paspoort om dat te bewijzen 
     
    Zoals jullie als lezers van dit blog wellicht hebben meegekregen hebben de Amerikanen een hoop feestdagen, die vaak erg gecommercialiseerd zijn. Kerst lijkt bijvoorbeeld erg gericht op het laten kopen van zoveel en zo groot mogelijke kado's, en Valentijnsdag is al niet veel beter. Daarnaast zijn er een hoop wat meer onduidelijke feestdagen: Memorial Day, Labor Day, President's Day, Columbus Day, Martin Luther King Day, Veterans Day. Toch is er één die er voor ons bovenuit steekt: Thanksgiving. En dat heeft vooral te maken met de manier waarop Amerikanen met deze feestdag omgaan. In tegenstelling tot alle andere, is Thanksgiving er één die vooral om familie draait. Ja, de spreekwoordelijke kalkoen en uitgebreid diner horen er ook bij, maar in de kern draait de feestdag om het stilstaan bij alles waar je dankbaar voor bent, in de eerste plaats je familie.

     
    Amelia's eersteThanksgiving
     
    Vanwege dat idee, het stilstaan bij waar je dankbaar voor bent, denk ik dat Thanksgiving iets is wat we op de één of andere manier mee gaan proberen te nemen naar Europa. Een ambitieus plan? Misschien wel, maar ik hoop dat het bij meer dan een goed voornemen blijft.
     
    Om te oefenen hebben we in ieder geval dit jaar weer een Thanksgiving diner gehad, met kalkoek (niet een hele, dat zou teveel van het goede zijn), stuffing (een mix van kruiden met stukjes brood), cranberry sauce, sweet potato mash (puree van zoete aardappelen) en groente.
     
     
    Onze kalkoen
     
    Nu moeten we alleen nog een beetje bijlezen wat betreft de geschiedenis van Amerika, zodat we wat dat betreft straks niet met de mond vol tanden komen te staan; we hebben al een aardige American history for dummies gezien, in cartoon vorm, waar we ons misschien wel aan gaan bezondigen 
     
        
    Lekker hoor!
    Lees meer...   (1 reactie)
    In de herfst is het altijd tijd voor de jaarlijkse roeiwedstrijd op de Charles, de Head of the Charles Regatta. Teams van over de hele wereld komen naar Cambridge,om het in een onvoorspelbare wedstrijd tegen elkaar op te namen. De onvoorspelbaarheid komt doordat het een bochtige rivier is, en je in oktober zowel ingesneeuwd kan raken als zonverbrand (en alles wat daar tussenin zit).
     
    Dit jaar was er regen en storm voorspeld, en we waren dan in eerste instantie ook niet van plan om de elementen te gaan trotseren. Maar zaterdag ochtend scheen het zonnetje, en hoewel het best fris was leek het ons toch leuk om deze voor ons laatste regatta als locals bij te gaan wonen. We hebben Amelia warm ingepakt (zie foto) en zijn op weg gegaan naar Harvard, waar je het beste zicht op de race hebt.
     
     
    Amelia heeft het naar haar zin!
     
    Harvard Yard is helemaal in herfst-sfeer. Niet alleen begonnen de bomen al te verkleuren, maar dit jaar hebben ze ook zitjes gemaakt. Overal op het grasveld staan stoeltjes en tafeltjes (keurig verankerd in het grasveld met een staalkabel), in verschillende herfst-tinten. Het geeft de campus een hele gezellige aanblik.
     
     
    Cowgirl Danka (met hoed uit Texas) in de Yard
     
    Nadat ik bijna een half uur in de rij had gestaan om een bakje meeneem-koffie te bemachtigen bij Peet's, zijn we doorgelopen naar de rivier. De kleur begint pas net in de bomen te komen hier; alleen de vroege "verkleurders" tonen al de rood/oranje/gele pracht. Maar toch voegt het wel iets toe aan de atmosfeer van het evenement.
     
     
    Roeiers in een race
     
    Het is natuurlijk bijna onvermijdelijk dat je bij zo'n evenement bekenden tegenkomt, en inderdaad liepen we een aantal vrienden tegen het lijf. We hebben dan ook en tijdje op strategische plekken (zodat we tegelijk nog wat meekregen van de race) staan praten. 
     
    Hierna volgen een paar impressie foto's van de race; zoals jullie kunnen zien werd het gaandeweg de dag donkerder, en liet het zonnetje zich steeds minder vaak zien...
     
     
     
     
     
     
     
     
    Impressies van de 2009 Head of the Charles
     
    Het tegenkomen van bekenden heeft ook de plezante bijkomstigheid dat we eens met zijn allen (als gezin) op de foto komen - ook al zie je Amelia niet, omdat die verstopt zit in de kinderwagen.
     
      
    Wandelend langs de Charles, met de regatta op de achtergrond
     
    Overigens: de weersvoorspelling, en het bijbehorende weeralarm (ze zijn hier gek op weeralarms als het stormachtig lijkt), waren niet helemaal uit de lucht gegrepen. De volgende dag, waarop ook geroeid werd, was het verschrikkelijk weer. Het waaide hard, regende dat het goot, en later op de dag hadden we zelfs de eerste sneeuw van het jaar (grote vlokken, maar het bleef niet liggen omdat de ondergrond nog te warm was). We hadden erg medelijden met de arme roeiers die op zondag nog hun wedstrijd moesten roeien...
     
    Lees meer...
    Van 9-11 oktober was het tijd voor Honkfest, het jaarlijkse festival voor de activistische straatmuzikanten. Het was de vierde keer dat het festival werd georganiseerd. Het heeft altijd plaats rond deze tijd van het jaar, en focust met name op het gebied rond Davis Sq (al waren er dit jaar ook satelliet evenementen).


    Onderweg naar Davis Sq
     
    Om de hoeveelheid wandelen wat in te korten zijn we eerst een stukje met de bus gegaan, waarna we het Somerville Community Path op zijn gegaan. Dit is een fiets/voetpad, dat verderop aansluit op de Minute Man Bikeway, wat we al eens hebben gefietst.
     
    De bands voor Honkfest komen van over de hele wereld, en hebben gemeen dat ze over het algemeen meelopen in protestmarsen, en maatschappijkritische muziek maken.
     

     Straatmuziek

    Het publiek rond Davis Sq is normaal gesproken al behoorlijk gemêleerd; sommigen zouden zelfs zeggen: alternatief. Maar een festival als dit trekt publiek uit de wijde omgeving, waardoor je nu alles (van jong tot oud, jup to alto, vrijgezel tot familie) tegen kon komen. Omdat ze slaperig was, vond Amelia de muziek soms wat aan de luide kant, maar ik geloof dat ze op zich de marsmuziek wel kon waarderen


    Danka en Amelia genieten van de atmosfeer


    Tot slot wil ik nog even een plaatje met jullie delen wat niet direct met Honkfest te maken heeft. 's Weekends hebben we namelijk geregeld per Skype contact met het thuisfront: soms als een telefoongesprek, maar dikwijls ook via de webcam. Op die manier kan iedereen toch ook even meegenieten van Amelia. Zij lijkt het wel leuk te vinden: ze kijkt soms heel intensief naar het beeldscherm (al weet ik niet hoeveel ze nu echt ervan meekrijgt), maar is met name geintrigeerd door de geluiden die uit de speaker komen.
    Nu Annelies en mijn ouders hier kortbij op bezoek zijn geweest, menen we zelfs herkenning op haar gezichtje te zien als ze hen hoort. En onderstaande foto is gemaakt toen ze net breeduit lachte naar de personen aan de overkant van de oceaan. Geweldig toch?


    De moderne baby

    Lees meer...
    Een kunstenaar die de laatste tijd een hoop in het nieuws is geweest, is Shepard Fairey. Hij is bij het grote publiek bekend geworden door de "Obama - Hope" poster, maar is al zo'n 20 jaar actief.
     
    Zijn grafische kunstwerken zijn sterk geïnspireerd op propaganda posters; ze zijn bedoeld om je bewust te maken van de kracht van beelden en ontwerpen in de overdracht van ideeën.
    Eén van zijn eerste campagnes was om overal stickers te plakken van Andre the Giant; men werd plotseling overal geconfronteerd met dit gezicht, terwijl men geen idee had hoe dit te plaatsen. Op die manier werd je gedwongen om na te denken over de dingen die je wel kon plaatsen, maar die op een soortgelijke manier onder je aandacht werden gebracht. Het manifesto van deze campagne noemt het oproepen van emoties, hetzij positief hetzij negatief, als het belangrijkste doel.
     
    Het beeld van Andre the Giant, alsmede de tekst Obey (Gehoorzaam) neemt nog steeds een prominente  plaats in in zijn werk. Maar daarnaast gebruikt hij veel bekend beeldmateriaal of iconen op een verrassende manier.
     

     
    Kijk bijvoorbeeld maar eens naar bovenstaande foto van een muurschildering die vlakbij ons huis (op de zijmuur van een winkelpand) te zien is; op het eerste gezicht lijkt het meisje onschuldig aan een roos te ruiken, maar als je beter kijkt zie je dat het niet alleen een roos is die ze vasthoudt. Conflicten, zowel op nationaal en internationaal niveau, zijn belangrijke themas. Het is ten dele een soort social commentary (kritiek op de samenleving).
     
    Ironisch genoeg was de Obama poster één van de weinige in zijn werk bedoeld om zijn steun te uitten voor een bepaalde persoon. De meeste andere politiek geïnspireerde beelden waren juist kritisch bedoeld. Naast de Obama poster is Shepard Fairey om twee redenen in het nieuws gekomen; 1) hij werd aangeklaagd door degene die de foto had gemaakt op grond waarvan hij de Obama poster had ontworpen en 2) hij werd aangeklaagd vanwege vandalisme (één van zijn voornaamste media is de muurschildering). Beide rechtzaken kwamen nèt voor, of gelijktijdig met de opening van zijn overzichtstentoonstelling (zie hieronder); handig toch? Gratis publiciteit! 
    Overigens heeft hij naast muurschilderingen en stickers ook veel covers voor tijdschriften, platenhoezen voor muzikanten, t-shirts enzovoorts ontworpen.
     
    In de afgelopen maanden was er een overzichtstentoonstelling van de kleine 20 jaar die zijn werk omvat in het Institute of Contemporary Art (ICA) in Boston. Ik heb dit museum al eens genoemd toen we bij de Volvo Ocean Race zijn wezen kijken. Het is een modern gebouw met grote ramen die uitkijken over de haven. Zowel Danka als ik werd als student beschouwd, en één van ons tweeën mocht zelfs gratis naar binnen (dat gebeurt hier soms bij bepaalde musea als je een kaart van een locale universiteit hebt; ze hebben dan een deal gesloten met het museum voor de studenten).
     
    Het ICA beslaat eigenlijk maar twee verdiepingen, terwijl het gebouw er vier heeft; de andere zijn voor de collectie die niet getoond wordt, administratieve zaken, en bepaalde cursussen. De begane grond heeft een café en een museumwinkel. De bovenste verdieping is in twee delen verdeeld; het ene deel heeft een wisselexpositie (nu dus Supply and demand van Shepard Fairey) en het andere deel wordt gebruikt om een selectie van de permanente collectie te tonen. Er is ook een mediatheek.
     
    Nadat we het museum hadden bekeken, besloten we even te gaan genieten van het mooie weer. In tegenstelling tot de afgelopen weken, die heet en vochtig waren (zoals niet ongebruikelijk in deze tijd van het jaar in Boston), was de luchtvochtigheid een stuk lager, en was de temperatuur aangenaam in het zonnetje. We hebben dus een drankje gekocht, en hebben in de zon genoten van de straatmuzikanten in Columbus Park (er was één getalenteerde gitarist, en iemand met een tenor sax die steeds meelifte op zijn deuntjes).
    Daarna hebben we nog even twee rugzakken vol met groenten en fruit ingeslagen (voor minder dan 20$) op Haymarket en zijn we huiswaarts gekeerd.
     
     
    Lekker in het zonnetje met de frappu- en cappucino
     
    Lees meer...   (1 reactie)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl