wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    Zoals jullie vast nog wel weten ben ik in het afgelopen jaar naast mijn gewone baan ook erg druk bezig geweest met de European Career Fair. Ook na afloop van het evenenement bleek er nog van allerlei administratieve zaken afgehandeld te moeten worden. Niet in de laatste plaats natuurlijk het vinden van nieuwe co-voorzitters, om het van mij en Ramon over te nemen.
     
    Normaal gesproken wordt de fakkel overgenomen door mensen die in de afgelopen editie hebben meegedraaid in het team, die de uitdaging wel aan willen gaan, en waarvan de huidige voorzitters denken dat ze het geheel tot een goed einde kunnen brengen. Helaas voor ons waren er dit jaar geen vrijwilligers; er waren veel mensen die niet zeker waren hoe lang ze nog in Boston zouden blijven (als voorzitter is het natuurlijk wel de bedoeling dat je je termijn uitdient), of die al concrete plannen hadden om terug te keren naar Europa. Anderen durfden zich niet vast te leggen uit angst voor de hoeveelheid tijd die erin zou gaan zitten en het effect dat dit mogelijk op hun studie of baan zou hebben.
     
    Al met al waren we gedwongen om een externe sollicitatie procedure in werking te stellen; we konden niet langer wachten (bepaalde dingen moeten namelijk al in de zomer in beweging worden gezet) en wilden er bovendien voor zorgen dat we er zeker van waren wat voor vlees we in de kuip hadden.
     
    We hebben eerst de sollicitaties bekeken, vervolgens een informatie sessie gehouden, en tot slot met meerdere mensen nog persoonlijk gesproken. Het eindresultaat was dat we twee erg goede en gemotiveerde kandidaten hebben gevonden die het roer in handen nemen het komende jaar: Miriam Bujny (Harvard) en Alexandra Naba (MIT).
     
      
    Abdicatie en kroning
     
    Traditioneel is de "machtsoverdracht" tijdens een diner in een door de nieuwe voorzitters uitgekozen restaurant; in ons geval Sel de la Terre. De Provençaalse-stijl keuken beviel prima, en het is zeker een restaurant dat ik zou aanraden als je downtown lekker wilt eten zonder ervoor een bank te hoeven beroven...
     
    Hoewel Ramon en ik natuurlijk nauw betrokken zullen blijven bij de nieuwe European Career Fair (alleen al om de nieuwe voorzitters in te werken) is het nu dus formeel de verantwoordelijkheid van iemand anders. We hopen dat de bedrijven zich nu minder laten afschrikken door de economische situatie en dat de 14e editie een groot succes wordt.
    Lees meer...
    Jaarlijks is er een festival voor tallships in Boston; Sail Boston. In het kort komt het erop neer dat Boston één van de havens is die wordt aangedaan als onderdeel van de Tall Ships Atlantic Challenge. De schepen zijn vervolgens een aantal dagen te bezichtigen in de haven; een aantal is opengesteld voor het publiek, de rest kan je alleen betaald, of van een afstand, bekijken. De schepen komen van over de hele wereld, net als bij Delfsail of Sail Amsterdam (maar die evenementen zijn maar eens in de zoveel jaar).
     
     
    De Sagres (Portugal) en de Mircea (Roemenië)
     
    Dit jaar stond de komst van de schepen lange tijd op losse schroeven. Mede vanwege de economische situatie had de stad namelijk besloten dat de kosten voor publieke veiligheid (politie, brandweer, beveiliging etcetera) door de organisatie van het evenement op zich genomen zouden moeten worden. Uiteraard was de organisatie van mening dat dit op het bordje van de overheid hoorde. Uiteindelijk werd de situatie op het laatste moment opgelost doordat Massachusetts Convention Center Authority een dikke miljoen dollar op tafel legde (uit één of ander potje), en de schaal van het evenement werd ingeperkt. Zo was er dit jaar geen Parade of sails (de traditionele intocht van alle schepen), en waren de bezoekuren beperkt.
     
     
    De Mircea in zij-aanzicht
     
    Er waren meer dan 40 schepen, waaronder een aantal beroemde zoals de Russische Kruzenshtern (het éénnagrootste schip in de Russische marine), de Portugese Sagres en de Roemeense Mircea. Het probleem hiermee was alleen dat de grote en beroemde schepen en minstens even indrukwekkende wachtrij hadden. Het was bovendien een echte warme (lees: hete) zomerse dag, en wij hebben daarom de meeste schepen alleen van een afstand bekeken.
     
     
     
    Het enige schip wat we uitgebreid hebben bezocht is de Capitan Miranda, uit Uruguay. Helaas gaat het maken van foto's door derden vaak mis, waardoor we jullie geen foto kunnen laten zien van dat bezoek
     
    De schepen waren aangemeerd op meerdere plaatsen in Boston; de meeste lagen bij het World Trade Center, in een deel van Boston dat gedomineerd wordt door projectontwikkeling, maar daarnaast lagen er ook schepen bij Rowes Wharf (downtown) en in de Charles Town Navy Yard (waar normaal alleen de USS Constitution ligt). Je kan van de ene naar de andere plek lopen via de Boston Harbor Walk; dit voert ook langs één van de meest karakteristieke gebouwen uit de skyline van Boston: het Boston Harbor Hotel. Op deze locatie lag ook het mooiste schip, de Europa, dat toevalligerwijs ook nog uit Nederland kwam   
     
     
    Boston Harbor Hotel (links) met Europa (rechts)
     
    Inmiddels waren we eindelijk geslaagd in ons plan om Katya en Natalia, bij Danka van het werk, te ontmoeten en gezamelijk hebben we nog een deel van de schepen bekeken (getuige ook de foto van ons tweeën).
     
    Nadat we onze vloeistofspiegel weer op peil hadden gebracht met verse limonade van één van de stalletjes bij het New England Aquarium, gingen we moe maar voldaan (van een dikke vijfeneenhalf uur slenteren) - en rozig van de zon - naar huis. 
     
     
    Lees meer...
    Eén van de dingen die opvalt aan het Amerikaanse universiteits-systeem is dat men erg hun best doet om studenten te betrekken bij wat er op de universiteit gaande is. Eén van de voorbeelden daarvan is de huisvesting van jongerejaars (undergrads) op de campus. Dit heeft als bijkomend gevolg dat het veel gemakkelijker is voor studenten om te interacteren, middels één van de vele studentengroepen. Er zijn groepen voor zo'n beetje alles wat je maar kan bedenken, en één ervan is die van Amnesty International.
     
    Momenteel is de situatie in Iran één van de speerpunten van actie voor deze studentengroep. Zoals jullie ongetwijfeld weten zijn er grote ongeregeldheden geweest naar aanleiding van de vermeende fraude bij de afgelopen presidentsverkiezingen in Iran. De zittende president Ahmedinejad is herkozen, tot groot ongenoegen van een grote groep (met name jongeren en vrouwen) uit de oppositie. De protesten en oproepen tot een nieuwe verkiezing zijn hardhandig de kop ingedrukt, waarbij meerdere mensen om het leven zijn gekomen.
     
    Amnesty International organiseerde hierover een bijeenkomst, waarbij er commentaar werd gegeven op de situatie vanuit het perspectief van de mensenrechten (dus niet politiek). Hiervoor hadden ze de sprekers Nazanin Afzhin-Jam en dr. Haghighatjoo uitgenodigd.
     

    De sprekers (foto Elan Pavlov)
     
    De informatie sessie vond plaats op een dinsdagavond, dus voorafgaand aan onze wekelijkse zwangerschapscursus. En hoewel we daardoor niet het hele programma  (vraag&antwoord, wake etc) konden bijwonen, vonden we het toch belangrijk om te gaan kijken.
    Het geheel was in het Kresge auditorium van MIT, waar zowel Danka als ik ook nog niet eerder was geweest. Normaal gesproken wordt het gebruikt voor bijvoorbeeld concerten, maar nu en dan dus ook voor andere evenementen of lezingen. Het gebouw is van bovenaf gezien een gelijkzijdige driehoek (je bent tenslotte MIT of niet?), en heeft drie grote glazen zijwanden. Het grootste auditorium kan zo'n 1000 man bergen, en het was goed om te zien dat er voor een evenement als dit toch een paar honderd man kwamen kijken.


    Het auditorium met de belangstellenden (foto Elan Pavlov)
     
    Ondertussen hopen we dat door initiatieven als dit (die natuurlijk een druppel op een gloeiende plaat zijn) men zich bewust wordt van de situatie in Iran, en ook dat men beter geinformeerd raakt: nieuwzenders en kranten (uitgezonderd kwaliteitskranten zoals New York Times en de Boston Globe) geven een vrij eenzijdig beeld, met heel weinig achtergrond informatie. Ik houd me met name op de hoogte via Volkskrant Online, waarop ik nog een abonnement heb, en andere websites.
    Lees meer...
    Sinds 1980 wordt er in Boston jaarlijks het Boston Early Music Festival, BEMF, georganiseerd. Tijdens het bestaan heeft dit festival zich ontwikkeld tot één van de belangrijkste festivals (zo niet hèt belangrijkste) voor oude muziek ter wereld. Tijdens het programma is er ondermeer een opera-voorstelling (de CDs hiervan hebben meermalen onderscheidingen gewonnen), er zijn masterclasses van wereldberoemde muzikanten, en naast een hoofdprogramma zijn er veel kleinere concerten.
     
    Sinds we hier zijn is het festival tot nog toe altijd aan ons voorbij gegaan. We hoorden het te laat, of de kaartjes voor het concert waar ik graag naartoe wilde waren al uitverkocht. Toen ik dan ook dit jaar de aankondiging kreeg voor het festival en de deelnemers zag, heb ik gelijk geprobeerd kaartjes te kopen. Omdat dit online niet kon, is Danka ervoor speciaal naar de boxoffice geweest (op loopafstand van Northeastern University).

    Flanders Recorder Quartet
     
    Het concert waar het me om ging was dat van het Flanders Recorder Quartet (FRQ), een Vlaams blokfluit ensemble. Zoals jullie wellicht weten heb ik zelf jaren blokfluit gespeeld bij Flauto Nuovo, en mede dankzij het enthousiasme van mijn lerares Dinie Goedhart (die overigens dit jaar is onderscheiden met een lintje!) heb ik een groot aantal wereldklasse muzikanten en ensembles in levende lijve gezien. Maar het FRQ was daar niet bij, die kende ik alleen van hun CD Armonia di Flauti.
    Omdat ik de laatste jaren heel weinig heb gespeeld (mijn instrumenten liggen ingepakt in Dokkum, en worden alleen nu en dan opnieuw in de olie gezet), was Danka nog nooit naar een blokfluitconcert geweest. En het was natuurlijk ook een mooie gelegenheid om de kleine in aanraking te brengen met klassieke muziek.
    Het concert was in het Jordan Auditorium van het New England Conservatory. Dit is een schouwburg-achtige hal met een capaciteit van bijna 1000 personen. We hadden prima plaatsen aan de rechterkant van het podium, waardoor we niet alleen de muziek goed konden horen, maar ook de muzikanten goed konden zien.

     
    Het kaartje voor het concert
     
    Zoals de naam van het festival al aangeeft werd er vooral oude muziek gespeeld; d.w.z. tot en met de vroege barok, maar niet later. Dat beperkt natuurlijk enigzins het repertoire, maar het ensemble liet zich er niet van weerhouden om desondanks een gevarieerd programma te presenteren. Mijn favoriet zijn nog altijd de basblokfluiten, en ik het een zwak voor renaissance instrumenten. Veel mensen zullen het waarschijnlijk niet weten maar er zijn verschillende typen blokfluiten. De renaissance, in vergelijking met de latere barok en moderne instrumenten hebben een groter dynamisch bereik in de lagere noten, en dat is iets wat mij altijd heeft aangetrokken.
    In het begin van het concert kwamen een tweetal spelers erg gespannen over, en was het een beetje "op de automatische piloot"; gaandeweg werd het echter steeds beter (met de uitzondering van een ietwat geforceerde fuga van Händel), en de toegift was buitengewoon.
     
    Eén van de hoogtepunten was dat de blokfluitbouwer Von Huene in de zaal bleek te zijn en door het kwartet in het zonnetje werd gezet; hij is niet alleen één van de oprichters van het BEMF, maar tevens één van 's werelds beste instrumentmakers, die ook nog eens in Boston woont (moet toch eens in hun workshop aan Boylston St kijken). Het FRQ heeft een consort dat door hem is gebouwd, met onder andere een contrabasblokfluit (van rond de 2m hoog). Er zijn er maar drie van zijn hand in de wereld, en ze zijn alledrie in het bezit van een niet-Amerikaans ensemble. Het komt dan ook niet zo vaak voor dat ze "thuis" komen. Als eerbetoon had het FRQ daarnaast ook een ander muziekstuk dat door Von Huene was gearrangeerd op het programma.
     
    Al met al was het een bijzonder concert; het begint toch altijd een beetje te kriebelen na zoiets, dus wie weet pik ik het musiceren wel weer op als ik terug ben in Europa...
    Lees meer...
    De grootste zeilwedstrijd ter wereld is de Volvo Ocean Race. Voorheen heette dit driejaarlijkse evenement de Whitbread Race around the World, maar met de komst van een nieuwe hoofdsponsor is het evenement ook van naam veranderd. Als zeil-land heeft Nederland een lange traditie in dit evenement; boten onder Nederlandse vlag hebben al driemaal het eindklassement gewonnen.
     
    De zesde etappe van de race van dit jaar voerde van Rio de Janeiro , Brazilië, naar Boston. De zevende etappe ging van Boston naar Galway, in Ierland. Tussendoor waren de boten een dikke drie weken in de haven, bij Fan Pier, waarbij er natuurlijk van de gelegenheid gebruik werd gemaakt om allerlei activiteiten te organiseren.
     
    Danka en ik zijn bij twee gelegenheden naar de haven gegaan om daarvan een graantje mee te pikken. De eerste keer was op 10 mei, toen we net terug waren van onze Europa trip. Op zo'n eerste dag na terugkomst doe je, mede door de jetlag, toch niet zoveel. En omdat het weer schitterend was, besloten we om een er een uitje van te maken.
     
     
    Uitzicht op Fan Pier
     
    We hebben ondermeer een deel van de Pro-Am race gezien; dit is een wedstrijd in de haven, waarbij professionals en amateurs gezamelijk de boot een bepaald parcours moeten laten afleggen. Alle deelnemende boten zijn van de Volvo Open 70 klasse, wat inhoudt dat ze aan bepaalde afmeting en voorwaarden moeten doen. Desalniettemin is de exacte invulling daarvan aan de teams; het is een beetje als de Formule 1 in auto-races... 
     
    Daarnaast hebben we rondgekeken in de Race Village; dit is een mix van werven, podia, bars en paviljoens waarin alle hoofdsponsoren zich van hun beste kant kunnen laten zien. De meest noemenswaardige waren wel de paviljoens van Volvo en Puma.
    Het Puma paviljoen (foto hieronder) is opgetrokken uit zeecontainers. Die zijn ten opzichte van mekaar verschoven en intern verbonden, zodat er meerdere ruimtes en terrassen ontstaan. De ruimtes zijn in gebruik als bar, winkel en souvenirshop. De terrassen worden gebruikt door toeschouwers van de zeilrace, en mensen die van de zon willen genieten. Ook wij konden het niet laten, en hebben wat Puma/Ocean Race goodies gekocht.
     
     
    Het Puma Paviljoen
     
    Het Volvo paviljoen is een soort reizende tentoonstelling van alles wat Volvo doet; ervoor stond een auto opgetrokken uit Lego-blokjes (net echt; zie foto), en binnenin waren er ondermeer een opengewerkte truck, modellen van motoren, werkvoertuigen etc te zien.
     
     
     
    Lego Volvo
     
     
    Danka aan het roer
     
    Fan Pier is vlakbij het Institute of Contemporary Art, wat gehuisvest is in een modern gebouw dat uitkijkt op de haven. Naast dat het een erg goed museum schijnt te zijn (we zijn er nog nooit aan toegekomen om er naartoe te gaan), zijn de trappen van het gebouw erg in trek als zitplaats. In het café een kopje koffie gekocht, en daarna lekker buiten in het zonnetje zitten...
     
     
    Fan Pier
     
    De tweede keer dat we naar het evenement zijn geweest was op de dag van het vetrek van de teams uit Boston; de bedoeling was om na een vliegende start (op een bepaald tijdstip) een parcours in de haven af te leggen, alvorens zich definitief op weg te begeven naar Ierland.
     
    Het weer was een stuk minder dan de eerste keer; geen blauwe lucht, maar laaghangende bewolking, een koude wind en nu en dan een miezerbuitje. Aan de andere kant, het leverde wel mooie plaatjes op van de boten die in de mist verdwenen...
    We waren aan de late kant, maar omdat er een valse start was geweest, hebben we de hele procedure toch nog mee kunnen maken. Het was indrukwekkend om te zien hoe men met die relatief grote schepen met zijn allen in het nauwe water van de haven langs elkaar manoevreerde, in afwachting van de start.
     
     
     
     
     
     
     
    Even dreigde er opnieuw een herstart omdat een enorme tanker de haven binnenvoer (lekker gepland, havenmeester). Maar er bleek genoeg ruimte voor de tanker om langs de zeilboten te varen (al nam 'ie ze daarbij wel de wind uit de zeilen).
    Buiten de haven hadden de meeste boten de spinnaker erbij opgezet (zie foto hieronder), maar bij een veranderlijke wind - zoals bij het verplichte rondje door de haven - was dat een nadeel (veranderlijke wind). Het is een enorme lap zeil, maar de teams wisten het toch in een rap tempo weg te werken toen dat noodzakelijk was.
     
     
     Spinnakers nog niet binnengehaald

    Toch een heel spektakel, al met al, en leuk om een keer van dichtbij mee te maken.
     
     
    Puma onderweg naar Galway
     
    Meer foto's van het evenement (door Danka en mijzelf gemaakt) vind je hier.

    Lees meer...
    Op 20 februari vond een evenement plaats wat een traditie is geworden in Boston: The Running of the Brides.
     
    De Run wordt georganiseerd door Filene's Basement, een behoorlijk beroemde winkel waar designer kleding tegen lage prijzen wordt verkocht. In het begin vond het plaats in hun winkel in downtown Boston, maar door de geweldige interesse en een renovatie van die locatie, is het de afgelopen jaren in het Hynes Convention Center gehouden.
     
    In het kort komt het eropneer dat er op één dag allemaal trouwjurken verkocht worden tegen prijzen die een fractie zijn van de nieuwwaarde van de jurken (vanaf 250$ of zo). Was het evenement in het verleden al populair, met het huidige economische klimaat is er natuurlijk nòg meer animo voor...
     
    Wie zich voorstelt dat het er bij een dergelijk evenement geciviliseerd aan toe gaat komt bedrogen uit. Het is een waar slagveld. Om jullie een idee te geven, kan je het beste de nieuwsuitzending via Youtube bekijken.
     
    Totale chaos

    Het plannen van een trouwerij is hier in Amerika iets wat minstens een jaar vantevoren al begint. Sommige personen plannen zelfs verder vooruit om op een symbolische datum uit te komen, bijvoorbeeld. Daarnaast is een trouwerij hier iets wat ook sterk aan een bepaald verwachtingspatroon moet voldoen, en waarvoor men zo diep in de buidel tast dat het afsluiten van een lening of tweede hypotheek niet ongewoon is. In dat opzicht is Nederland, waar iedereen het de vorm kan geven die ze zelf willen, wel een stuk relaxter.
     
    Hoe dan ook, het kopen van een jurk voor de bruid (en ook voor de bruidsmeisjes en jonkers, die hier over het algemeen allemaal in soortgelijke kleding op komen draven) is een hele belevenis. Voor de Running of the Brides komt de bruid dan ook niet alleen, of met een paar vrienden; nee, het zijn hele bataljons uitgedost met kleding in een bepaald thema (t-shirts, hoedjes etc). Zodra de deuren opengaan, rennen alle teams naar binnen en proberen jurken te bemachtigen (ze scheuren ze echt rücksichtlos van de rekken of werpen zich op stapels). De bruid komt vervolgens het pashokje praktisch niet meer uit, waarna voor haar team het onderhandelen begint met anderen (je kan deze krijgen als je een andere jurk in deze maat hebt, etc). Sommigen hebben zelfs borden meegenomen met de maten van de bruid zodat je makkelijk personen kunt vinden om mee te ruilen.


    Danka (met jurk boven het hoofd) en het team
     
    Welnu, allemaal goed en wel, maar wat heeft dit nu met ons te maken, behalve dat het een goeie Bostonian traditie is? Nou, Danka heeft in haar lab twee collega's die een trouwerij aan het plannen zijn, en ze is dus met een groep van haar werk als een van de teams naar de Running of the Brides geweest. 
    In tegenstelling tot veel teams waren zij er niet uren vantevoren, dus ze hadden niet de eerste keus. Misschien daardoor hebben ze na een paar uur passen toch niet de perfecte jurk gevonden, maar de deelname op zich was natuurlijk alleen al de moeite waard...
     
    Lees meer...   (1 reactie)
    Met Ramon als Co-chair van de European Career Fair kon het natuurlijk niet anders dan dat we ook een keer met het team naar een Spaans tapas restaurant gingen; de keuze was gevallen op Estragon, dat gerund wordt door dezelfde mensen die ook de winkel uitbaten waar de dure ham werd verkocht (Las Ventas). 
     
    Misschien omdat we zulke goede klanten waren, werd er supergoed voor ons gezorgd daarzo; een enorme hoeveelheid tapas (we hebben op een gegeven moment zelfs moeten zeggen dat ze maar niet meer moesten brengen), uitstekende wijn en natuurlijk prima gezelschap. 
     
      
    De groep voordat we ons weer in de vrieskou begaven
    Lees meer...
    Zoals we ook vorig jaar al hadden gezien, heb je in Boston een echte winter. Dat wil zeggen: temperaturen beneden het vriespunt (dat is hier 32 graden Fahrenheit), een snijdende koude wind (of niet Jan-Willem?), en nu en dan een best pak sneeuw. Dat levert natuurlijk wel schitterende plaatjes op, helemaal als je 's avonds door een wijk loopt waar men erg hun best heeft gedaan op de kerstversiering.
    Het is niet ongebruikelijk om naast de gebruikelijke arresleeën, rendieren en gewone kerstverlichting ook een kerststal te hebben (heet hier nativity scene); je ziet dit vooral in de wijken waar veel emigranten uit katholieke landen (Portugal, Brazilië, Italië) wonen. 
    Ter illustratie even een voorbeeldje: een foto die Danka heeft gemaakt in Cambridge.
     

     
    Met de kerstdagen in aantocht, was het natuurlijk voor iedereen de tijd om kerstborrels te organiseren (hier over het algemeen politiek correct holiday parties genoemd).
    Op de dag van het feestje van het Department of Biology van MIT was ook een borrel van de European Club. We begonnen dan ook bij de één en eindigden bij de ander.
    Zoals ook vorig jaar het geval was, was de eerste voornamelijk een familie evenement; er was veel eten uiteraard, een open bar, muziek en een chocolade fontein. Het meest populair waren echter de ballon-artiesten, die de meest fantastische dingen in mekaar knoopten, uren achtereen. Nadat we een tijdje in de rij hadden gestaan daarvoor, kreeg Danka uiteindelijk een mooie "Rudolf" headset 
     
     
    Rudolf the Red-nosed Reindeer

    Als Co-chair van de European Career Fair, onderdeel van de MIT European Club, mocht ik natuurlijk niet ontbreken op de Wine & Cheese party. Zoals de naam al enigzins aangeeft is dit een borrel met voornamelijk wijn, en verschillende soorten kaas. Voor deze gelegenheid was men inkopen wezen doen bij een Spaanse winkel in het Southend van Boston. En op initiatief van mijn Spaanse co-chair, Ramon, had men tevens een heel been van een speciale ham aan laten rukken. Normaal gesproken kost deze ham meer dan 135 dollar per pond, en zo'n been krijg je dan ook niet voor minder dan $750. Maar dan krijg je wel een messenset en een standaard te leen om de ham in dunne plakjes te snijden. De ham zelf is overigens erg goed; naar wat mij is verteld is het vet van deze ham de beste benadering van olijfolie, en dus relatief gezond. Dat heeft dan weer te maken met het dieet waarop de varkens worden gehouden.
     
     
    Chirurgenwerk 

    Aan het eind van de avond heb ik nog een  "Interview" gedaan met een journaliste uit Spanje die een artikel schreef over de ham (er is een lobby actie gaande om de import van de ham uit Spanje naar de VS te vergemakkelijken) en reacties kwam peilen. Dus wie weet wordt ik binnenkort nog geciteerd in de Spaanse media...
    Lees meer...
    Sinterklaas kennen ze hier in de VS niet; het is natuurlijk ook wel een erg grote afstand om per stoomboot te overbruggen
     
    Maar desalniettemin hebben we het, zoals het goede ex-pats betaamt, niet geheel aan ons voorbij laten gaan. Hier in de omgeving van Boston zijn maar een paar winkels waar je wat Nederlandse spullen kunt kopen (kaas, hagelslag, drop, pepermunt), maar dit is allemaal gruwelijk goedkoop. Omdat er toch een heel aantal Nederlanders naar de VS geëmigreerd zijn, is er wel een markt voor wat specifieke Nederlandse artikelen. Via Google kwam ik dan ook terecht bij een winkel in Michigan, Vanderveen's Dutch Store. In Michigan wonen veel geëmigreerde Nederlanders, er is zelfs een stad genaamd Holland met een eigen Tulip Festival En als ik me niet vergis zit daar zelf ook nog familie van mij... De prijzen bij die winkel waren zo gek nog niet, als je de verzendkosten even vergeet. En ze hebben allerlei dingen, die blijkbaar meer Nederlanders missen: poffertjes materiaal (pan, mix), beschuit, chocola, koek en koeken (gevulde koeken en stroopwafels) etc. etc. Voor de gelegenheid heb ik dus maar een sinterklaas pakket besteld, met pepernoten, speculaas enzovoorts. Toen er ook nog een pakketje met chocolateletters uit Nederland kwam, waren wij dan ook helemaal content!
     
     
    Poedel bij de kapper
     
    Eén van Danka's Sinterklaas kadootjes was een uitje naar de Bayside Expo Center, waar op dat moment de Bay Colony Dog Show gaande was. Danka had altijd al eens op zo'n show willen kijken, en ik was eerlijk gezegd ook wel nieuwsgierig hoe dat er aan toe zou gaan.
    Een grote attractie was natuurlijk de grooming area, waar de eigenaars en de door hen ingehuurde kappers, hun best deden om de honden er op het mooist uit te laten zien (in hun ogen dan; zie de poedel hierboven).
     

    Niet wakker maken!
     
    Eenmaal daar bleken er vanalles gaande te zijn; niet alleen waren er shows in wel 20 verschillende velden, maar er waren ook stands waar men van alles en nog wat verkocht (luxe artikelen, diervoeder, medicijnen, hondenmanden etc), meet and greets met verschillende hondenrassen (met name gericht op kinderen), en een hindernis parcours. Honden van alle rassen moesten dit zo snel mogelijk afleggen, en net als bij een concours hippique werden er strafpunten gegeven voor het missen van een hindernis, een weigering, of het afstoten van een balk (uiteraard werd de hoogte van de hindernis aangepast aan de hond). De verrassende winnaar was een chihuahua, die als een speer het hele traject doorliep!
      
     
    Zigzag door alle poortjes
     
    Een show is natuurlijk geen show zonder prijzen; na de diverse voorrondes hebben we ook een aantal finales gezien. Het viel ons ook op dat het waar is dat honden en hun baasjes vaak een treffende gelijkenis vertonen: het aantal gemillimeterde of kale baasjes was aanzienlijk hoger bij de kortharige rassen, terwijl de langharige eigenaars ook dikwijls langharige honden hadden (waarvan sommige leken alsof ze onder een dweil verstopt waren ). De opgedirkte dames hadden ook vaak een poedel of ander opgemaakt type hond.
    De show was trouwens niet alleen een fysieke test voor de honden; de baasjes moesten ook meehollen met de honden (zowel tijdens de show als met het hindernis parcours). Dat viel voor sommige deelnemers nog niet mee.
     

    Duitse herder met baasje tijdens show

    Al met al een erg leuke dag! We hebben zo'n beetje een hele dag doorgebracht  in het expo center en ons geen moment verveeld; wel jammer dat er geen stabij of wetterhoun was, maar die kennen ze hier niet...
    Lees meer...
     
     
    Op sommige momenten zou je willen dat je niet in de Verenigde Staten zat, en dat je zo van het ene op het andere moment zou kunnen beslissen om langs te gaan bij familie. Voor ons was 20 november zo'n moment. Toen kregen we namelijk bericht dat mijn oma toch vrij plotseling was overleden.
     
    Oma Smits had de gezegende leeftijd van 87 jaar. Bij ons laatste bezoek aan Nederland hebben we haar nog opgezocht in verzorgingstehuis Nieuw Toutenburg, waar ze de laatste maanden heeft doorgebracht. Ondanks haar vorderende Alzheimer had ze een hele goede dag toen, en hebben we plezierige herinneringen aan dat bezoek.
     
     
    Deze foto, één van de laatste voor haar overlijden, is zoals we ons Oma willen herinneren: met een lach op het gezicht en een twinkeling in de ogen.
    Lees meer...   (2 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl