wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    In het hart van Boston ligt het Nederlandse consulaat, het Consulate General of the Netherlands. Dit is erg handig voor als je zoals ik een tijdje terug een nieuw paspoort nodig hebt. Je hoeft dan niet naar de ambassade in New York, en je hoeft ook je papieren niet op te sturen. Het is gelegen in een complex (Park Plaza) waar suites worden verhuurd aan diplomatieke missies, en kantoren. Toen ik daar kwam, moest ik nog een pasfoto laten maken die aan de Nederlandse eisen voldeed. Daarvoor moest ik naar een Braziliaanse fotograaf die daarvoor gecertificeerd was, en die zich op een andere verdieping in hetzelfde complex bevindt. Wat ik wel apart vond, is dat men alleen cash betalingen accepteert (heel on-Amerikaans; geen plastic en zelfs geen cheques).
     
    Het consulaat zelf is een stukje mini-Nederland. Er hangt uiteraard een staatsieportret van Beatrix, maar er liggen ook expat krantjes, folders over Nederland etc. De mensen zijn supervriendelijk, en ik heb dan ook voor mijn bezoek al meermalen per email contact gehad om wat zaken op te helderen.
     
     
    Is dat de koningin?
     
    Na de geboorte van Amelia heb ik ook contact gezocht om uit te vinden wat er nodig was om voor haar een Nederlands paspoort aan te vragen. Naast een afspraak op het consulaat voor kind en ouders, bleek neer te komen op een aantal documenten:
    1. Recently issued legalized birth certificate
    2. Proof of US residency
    3. Two recent pictures
    4. Passport application form
    5. US passport
    6. Recently issued and legalized marriage certificate
    7. Parental consent form
      
    Met papa en mama bij het aanvragen van het paspoort
     
    Nummer 1 van de lijst bleek gelijk hetgene met de meeste voeten in de aarde: we mochten namelijk niet een door een ziekenhuis afgegeven geboorte akte gebruiken, noch eentje afgegeven op het gemeentehuis. Ik moest er speciaal voor naar het Registry of Vital Records and Statistics van de staat Massachusetts, wat in Dorchester ligt. Ook hier kon ik weer niet met plastic betalen, en het was maar goed dat ik net genoeg cash bij me had ($18). Daarna, na een korte stop bij de nabijgelegen Poolse winkel, ben ik met het verkregen document naar het kantoor van de Deputy Secretary of the Commonwealth for Public Records gegaan. Dit gebouw was als uit een boek; eerst moest je door security, vervolgens ga je naar een afdeling met allemaal hokjes, bureaus en balies, met overal archiefdozen, stellingkasten etc. Je vertelt dat je een apostille wilt, en dan gaan zij met de pas gehaalde geboorte-akte aan de slag, terwijl jij weer naar een ander kantoortje wordt gestuurd om te betalen ($6). Het uiteindelijke resultaat is een kleurige akte met daaraan vast document met een prachtige goudkleurige zegel.
    Nummer 2 bestond uit onze visum papieren.
    Voor de fotos wilden we dezelfde foto gebruiken als voor het Amerikaanse paspoort; we hadden tevoren de afmetingen opgezocht en aangepast, en ze foto opnieuw laten afdrukken. We hadden er alleen geen rekening mee gehouden dat de achtergrond eigenlijk lichtgrijs moest zijn, en niet gebroken wit zoals voor het Amerikaanse paspoort. Maar omdat Amelia er zo goed opstond hebben ze het toch geprobeerd, en het werd geaccepteerd door het systeem.
    Voor het geval dat hadden we mijn ouders al een nieuwe internationale trouwakte laten meenemen, zodat we daarvoor niet speciaal meer regelingen hoefden te treffen.
    De rest van de formulieren konden we op het consulaat invullen.
     
    Met de aanvraag van Amelia's Nederlandse paspoort was de bevestiging van haar Nederlandse nationaliteit een feit (tot dan toe had ze immers nog slechts de Amerikaanse nationaliteit). Ik denk niet dat ze heeft beseft dat het best een belangrijk moment is geweest, maar gelukkig - zoals ze dan zeggen - hebben we de foto's nog!

    Lees meer...   (1 reactie)
    Zelfs als jonge ouders besef je soms al dat je bepaalde dingen anders zou hebben gedaan als je toen wist wat je nu weet. Eén van de dingen die we ons nu realiseerden is bijvoorbeeld dat we eerder hadden moeten beginnen met het introduceren van de fles. Nu is het erg van Amelia's zin afhankelijk of ze wel of niet uit de fles wil drinken (ik ben de enige waar ze dat zo nu en dan van accepteert). Het is duidelijk dat ze daar niet de voorkeur aan geeft 
     
    Ze heeft daarentegen veel interesse in bekers, borden en lepels. Op het kinderdagverblijf geven ze haar daarom te drinken uit een tuitbeker; daarmee waren ze succesvoller dan met de fles. Thuis moeten we goed in de gaten houden hoever zaken bij haar vandaan staan, want voor je het weet slaat ze met haar armen een beker omver, of zit ze met haar handen in een prakje op ons bord.
     
    Wij kregen hierdoor steeds meer het idee dat ze er wel toe was om nu en dan wat vast voedsel te proberen. Na dit overlegd te hebben met de kinderarts (er is hier geen consultatiebureau, je gaat naar de afdeling Pediatrie voor controles), zijn we begonnen om kleine hoeveelheden vast voedsel aan te bieden. Geheel in stijl krijg je een papier mee met aanbevolen (niet allergene) voedingsmiddelen, met daarnaast richtlijnen over hoeveel je hoe vaak mag geven.
     

    Meer!
     
    8 januari was de eerste keer dat we het hebben geprobeerd, en de keus was op worteltjes gevallen. En het smaakte! De kleine hoeveelheid die we haar mochten geven was Amelia niet genoeg. De mond kwam wijd open, en de handjes grepen naar de lepel.
     
     
    Wat geven jullie me nu!?
     
    Het is overigens niet altijd zo enthousiast; het ene smaakt haar overduidelijk beter dan het andere. Vooralsnog houden we ons gemakshalve bij Olvarit achtige potjes met groente of fruit. Sommige fruitsoorten zijn vrij zuur, en we verkneukelen ons elke keer weer om de gezichten die ze daarbij trekt. Overigens weerhoudt het haar er niet van om meer te willen, hoor!

    Tot slot gewoon even een paar fotootjes; omdat ik ze leuk vind

    De eerste is gemaakt tijdens Amelia's tummytime, de tijd die ze op haar buik doorbrengt. Om het voor haar leuker te maken hebben we nu en dan een spiegel bij het speelkleed; ze is daar mateloos door gefascineerd, en vindt het bijzonder interessant om via de spiegel naar jou te kijken. De tweede is gemaakt tijdens het voeden; ze zwaait vaak met haar ene vrije hand in het rond. Om te voorkomen dat ze een dreun krijgt houdt Danka soms haar hand vast, of laat ze Amelia haar vinger vasthouden. Zoals jullie kunnen zien heeft Amelia een stevige grip!

     
     
    Spiegeltje, spiegeltje...
     
     
    Mama's duim is ook van mij!
    Lees meer...
    Waar we in het begin van ons verblijf een hoop foto's van de omgeving maakten, is het onderwerp van de meeste van onze fotos nu Amelia.

    We maken zo nu een dan een serie foto's en uit één van die sessies kwam de onderstaande foto tevoorschijn. Let wel: deze foto is dus niet geposeerd en op het aureooltje, de vleugeltjes en de softfocus na ook niet bewerkt. Toen we deze foto zagen, wisten we gelijk dat dit onze kerstkaart zou worden!
     
     
    Bij dezen dus (nogmaals): de beste wensen voor 2010! En tot ziens in Nederland!
    Lees meer...
    Doordat Amelia in Amerika is geboren, heeft ze automatisch het Amerikaanse staatsburgerschap. Daarbij hoort natuurlijk ook een paspoort (bijschrijven in het paspoort van de ouders, zoals vroeger, wordt niet meer gedaan) maar in de eerste paar maanden waren we er domweg niet aan toe gekomen om dat aan te vragen.
     
    Het aanvragen van een paspoort heeft nog heel wat voeten in de aarde. Het begint met het invullen van een formulier (DS-11). Daarnaast moet je het volgende overleggen: bewijs van staatsburgerschap  van Amelia en ouderschap van ons (beide d.m.v. uittreksel van geboorteregister), kopie van identificatie van de ouders (paspoort), en twee fotos van Amelia. Tot slot moet je alle formulieren in aanwezigheid van een gecertificeerd persoon ondertekenen, en de kosten betalen.
     
    Het aanvragen hebben we gedaan bij het dichtstbijzijnde postkantoor, dat aan Union Sq (Somerville). Dit is een groot rood bakstenen gebouw, en ziet er van binnen uit zoals een postkantoor uit een oude Amerikaanse film. Veel marmer, Amerikaanse vlaggen aan de muur, en een hele wand met kleine postbussen met koperen deurtjes (als je hier op het postkantoor iets afhandelt, vragen ze ook standaard nog of je interesse hebt om een postbus te openen).
     

    De binnenkant van het postkantoor
     
    Danka was er al eens geweest om de informeren wanneer de balie open was voor paspoort-aanvragen (dat is niet altijd het geval). Toen we echter op de tijd kwamen die ze op een briefje had meegekregen, zeiden ze dat het eigenlijk alleen op een andere tijd kon. Maar tegelijkertijd is het postkantoor is Somerville eigenlijk een soort dorps-filiaal, en na een kort praatje zouden ze onze aanvraag er wel even tussendoor loodsen.
     
       
    Tijdens de aanvraag
     
    Amelia was tijdens de wandeling naar het postkantoor overigens diep in slaap gevallen, en heeft van het hele gebeuren niks meegekregen. Daarom hebben we ook maar even een fotootje gemaakt...
     
     
    "Ik vind alles wel best!"
     
    Lees meer...
    Zoals jullie aan de theoretische datum en de daadwerkelijke datum van deze post kunnen zien, vliegt de tijd! Dat is ongetwijfeld iets wat iedere nieuwe ouder zal zeggen, maar het is echt onvoorstelbaar hoe de tijd je tussen de vingers doorglipt, in de eerste weken na de bevalling. Het is moeilijk om precies te zeggen waar de tijd nu in gaat zitten, maar voordat je het weet is er weer een dag om, en rijgen de dagen zich aaneen tot weken.
     
    Omdat het nu toch wel erg lang geleden was dat ik hier op het blog wat van ons heb laten horen heb ik besloten om de achterstand te proberen weg te werken. Het zal misschien wat minder uitgebreid (meer een fotoverslag) worden, maar op die manier kan ik jullie in ieder geval wat recente fotos laten zien en vertellen wat er zoal gebeurd is.
     
    Naast het feit dat de tijd zo snel gaat, is het ook een periode van firsts, zoals ze dat hier in de VS noemen; dingen die je voor het eerst doet. Zo was er onder meer onze eerste wandeling met Amelia in de buurt van ons huis, de eerste keer borstvoeden met de Boppy pillow (een hoefijzer-vormig kussen), de eerste keer koffie in een cafeetje in de buurt, en de eerste wandeling langs de Charles rivier, bij MIT.
     
     
    Danka in Prospect Hill park tijdens de eerste wandeling
     
    Tijdens onze eerste wandeling kregen we ook een telefoontje van Bogusia, die via Danka's moeder en peetouders (haar ouders) had gehoord van onze gezinsuitbreiding. We voelen ons nu en dan wel schuldig dat we niet iedereen nog op de hoogte hebben gebracht; zo hebben we bijvoorbeeld nog altijd geen geboortekaartjes gestuurd (omdat we onze eigen willen maken, en zoals gezegd, de tijd ons door de vingers glipt). 
     
     
    Lekker bijkomen op de Boppy
     
    Al met al waren we tijdens en na de bevalling al een poos niet meer wezen wandelen; niet dat het nou iets is wat we dagelijks deden, maar we vonden het toch wel leuk om nu en dan ergens naar toe te gaan en als het weer het toeliet lekker buiten een bakje koffie te drinken. Vanwege Danka's herstel van de operatie konden we niet gelijk een heel eind weg, maar gelukkig zit halverwege tussen Union Sq en Harvard Sq The Biscuit, dat naast een bakkerij ook een terrasje heeft waar je koffie kunt krijgen.
     
     
    Lekker aan de latte
     
    We hebben al meerdere keren tegen elkaar gezegd, dat één van de mooiste plekjes om in Boston te wandelen is 's middags langs de Charles aan de kant van MIT. Je hebt dan een prachtig gezicht op de skyline van Boston, en het dak van het State House blinkt in de middagzon.  Het is een soort van promenade en onze kinderwagen (uit Nederlands) met bijbehorende oranje parasolletje trekt altijd veel bekijks. Om de één of andere reden zijn a) kinderwagens hier zeldzaam (onderstel met autostoeltje is de standaard) en b) parasolletjes nergens te bekennen. Onze combo is staat dus garant voor gespreksstof en commentaar van voorbijgangers!
     
     
     

    Lees meer...
    Na een reguliere bevalling mag je hier (uitgaand van de meest voorkomende verzekering) tot twee dagen lang in het ziekenhuis blijven. Als je eerder wegwilt, mag dit over het algemeen ook. Na een keizersnee is deze periode langer, zoals ik al eerder schreef, omdat het herstel daarvan gecompliceerder is. Op drie september was voor ons de dag gekomen waarop we naar huis mochten.
     
     
    Danka met Janna Stephan, één van de vroedvrouwen van MIT Medical
     
     
    Laatste check door de zuster
     
    Voordat het zover was, kregen we eerst nog allerlei informatie en papieren, onder andere over doktersbezoek, voeding, herstel na de bevalling, en - heel belangrijk - allerlei support groepen. Nadat voor de laatste keer in het ziekenhuis alle vitals (bloeddruk, hartslag etc) van Amelia en Danka waren opgenomen, werden de pols- en enkelbandjes doorgeknipt, hebben we uitgevogeld hoe we Amelia in het van een collega van Danka geleende autostoeltje moesten krijgen (zonder Amerikaans autostoeltje mag je het ziekenhuis niet uit), en zijn we naar de begane grond gegaan. Hier heb ik een taxi gebeld, die ons vervolgens netjes naar huis heeft gebracht.
     
     
    Afscheid van het Bain Birthing Center, Mount Auburn Hospital
     
     
    Voor de ingang van het ziekenhuis
     
    En dan ben je thuis... het komt eerst wat onwezenlijk aan, maar tegelijk is het wel erg lekker om weer op jezelf te kunnen zijn. Natuurlijk gaat het wel gepaard met de nodige zorgen, omdat je nu geen permanente ondersteuning meer hebt. 
     
    Ik had een door heit en mem opgestuurde "Hoera, het is een meisje" raamslinger opgehangen, en we hebben de bloemen uit het ziekenhuis meegenomen. Daarnaast was al het babyspul natuurlijk al in gereedheid gebracht voordat we naar het ziekenhuis konden; en nu is de tijd gekomen om te kijken wat we allemaal nog in huis moeten halen, wat echt nuttig blijkt te zijn van de spullen die we al hebben, en of we alles een beetje efficient hebben ingericht in ons éénkamer appartement.
     
     
    Thuis in de kinderwagen, met Iejoor die ze van Melissa heeft gekregen
    Lees meer...   (1 reactie)
    In de voorbereiding op de bevalling hebben we verscheidene cursussen en meetings bijgewoond, om ons erop voor te bereiden. Onvermijdelijk kom je dan ook een aantal malen dezelfde personen tegen; ze zijn immers min of meer in dezelfde fase van de zwangerschap als jij. Een aantal stellen had zelfs een due date die binnen een paar weken van onze uitgerekende datum viel.
     
    Toen wij op bij Verloskunde kwamen, hoorden we dat één van onze bekenden - Loukia en Nick - inmiddels ouders waren geworden van een dochter. We hebben hen tijdens onze lange aanloop dan ook een keer bezocht (konden we tenminste even van de afdeling af). Omdat zij een "normale" bevalling hadden, werden ze ontslagen op het moment dat ik net met Amelia binnenkwam voor de eerste controle.
     
     
    Loukia en Danka
     
    Nadat wij ons avontuur hadden beleefd, kwamen er nog twee stellen binnen die we kenden. Rajiv en Reena werden eveneens via keizersnee ouders van een dochter, en we zijn bij mekaar op kraambezoek geweest in het ziekenhuis.
     
     
    Rajiv, Reena en hun dochter, samen met ons gezinnetje
     
    Het derde koppel was Mike & Yuko. Zij waren een aantal weken na ons uitgerekend maar hun tweeling werd eerder gehaald om problemen te voorkomen.
     
     
    Danka, samen met Yuko (beschuit met muisjes erbij) & Mike
     
    In de dagen na de bevalling ben ik op een gegeven moment even naar huis geweest om wat meer kleren te halen (we waren er niet vanuit gegaan dat we een volle week in het ziekenhuis zouden zijn). Op de terugweg heb ik bij Cardullo's in Harvard Sq Van der Meulen beschuit gekocht, zodat we alle bekenden en het personeel in het ziekenhuis konden laten meegenieten van de uit Nederland meegenomen roze muisjes....
    Lees meer...
    In januari kondigde ik het grootste nieuws in maanden aan: namelijk dat we zwanger waren. Nu is het echter tijd om nog groter nieuws te verkondigen: we zijn ouders geworden van een prachtige dochter, Amelia Sofie.
     

    Import roze muisjes 
     
    Voor diegenen die de korte versie willen: ze is 16 dagen over tijd geboren middels een keizersnee, woog 4246g (9 lbs 5.7 oz) en was 57cm (22.5") lang. Voor degenen die een wat langere versie willen, zal ik hieronder nog wat meer vertellen.
     
    Naamkaartje in de wieg; de naam werd op tape geschreven en in de wieg geplakt
     
    Zoals jullie al hebben kunnen lezen, was de uitgerekende datum 14 augustus jongstleden. Maar deze dame besloot dat het veel te comfortabel was in de buik, en vertoonde dan ook geen tekenen om uit zichzelf naar buiten te komen. Na een week moesten we daarom voor een zogenaamde non-stress test naar het ziekenhuis; in het kort komt het erop neer dat ze kijken of je nog voldoende vruchtwater hebt en het kindje goed ligt (echo), het kindje zelf geen tekenen van stress vertoont (hartslag, bewegingen) en of er al weeën zijn (via de monitor, omdat je dat zelf niet altijd voelt). De conclusie was dat alles tiptop in orde was, en men besloot het dan ook nog een week aan te zien. Een week later waren er nog altijd geen tekenen van een aanstaande bevalling, en daarom werd er besloten om te bevalling in te gaan leiden. Dit gebeurt in het ziekenhuis, en omdat je vanaf dat moment in het ziekenhuis moet blijven moesten alle benodigdheden voor een paar dagen mee nemen.
     

    Danka bij onze uitgebreide lunch; WKS wachtend op de taxi naar het ziekenhuis
     
    We moesten ons melden om een uur of 7 's avonds, op donderdag 27 augustus, op de afdeling Labor and Delivery (verloskunde) van Mt. Auburn Hospital in Cambridge. Ik had het grootste deel van de dag vrijgenomen en daardoor konden we ons rustig voorbereiden. We zijn ondermeer lekker buiten wezen lunchen bij de Neighborhood Restaurant and Bakery, die onderaan Walnut St zit, en waar je voor een prikje een uitgebreide lunch kunt krijgen. Het is één van onze favoriete plekjes hierzo, omdat ze een prachtige met wijnranken overdekte patio hebben waar het heerlijk toeven is op een warme dag.
     
     
    Danka wijst onze kamer aan

    Zicht vanuit onze kamer
     
    Na aankomst in het ziekenhuis kregen we een eigen kamer toegewezen: Birth room 2. Het is super om een redelijk grote kamer voor jezelf te hebben: er was een LCD TV, een mini-stereo, een badkamer met bad en douche, een bed voor Danka en een stoel (later uitklapbed) voor mij. We hadden een prachtig uitzicht op de Charles river, met de skyline van Boston op de achtergrond.
     
     
     
     
    De inductie zelf bestond uit het toedienen van prostaglandines, en later oxytocine. Voor de laatste krijg je een infuus, en ben je dus gelijk een stuk minder mobiel. Je bent bovendien permanent verbonden met de monitor die hartslag van de baby en de weeën bijhouden. Na de eerste keer prostaglandines, hebben we een behoorlijk goede nachtrust gehad (op de redelijk frequente controles na dan). De volgende dag werd het een stuk vermoeiender, met name voor Danka dan, omdat de oxytocine behoorlijk aansloeg, en ze daardoor sterke weeën kreeg. Het vlotte alleen niet zo erg als men wilde, en daarom werd ze aan het eind van de vrijdag van het infuus gehaald. Op die manier kon ze, met behulp van andere medicatie, toch nog een redelijke nacht draaien.
     

    Danka aan infuus met oxytocine
     
    De volgende ochtend bleek dat de weeën uit zichzelf in stand bleven, en daarom werd ze in eerste instantie ook niet meer van medicijnen voorzien. Maar wederom bleek het niet erg snel te gaan, en hoewel ik dus gewoon kon eten en rusten, was dat er voor Danka niet bij. Aan het eind van de middag was ze zo moe dat we besloten om een ruggeprik te nemen: op die manier kon ze haar energie tijdens de normale weeën sparen voor later; voor mij was dat een wat minder plezierig moment omdat ik daar niet bij mocht zijn van de anesthesist. Nog voordat de anesthesist kwam, braken haar vliezen en zette ze de kamer bijna onder water. Toen de prik eenmaal werkte kon Danka zich wat meer relaxen. Zonder de weeën noemenswaardig te voelen mocht ze op een gegeven moment gaan persen, maar ondanks urenlang hard werk, daalde de kleine niet ver genoeg in. Op grond daarvan besloot de arts uiteindelijk dat het de beste oplossing zou zijn om een keizersnee uit te voeren. Tegen die tijd waren we al door een stuk of 6 vroedvrouwen gegaan, en meerdere dienstrondes voor de zusters. Sommigen hadden zelfs al een tweede dienst met ons!
     
    De chirurg werd opgetrommeld, en nadat Danka ter plekke voorbereid werd, moest ik me omkleden in operatiekleding, inclusief slofjes en petje. Toen ik opgehaald werd, kon ik bij Danka's hoofdeinde gaan zitten en voordat ik het wist werd ik bij de warme tafel geroepen om onze prachtige dochter te bewonderen; het doorknippen van de navelstreng is erbij gebleven, maar op dat moment stond ik daar helemaal niet bij stil.  Na een eerste controle (gewicht, schoonmaken luchtwegen, poetsen). kreeg ze een bijna perfecte Apgar score van 9/10. Ik kon voorkomen dat ze gelijk naar de nursery werd gebracht, waardoor ik haar ook aan Danka kon laten zien, en we een paar minuten met zijn drieën konden doorbrengen.
     
     
    In de operatiekamer; voor het eerst konden we haar vasthouden
     
     
     
    Daarna werd Danka gehecht, en ben ik met Amelia meegegaan voor haar uitgebreide controle. In de nursery van de postpartum afdeling (kraamafdeling), werd daarnaast ook een eerste snelle wasbeurt gegeven, een beetje flesvoeding (omdat haar glucose een beetje aan de lage kant was), een vitamine K prik en een antibioticumgel voor de oogjes. Ze moest een uur later weer terug voor de volgende check, maar ondertussen mocht ik haar meenemen naar Danka op de verkoeverkamer van de afdeling verloskunde, waar ze voor de eerste keer geprobeerd heeft borstvoeding te geven. We hebben ook even gebeld/geskyped met het thuisfront, en ik heb onze spullen verhuisd naar kamer 502 van de kraamafdeling.
     

    Danka in het ziekenhuis met Amelia
     
    Op de kraamafdeling kreeg Amelia een enkelbandje met transponder. Daarmee was het onmogelijk om haar van de afdeling mee te nemen zonder dat er een alarm zou afgaan. Daarnaast kregen zowel Danka als ik een armband met een nummer dat een bijpassend enkelbandje had bij Amelia; alles op naam van de moeder (omdat die er altijd is, terwijl vaders soms tijdelijk afwezig zijn). Elke keer als een zuster haar kwam halen en terugbrengen  (ingebakerd en wel; dat is hier standaard) werden de nummers gecontroleerd, hoe vaak ze het ook al hadden gedaan.
     
     
    Uitzicht vanaf kraamafdeling
     
    Op de kraamafdeling hadden we, net als bij Verloskunde, de mogelijkheid om eten te bestellen uit een menu (roomservice). Ook was onze kamer weer privé (dit is standaard, tenzij het erg druk is). Het uitzicht was iets minder, maar aan het eind van de gang was een kleine keuken en gemeenschappelijke ruimte waarvandaan je wel weer de rivier kon zien. Mijn vouwbed was ingeruild voor een stoel die je uit kon klappen; iets minder comfortabel, maar ik was allang blij dat ik ook hier gewoon kon blijven slapen.
     
     
    Ons kleine wondertje
     
    Standaard blijf je hier twee dagen in het ziekenhuis na een bevalling, maar bij een keizersnee is dat maximaal vier dagen. Dit gaf ons ook wat meer gelegenheid om dingen op te pikken van de zusters en dokters die ons geregeld kwamen bezoeken. Niets dan lof voor de mensen in het ziekenhuis: ze hebben echt super voor ons en Amelia gezorgd (al was het soms wel eens vervelend dat ze om 1 of 2 uur 's nachts bloeddruk en temperatuur kwamen opnemen). Hoe dan ook: we hadden een goede gelegenheid om aan elkaar te wennen, voordat we op onszelf aangewezen waren.
     
     
    Trotse ouders (links is al thuis, rechts nog in het ziekenhuis)
     
    We willen bij dezen ook iedereen bedanken die ons geluk heeft gewenst, via gewone post, electronische post, Facebook, Hyves, SMS of anderszins. We hopen dat iedereen uiteindelijk een keer de gelegenheid heeft om Amelia in het echt te komen bewonderen!

      
     
     
    Lees meer...   (5 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl