wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    Tijdens mijn werkbezoek aan Leiden hebben Danka en Amelia uiteraard niet stil gezeten.
     
    Voor nieuwe moeders zijn er in Boston en omgeving allerlei voorzieningen. Omdat ik daar volgens mij nog niet over geschreven heb is dit misschien een mooie gelegenheid.
     
    Om te beginnen is er een speciale wekelijkse baby friendly bioscoop voorstelling. Het zijn gewoon films die op dat moment in de bioscoop zijn (dus niet specifiek geselecteerde films), maar ze worden afgespeeld in een min of meer verlichte zaal (zodat ouders hun kinderen kunnen zien en eventueel voeden) en met een aangepast volume (zodat de eventueel slapende kinderen niet wakker worden van luide muziek of explosies). Daarnaast is het natuurlijk ook vooral een kwestie dat je niet de enige ouder met kind in de bioscoop bent, waardoor de eventuele toleratie voor disrupties groter is.
     
    De bioscoop die dit doet is het Capitol Theater in Arlington, en is goed te bereiken bij ons vandaan met de bus. De tent wordt overigens gerund door dezelfde mensen die ook het Somerville Theater in beheer hebben.
     
    De maandag dat ik in Leiden zat speelde de film Amelia; toeval of niet, daar konden Danka en Amelia natuurlijk niet ontbreken! Het is een biografische film over het leven van Amelia Earhart, de eerst vrouwelijke piloot die solo over de Atlantische Oceaan is gevlogen. Ze is daarnaast erg belangrijk geweest als inspiratie en in de strijd voor gelijke rechten voor vrouwen.
     
      
    Bij de ingang van de bioscoopzaal
     
     
    De beide Amelia's
    (zonder flits helaas niet zo goed te zien)
     
    Daarnaast is dit misschien wel een goede gelegenheid om nog een andere activiteit te noemen; de MIT Strollermaffia. Dit is de geuzennaam die we hebben gegeven aan een groep nieuwe moeders die van tijd tot tijd samenkomen op de campus van MIT (een groep dames met strollers kan namelijk best imponerend zijn). In deze groep zitten ondermeer Rheena en Loukia, die tegelijk met ons in Mt. Auburn waren...
     
      
    De strollermaffia langs de Charles
     
    De groep heeft prima faciliteiten, want niet alleen wonen een aantal van de moeders op de campus, MIT heeft ook zogenaamde mother's rooms, die speciaal ingericht zijn zodat moeders kunnen kolven of borstvoeden.
     
       
    Paar plaatjes van strollermaffia kids
     
     
    Het is natuurlijk ook een goede gelegenheid om ervaringen uit te wisselen, en tips op te doen over speelgoed, gebruiksvoorwerpen en kinderkleding. Eén van de dingen die we daar bijvoorbeeld hebben opgedaan is dat je niks online moet kopen zonder even op internet te zoeken naar coupons. Het blijkt namelijk dat je bij veel winkels zo maar 10-20% van de prijs af kunt halen door alleen maar wat extra nummers en cijfers in te vullen tijdens het afrekenen van je bestelling. Er zijn zelfs speciale sites die eruit bestaan dat ze dat soort codes verzamelen, zodat je makkelijker kan zoeken...
     
     
    Reena leest Maya & Amelia voor
     
    Daarnaast is het natuurlijk ook gewoon gezellig, en een goeie reden om op pad te gaan met de kleine!
    Lees meer...
    Er zijn in Boston en omgeving een aantal bioscopen waar ze 3D voorstellingen hebben van (met name) animatiefilms.
    Omdat we nog nooit naar een dergelijke film waren geweest, besloten we de release van de nieuwe film van Pixar, UP, aan te grijpen om dat een keer te gaan doen.
     
    Van alle Pixar films tot nu toe (zoals Toy Story, The Incredibles, Finding Nemo, Cars, Wall-E en Monsters) is Up denk ik wel de meest serieuze. Hoewel je bij vlagen zeker hartelijk kunt lachen, zijn de onderliggende themas dit keer niet de makkelijkste: ouder worden, verlies en niet-gerealiseerde dromen. In het kort gaat het verhaal erover hoe een oude man met zijn huis de lucht in gaat (vandaar Up) om naar een tropische bestemming te gaan om een belofte aan zijn inmiddels overleden vrouw in te lossen. Zijn medespelers zijn ondermeer een scout, een sprekende hond, en een in onmin geraakte ontdekkingsreiziger.
    Het 3D effect is wel apart; zonder bril lijkt het beeld onscherp, maar met het brilletje (overigens niet echt comfortabel voor brildragers) zie je het inderdaad meerdimensionaal. Het is een aparte gewaarwording ook om triviale dingen zoals de filmpjes van filmmaatschappij voorafgaand aan de hoofdfilm (die je normaal dus in 2D ziet) nu in 3D te zien. Wel apart overigens dat je een 2D beeld wel gewoon kunt zien ook via een 3D bril...
     
    Om hetzelfde stramien maar even aan te houden wat ik de vorige keer heb gehanteerd, wil ik hieronder ook nog maar even kort de films noemen die ik heb gezien als onderdeel van het in-flight entertainment tijdens de trip naar het BCFevent.
     
    Ik heb een drietal films gekeken: Changeling, Quantum of Solace en Doubt.
    Changeling is een film met Angelina Jolie, geregisseerd door Clint Eastwood. De film vertelt het verhaal van een moeder wier zoontje wordt ontvoerd (en naar later blijkt vermoord).De politie lijkt zich aanvankelijk weinig om haar zaak te bekommeren, maar "vindt" uiteindelijk een jongetje dat men presenteert als haar zoon. Als ze daaraan twijfelt wordt ze opgesloten in een gesticht, totdat ze met de hulp van een vastberaden dominee (John Malkovich, als altijd erg goed) het tegendeel weet te bewijzen. Een degelijke film.
    Quantum of Solace is de nieuwste James Bond film (wederom gespeeld door Daniel Craig), en de eerste film die een direct vervolg is op de voorganger. Maar waar ik de vorige film (Casino Royale) erg sterk vond, is deze film matig op zijn best. Een goeie actiefilm, maar geen James Bond.
    De laatste film uit dit rijtje is Doubt; misschien wel de beste film die ik in een lange tijd heb gezien. Philip Seymour Hoffman speelt in deze film de priester van een katholieke school in de Bronx (New York). in het midden van de jaren zestig. Het hoofd van de school is een non, gespeeld door Meryl Streep, die een ijzeren regime voert. Het plot ontwikkelt zich als een jonge non haar zorgen uit tegenover het schoolhoofd dat de priester wellicht wat teveel aandacht besteedt aan de eerste en enige donkere jongen op de school. Op grond van voorgaande ervaringen besluit het hoofd er alles aan te doen om de priester van de school gestuurd te krijgen, ook al heeft ze geen enkel hard bewijs dat er iets oneerbaars is voorgevallen. De kracht van de film ligt erin dat dit ook daadwerkelijk in het midden wordt gelaten. Misschien mede door het feit dat misbruik door priesters een heet hangijzer is hier in de VS is de film niet erg populair geworden, ook al was hij genomineerd voor 5 oscars. Onterecht, want er wordt een prestatie van formaat geleverd, in mijn ogen!
      
     
    Lees meer...
    Eind april vond de 5e editie  van het MIT Short Film Festival plaats. Tijdens dit evenement worden korte Europese films vertoond, die veelal ingezonden zijn door filmacademisch. Kleine films dus, geen blockbusters.
     
    De films werden vertoond in een collegezaal van gebouw 10 van MIT (de Dome), en geheel in de tijdgeest werden ze vertoond vanaf DVD en laptop; geen gedoe met wisselen van reels dus.
     
    Danka en ik zijn naar de zaterdags-voorstelling geweest, waarbij de volgende films werden vertoond (helaas niet allemaal in IMDB):
    • De korte animatie film (klei-poppetjes) Jiro a Miu (Jiro and Miu), Regisseur Jun Nito - Tsjechië, 2007 (8 minuten) - aardig.
    • De ietwat langere film Schautag, van regisseur Marvin Kren - Duitsland, 2008 (23 minuten). Een depressieve film over een man die als jongen een auto-ongeluk veroorzaakt waarmee hij nu in het reine probeert te komen.
    • El Palacio de la Luna (Moon Palace), van regisseur Ione Hernandez - Spanje, 2008 (13 minuten). De film is opgenomen brief van een moeder wiens zoon zelfmoord heeft gepleegd. Wederom, niet echt een vrolijk verhaal.
    • Een ietwat langere science fiction productie uit Duitsland: 2012 -  regisseur Markus Overbeck, 2009. Een beetje 1986/Brave New World achtig verhaal over een jongen die voor zijn stervende grootmoeder zorgt en probeert zich aan het heersende regime to ontworstelen. Triest, maar met een vaag open einde.
    • Gelukkig was de laatste film van de avond een wat vrolijkere noot: Bucaresti-Berlin van de "Duitse" regisseur Anca M. Lazarescu - Duitsland, 2004 (23 minuten). De film volgt een Roemeens meisje dat haar heil wil zoeken in Berlijn. Ze zou een bekende ontmoeten op het station, maar dat loopt mis. Gelukkig loopt ze een sympathieke taxichauffeur tegen het lijf die met haar op pad gaat. Erg leuke film.
    Over het geheel genomen een vrij negatieve tendens in de Europese films; vraag me af of dat indicatief is voor de huidige generatie filmmakers, of het komt doordat ik hier gewoon minder Europese films zie en het daardoor niet meer gewend ben, of dat het toevallig zo uitpakte voor dit evenement.

       

    Tijdens onze tweeweekse reis naar Europa, die hierna nog zal volgen op het blog, hebben we natuurlijk ook weer in het vliegtuig een aantal films gezien. Ons schema was deze keer zodanig dat we (met name op de terugreis) redelijk wat tijd hadden voordat de jetlag erin begon te hakken, dus hierbij nog een korte impressie van de in-flight movies. Zo blijft het thema van deze post tenminste gehandhaafd 

    De heenreis heb ik Slumdog Millionaire gezien. Over deze met Oscars-overladen film is nogal wat te doen geweest, omdat het onderwerp genoeg aanknopingspunten gaf voor discussie. In het kort gaat de film over een jongetje uit een sloppenwijk in India, die door een TV spel (een soort Weekend Miljonairs) erg rijk wordt en uit het milieu probeert te ontsnappen. De kritiek richt zich met name op hoe de sloppenwijken worden weergegeven, en of het wel realistisch is. Daarnaast werd er voor de film gebruik gemaakt van niet-professionele acteurs (uit de sloppenwijken), die vervolgens al dan niet aan hun lot werden overgelaten, nadat het filmen was afgelopen. Ik wil niet in die discussie belanden, maar er mee volstaan te zeggen dat je in mijn optiek de film niet moet zien als een realistische weergave van het leven en de ambities in de slums van Mumbai. De kern van de film is volgens mij veel meer een liefdesverklaring; het verhaal van de jongen en het meisje wordt verteld aan de hand van fragmenten uit hun leven die opgehangen worden aan de vragen van de spelshow. Als zodanig vond ik de film best geslaagd (al moet ik zeggen dat de grote hoeveelheid Oscars wel lichtelijk overdreven was).

    Op de terugreis heb ik een tweetal films gezien: The Reader, en Bolt.
    In de eerste film woont een rechtenstudent na de Tweede Wereldoorlog een Nazi-process bij, waarin hij geconfronteerd wordt met het feit dat één van de verdachten een vrouw is met wie hij in zijn jeugdjaren een verhouding heeft gehad. Hoewel de film zeker aandacht besteedt aan het feit hoe de vrouw, Hanna Schmitz (een glansrol van Kate Winslet), als pion in het Nazi-regime beland en met wat voor beslissingen ze geconfronteerd werd, is dat mijns inziens een ondergeschikt thema. Belangrijker is de rol waarin de toeschouwer zichzelf bevindt, omdat hij informatie heeft die de uitkomst van het proces zou kunnen beinvloeden.
    Bolt is een hele andere categorie; een animatie film van Disney. Bolt is een hond die de hoofdfiguur speelt in de TV serie, waarin hij superkrachten heeft. Hij weet alleen zelf niet dat het allemaal een illusie is. Wanneer zijn co-ster en baasje "verdwijnt", ontsnapt hij van de set om haar te redden, en op dat moment wordt hij uiteraard geconfronteerd met het feit dat hij helemaal geen superkrachten bezit. Disney zou Disney natuurlijk niet zijn als niet op het einde Bolt tòch het meisje redt, en daarmee een held wordt. Een niet erg indrukwekkende plot, maar wel goed gemaakt als kinderfilm. 
     
    Nou, dat zijn eerst wel weer genoeg films. Later meer  
    Lees meer...

    Door alle drukte is het al weer een hele tijd geleden dat ik een update van ons blog heb gedaan. Daardoor zullen de komende paar entries wellicht een beetje achterhaald lijken; maar ja, dat moeten jullie op dit moment maar even voor lief nemen

     
    Om te beginnen maar eens even een tweetal films die we, nu al weer een paar maanden terug, hebben gezien.
     
    De film Australia hebben we in de bioscoop gezien. De film vertelt het verhaal van een Engelse dame (Nicole Kidman) die naar Australië komt om te zien wat haar man daar toch uitvoert, als veehandelaar. Bij aankomst blijkt haar man omgekomen te zijn, en natuurlijk besluit zij zijn bedrijf voort te zetten (goh, verrassend plot), zonder wat voor ervaring ook. Ze krijgt daarbij hulp van de veedrijver Drover (Hugh Jackman), en een verzameling vreemde karakters. Het verhaal wordt deels verteld vanuit het oogpunt van een halfbloed aboriginal kind, waarvoor mevrouw Kidman natuurlijk een zwakke plek heeft. De rassenproblematiek wordt erg duidelijk naar voren gebracht (ook de zogenaamde "lost generation" van de aboriginals waarvoor pas recentelijk door de Britse overheid verontschuldigingen zijn gemaakt). Hoewel de voice-over nu en dan irritant is, heeft de film over het algemeen een goed tempo. De beelden van Australië (een groot deel van de film bestaat uit een kettle drive van de inlands naar de kust) helpt natuurlijk ook. De film is gezet tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog, en dat wordt pijnlijk duidelijk door een aanval van de Japanners op de kustplaats waar de Engelsen gestationeerd zijn. Ik had me deze episode van WOII eigenlijk nooit gerealiseerd. Uiteraard raken kind en aristrocrate een deel van de film gescheiden en vinden ze mekaar uiteindelijk terug; het blijft tenslotte een hollywood productie. Eén zin is blijven hangen: "I will sing you to me". Dit was de manier van het halfbloed kind om in aboriginal traditie te zeggen dat ze mekaar terug zouden zien (routes en geschiedenis werden middels liederen overgedragen). Een topfilm? Nee. Maar desalniettemin wel de moeite waard om te zien.
     
    De tweede film was Grizzly Man van Werner Herzog. Deze film hadden we tijdens onze promotie kado gekregen, en we kwamen er nu pas aan toe om hem te kijken. Dit had er ondermeer mee te maken dat het een EU-regiocode DVD was, en we tot voor kort alleen een Amerikaanse DVD speler hadden... Hoe dan ook, de film speelt zich af in Alaska, en nu we daar geweest waren (hoewel het wel een ander deel was), moesten we deze natuurlijk gezien hebben.
    De film is een documentaire over het leven van Timothy Treadwell (een aangenomen naam), de Grizzly Man uit de titel. De beelden zijn, op een aantal interview fragmenten na, geschoten door hemzelf tijdens de perioden dat hij in de wildernis leefde (dertien jaren achter een, gedurende enkele maanden per jaar). Als persoon heeft hij heel veel bijgedragen aan de bewustwording van de wereld over de beren in Alaska, maar tegelijkertijd geeft de film het beeld van een excentriek persoon die zich op het grensvlak van genialiteit en een psychische stoornis bevindt. Een persoon die zichzelf overduidelijk regisseerde, en daarmee heel precies in de hand hield wat voor beeld men van hem had in de buitenwereld. Een persoon die daarnaast zo vervreemd raakt van de gewone wereld, dat 'ie zich daar niet meer thuisvoelt en zich meer identificeerd met de beren dan met mensen. Uiteindelijk leidde dit ertoe dat hij in 2003, samen met zijn vriendin, omkomt door een hongerige beer.
    De kracht van de film zit hem in de keuze van de video en audio fragmenten, en misschien nog wel meer in de fragmenten die niet getoond worden. Je blijft achter met een gevoel dat het einde eigenlijk niet te voorkomen was, en - hoe vreselijk het ook is - het wellicht een manier was waar hij als persoon vrede mee zou hebben gehad.
    Lees meer...
    We hebben het de laatste tijd vaak zo druk dat we er nauwelijks aan toe komen om wat ontspannende dingen te doen, zoals een filmpje pakken.
    Gelukkig is er de LSC (Lecture Series Committee) van MIT, die - anders dan de naam doet vermoeden - film vertoningen organiseert in een collegezaal.
    De vertoonde films zijn een mix van klassieke oudere films en redelijk recente films. Het komt ook wel voor dat er iemand een introductie tot de film komt geven.
     
    De zaal die hiervoor gebruikt wordt is het prototype collegezaal zoals ik met dat had voorgesteld bij MIT; groot, met enorme schoolborden en niet echt comfortabele houten stoeltjes, met de hier gebruikelijke uitklapbare schrijftafeltjes. Het geheel doet ouder aan, en met een beetje fantasie zie je iemand als Feynman één van zijn beroemde Physics Lectures geven.
     
    We waren al een tijdje niet meer naar de bioscoop geweest, en toen we de aankondiging voor de Pixar film WALL-E zagen, waren we dan ook snel overgehaald.
     
    WALL-E is een briljante animatie film over een robotje van het type Waste Allocation Load Lifter Earth-class (vandaar WALL-E). Nadat de aarde vanwege de door het megabedrijf Buy'n'Large gestimuleerde consumptiemaatschappij onleefbaar is geworden, zijn de bewoners op een ruimteschip "geëmigreerd". WALL-E is achtergebleven om de rotzooi op te ruimen. Zo nu en dan wordt er een verkenner teruggestuurd om te kijken of de aarde al weer bewoonbaar is; deze verkenners zijn van het type Extra-terrestrial Vegetation Evaluator (oftewel EVE) en één daarvan is de love interest van WALL-E.
     
    In de hele film komt nauwelijks een gesproken woord voor, en toch boeit de film van begin tot end. Het is super om te zien hoe men er in geslaagd is om sympathie op te wekken voor een robotje.
    Er is natuurlijk de nodige actie en humor; we hadden niet anders verwacht van Pixar, dat ook bijvoorbeeld Toy Story, Finding Nemo, The Incredibles, Cars en andere hits heeft gemaakt. Toch heeft de film voor alle leeftijden wel wat; qua onderliggende thema's worden bijvoorbeeld de individualisering van de samenleving, de consumptiemaatschappij, en het effect van de mens op de natuur tegen het licht gehouden.
     
    Kortom; een hele dikke voldoende voor deze film. Nog niet gezien? Even DVDtje huren!
    Lees meer...   (1 reactie)
    Soms heb je gewoon even een feel good movie nodig. Geen zin in cinematografische hoogstandjes, maar gewoon relaxed een film kijken en bij voorkeur nu en dan even hard lachen.
    Om de maand augustus maar eens goed te beginnen besloten we om Mamma mia! te gaan kijken; de film die gebaseerd is op de Broadway musical, die op zijn/haar beurt weer gebaseerd is op het muzikale repertoire van ABBA.
     
    In het kort komt het verhaal van Mamma mia! op het volgende neer; moeder en dochter wonen op een Grieks eiland waar de moeder een hotel runt; dochter gaat trouwen, vindt in het dagboek van haar moeder drie mogelijke kandidaten die haar vader kunnen zijn, en besluit ze alledrie uit te nodigen. Uiteraard komen alledrie, met de daarbij behorende verwikkelingen. Een flinterdun verhaal, dat eigenlijk alleen fungeert om de ABBA-liedjes van een kapstok te voorzien. Meryl Streep levert een prestatie van formaat als moeder, terwijl de rest van de acteerprestaties niet echt hoogdravend zijn. De film heeft een aantal hilarische momenten (favoriete: de musical scene met de duikers), die het langzame tempo in andere delen snel doen vergeten.    

     

    Oh ja, nu we het toch over "slappe" films hebben; we hebben laatst ook You dont mess with the Zohan gezien. Nu ben ik over het algemeen geen fan van Adam Sandler, maar hij is wel geschikt voor de rol die hij hier speelt. In het kort gaat de film over een Israëlische counterterrorist, die zijn oude leventje vaarwel zegt om in Amerika kapper te worden. Dit is net zo absurd als het klinkt, maar het is wel verfrissend om hier in Amerika ook eens een Middenoosten-verhaal voorgeschoteld te krijgen wat geen drama is. Natuurlijk achterhaald zijn verleden Zohan, en de ontknoping is wel wat vergezocht, maar als loos entertainment is de film wel geslaagd.
     
    Lees meer...
       
     
    Met al dat gevlieg van de afgelopen weken hebben we natuurlijk ook weer een aantal verschillende films gezien; daarbij zijn we ook nog naar de bioscoop geweest om een film te kijken die uitsluitend bedoeld is ter vermaakt.
    Hieronder een kleine impressie van deze drie films.
     
    Allereerst Juno. Deze film was één van de grote verrassingen in de Amerikaanse bioscopen het afgelopen jaar met laaiend enthousiaste reviews in vrijwel alle grote kranten. De film werd ook onderscheiden met een Oscar. In het kort gaat de film over een tiener die onbedoeld zwanger wordt, en besluit de baby af te staan voor adoptie. Het verhaal volgt haar tijdens de zwangerschap, en op zoek naar adoptiefouders. Een tamelijk controversieel onderwerp in met name het conservatieve deel van de Verenigde Staten. De film is zeker geslaagd als entertainment, voornamelijk door het karakter en acteerwerk van de hoofdpersoon, Juno McGuff (Ellen Page). Toch vond ik uiteindelijk de productie toch wel wat glad en Hollywoody, zonder dat het overigens echt af doet aan de film.
     
    Wat dat betreft was de tweede film wel anders. The Bucket List leek op voorhand niet te kunnen mislukken, gezien de indrukwekkende cast met als hoofdrolspelers Jack Nicholson en Morgan Freeman. Maar het verhaal (niet het makkelijkste; twee ongeneeslijk zieke mensen werken een lijst af van dingen die ze ooit nog hadden willen doen) is erg slecht uitgewerkt. Het verhaal (met name het sentimentele einde) is voorspelbaar, Nicholson als licht gestoorde miljonair is over-the-top en Morgan Freeman als berustende lageloner is niet geloofwaardig. Voor mij persoonlijk was het moeilijk te bevatten dat de film een 7.7 scoorde op IMDB.
     
    Misschien heeft het met verwachtingspatronen te maken, maar toen we naar Forgetting Sarah Marshall gingen, had ik niet het idee dat we een goede film zouden gaan zien. Maar het onwaarschijnlijke verhaal (beroemde actrice dumpt looser-achtig type, die dit vervolgens van zich af wil zetten op tropisch eiland waar ex met nieuwe vriend toevallig vakantie viert) was humoristisch, goed getimed, en buitengewoon vermakelijk. Misschien dat het biertje dat we tevoren in restaurant Pho Pasteur hadden gedronken ook wel enige invloed, maar als je op zoek bent naar een stukje pretentieloos entertainment dan is deze film zeker een aanrader.
    Lees meer...
    Vergeleken met onze regelmatige bioscoop-gang in Nederland, dankzij bijvoorbeeld de sneakpreview in the Camera, gaan we hier veel minder naar de bioscoop. Raar eigenlijk, omdat het toch gaat kriebelen als je een tijd lang geen films hebt gezien (TV niet meetellend).
     
    Soms heb je gewoon even een extra motivatie nodig... een film die gaat over studenten van MIT, en die in Boston is gefilmd, is bijvoorbeeld zoiets.
    Daarom zijn we op vrijdagavond dan ook naar de film "21" geweest.
     
    De film is gebaseerd op het boek "Bringing Down the House: The Inside Story of Six M.I.T. Students Who Took Vegas for Millions" van Ben Mezrich, wat op zijn beurt gebaseerd is op een waar verhaal.
     
    Based on a true story is in het geval van films vaak reden om het met een korreltje zout te nemen, en dat blijkt ook zeker in dit geval. Het is meer inspired by, of zoiets. Er is een hoop om te doen geweest in de media, omdat er bij de eerste drukken van het boek gewoon keihard op de kaft stond dat het een waargebeurd verhaal was, en de auteur toch verhaalelementen erbij heeft verzonnen, samengestelde karakters erbij heeft gemaakt etc.
     
    In het kort draait het verhaal erom dat een getalenteerde student van MIT bij een blackjack clubje komt dat een systeem perfectioneert om door middel van kansberekening veel geld, heel veel geld, te winnen in de casino's van Las Vegas (waarvoor ze even heen en weer vliegen in het weekend).
     
    Ik ga het verhaal uiteraard niet verder uitkauwen, maar een paar leuke feitjes;
    Een aantal van de personen waarop de film gebaseerd is runnen nu websites waar je blackjack kunt leren.
    De scenes in MIT (collegezalen) zijn gefilmd in Boston University, omdat MIT hiervoor geen toestemming wilde geven (er is geen officiële verklaring, maar het schijnt dat ze het niet eens waren met het image van de MIT student dat in de film naar voren wordt gebracht).
    Sommige van de fietsroutes die de hoofdpersoon neemt, zijn grote omwegen. Ook worden er metrolijnen opgevoerd die niet bestaan.
    Een aantal van de hoofdpersonen, waaronder de "held" van het verhaal, is blank in de film terwijl in werkelijkheid een groot deel van het team bestond uit mensen met een Aziatische achtergrond. Hierop is door sommigen nogal commentaar geleverd (jonge highrollers van Aziatische afkomst wekken minder argwaan). Toch gaf de persoon waarop de "held" gebaseerd is daar niks om.
    In het echt was er meer dan één blackjack team op MIT dat grote winsten wist te maken in casino's.
     
    Het begin van de film is vrij langdradig, en pas in het einde komt het lekker op gang. Om een film over een kaartspel interessant te maken is wel enig vakwerk nodig, in mijn mening, en daarom kan ik ook niet anders dan zeggen dat het best knap gemaakt is. Toch is het niet een film waarvan ik zeg: die moet je allemaal in de bioscoop gaan kijken. Daarvoor is het verhaal en algemene acteerwerk te zwak, ondanks Kevin Spacey en Laurence Fishburne.
     
    Lees meer...
     
    Bioscoop, wat was dat ook alweer? We hebben het de laatste tijd zo druk gehad met werk, European Career Fair, en andere dingen dat dit soort zaken er wel eens wat bij in is geschoten.
     
    Rond de kerstdagen is het op het werk vrijwel uitgestorven; vrijwel iedereen is naar familie of vrienden (hetzij in Amerika of in Europa). Dit jaar is buitengewoon gunstig omdat de kerstdagen na een weekend vielen, en dit ook het geval is voor Nieuwjaar. Veel mensen nemen daarom een extra lange vakantie (voor Amerikaanse begrippen dan) van iets meer dan een week.
     
    Voor ons was het een mooi excuus om weer eens een filmpje te pakken. Samen met Katya, een Russische collega van Danka en tevens lid van het European Career Fair team, zijn we naar de film Atonement geweest.
     
    De film is gebaseerd op het boek van Ian McEwan, en wordt omschreven als een romantisch drama in het midden van de jaren dertig. In mijn optiek een beetje misleidende kwalificatie, omdat het niet de relatie tussen de hoofdpersonen (gespeeld door Keira Knightley en James McAvoy) centraal staat, maar de fantasiewereld van de jongere zus. Het verhaal is niet hetgene wat de film bijzonder maakt; de cinematografie en de muziek wel. Ik vond met name het gebruik van omgevingsgeluiden in de soundtrack erg sterk. De ontknoping van de film kan je verrassen als je het boek niet kent. Ik kan niet beoordelen hoe de film overkomt als je het boek wel hebt gelezen, maar anderszins kan ik de film zeker aanraden.
    Lees meer...
    Omdat ik destijds kaartjes voor de BlueManGroup had besteld via Ticketmaster (een online kaart verkoop), krijg ik tegenwoordig één keer in de zoveel tijd een e-mail met aankondigingen van concerten en andere evenementen in Boston en omgeving. Dat is helemaal zo slecht nog niet, want het is niet altijd even makkelijk om op de hoogte te blijven van alles wat er op stapel staat hierzo.
     
    Ik had al een aantal keren leuke concerten gemist, zoals Tori Amos, The Thermals en The Pipettes, en toen ik dit maal een aankondiging zag van Múm besloot ik dan ook dat ik het niet weer langs me heen wilde laten gaan.
     
    Voor degenen die Múm niet kennen (en dat zullen er heel wat zijn): Múm is een band afkomstig uit IJsland. Zoals jullie ongetwijfeld weten heb ik een zwak voor muziek uit Scandinavische landen. Ooit begonnen met Björk, heeft het zich uitgebreid tot vele andere bands. Om maar wat voorbeelden te noemen: Sigur Rós, Nils Petter Molvaer, Eivor Pálsdottir en Múm dus. Zoals ook niet ongebruikelijk voor mij, is hun muziek moeilijk in een vakje in te delen. Het is experimenteel, deels electronisch, en altijd een beetje feeëriek. Ze maken CD's met schitterende titels als "Yesterday was dramatic, today is OK" en "Finally we are no-one". Sinds deze albums zijn er echter een tweetal bandleden vertrokken, en zijn er andere voor in de plaats gekomen. Ik kende hun nieuwe CD ("Go go Smear the Poison Ivy") niet, en was daarom erg benieuwd.
     
    Foto van Múm (FatCat Records)
     
    Verrassend genoeg was het concert niet in Boston, maar in Somerville; in het Somerville Theatre aan Davis Sq. Dit is een stukje bij ons vandaan; één lange rechte weg heuveltje af. Het doet een beetje denken aan onze fietstochten van Haren naar Groningen, als we voor de sneak gingen.
     
    Het theater ziet er aan de buitenkant vrij onooglijk uit, maar het was er druk, mede omdat er ook een bioscoop in hetzelfde gebouw zit. Het publiek wat voor Múm en de supportacts kwam was erg divers. Toch was er over het geheel genomen een relatief hoog "alto" gehalte (qua haar en kleren). Aan de binnenkant bleek het theater een soort mini-schouwburg, compleet met balkons en vergulde ornamenten; erg mooi. Naar Amerikaans gebruik kwamen een hoop mensen laat binnen - het is hier om de één of andere reden heel normaal om net op tijd, of iets (of veel) te laat te komen.
     
    Het concert werd geopend door een Duitse muzikant, genaamd Mauschke (als ik me de naam goed herinner). Zijn muziek was buitengewoon intrigerend. Hij bespeelt een opengewerkte piano, en had aan het mechaniek objecten verbonden, waardoor je niet alleen het geluid van de snaren had, maar ook dat van de dingetjes die bewogen met het mechaniek of de hamerkoppen. Stukjes metaal, belletjes etc. Tijdens het spelen bevestigde hij deze, of haalde hij ze weg, waardoor er een heel dynamisch muziekbeeld ontstond. Heel inventief!
    Het deed me enerzijds denken aan tekenfilms waarbij iemand een muis probeert te vangen die in de piano verstopt zit, en anderzijds riep de muziek bij vlagen het beeld op van de eekhoorns die voor ons raam door de bomen rennen.
    Ik kon me wel indenken waarom hij het concert opende; zijn muziek heeft wel wat van de stijl van Múm in de zin dat het creatief en onverwacht is, en dat hij gebruik maakt van evoluerende melodieën.
     
    De tweede support act was Tom Brosseau. In tegenstelling tot Mauschke was de relatie tot Múm hier heeeeeeel ver te zoeken. Zijn muziek is een soort mix van country en blues, met uitgesproken depressieve teksten. Hij speelt gitaar, maar zingt ook grote delen a capella. Danka vond het ronduit verschrikkelijk, ik was bij vlagen nog wel geintrigeerd door zijn performance. Maar waarom hij als act voor Múm werd gebracht, was volslagen onduidelijk (behalve dan dat ie van dezelfde platenmaatschappij is). Als ik een vergezochte relatie met hun muziek zoek, dan is het enige wat ik kan bedenken dat beide soorten muziek verhalend zijn. In veel Scandinavische muziek kan je terughoren dat het ontwikkeld is uit een traditie van verhalen-vertellen. En in zekere zin deed Tom Brosseau dat ook. Maar ik kan niet zeggen dat ik er rouwig om was toen hij van het podium verdween.
     
    Daarna kwam Múm op het podium, en dat maakte het wachten helemaal goed. We waren inmiddels meer dan twee uur verder, dus je zou je voor kunnen stellen dat de animo al wat minder was geworden. Maar niets was minder waar. Het hele concert heb ik slechts twee nummers gehoord die ik al kende, de rest was nieuw voor mij. En die twee nummers werden ook nog eens in een compleet ander arrangement ten gehore gebracht. Als je de muziek van Múm hoort is het heel makkelijk om het af te doen als electronisch, maar op het podium blijkt niets minder waar. Ja, er wordt wel gebruik gemaakt van electronica, maar de meeste muziek wordt live gemaakt, op de meest uiteenlopende instrumenten (drums, grote en kleine electrische gitaren, harmonika, blokfluit, speelgoedinstrumenten, cello, viool, piano etc). Múm "nieuwe stijl" blijkt veel dansbaarder geworden, en ik ben ervan overtuigd dat als men niet gedwongen was te zitten in het theater, er gedanst zou zijn. Bij vlagen deed de muziek denken aan de beste nummers van Gotan Project (Una musica brutal) en de Gorillaz (Clint Eastwood); erg aanstekelijk. Toch waren er ook nog de dragende vocals van de twee leadzangeressen, die het geluid van Múm sterk mede bepalen.
     
    Als je ze op het podium ziet staan zou je niet verwachten dat het één band betreft; de manier van doen, en de manier van kleden doen niet vermoeden dat ze samen zoiets voor het voetlicht kunnen brengen. Het publiek was ook erg enthousiast, met name een paar personen die op de eerste rij zaten, met als gevolg dat er ook nog een nummer of drie als toegift werd gespeeld  Daarna was de koek toch echt op, en moesten we weer op ons fietsje door de frisse buitenlucht de heuvel op naar huis.
     
    Maar ik kan maar één ding zeggen na een concert als dit: fantastisch.
    Als ze in de buurt komen, beslist gaan kijken.
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl