wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    Na wekenlang aftellen was het zo ver op 14 augustus: de datum waarop onze dochter was uitgerekend (de due date zoals men het hier noemt).
    En het gaf gelijk ook maar weer eens aan dat dit ook maar een papieren datum is, want er was geen enkel teken dat de bevalling aanstaande was.
     
    Omdat het toch een soort mijlpaal was, en omdat we natuurlijk niet weten of we er in de komende tijd wel aan toe komen, besloten we het te "vieren" met een diner in een relatief nieuw restaurant aan Union Sq: Ronnarong.
    Ronnarong is de nieuwe formule van een Thai restaurant dat al een tijd aan Union Sq zit; het noemt zichzelf nu een Thai Tapas Bar, maar je kan er ook voor gewone maaltijden terecht.
    De plek kreeg uitstekende recensies op de diverse websites, en we waren inderdaad erg te spreken over het eten. Hoewel Thais, waren het menu en de gerechten heel anders dan die andere locale favoriet van ons: Sweet Ginger.
    Eén van de andere gasten was zo vriendelijk om een fotootje van ons te maken (hierboven) zodat we een aandenken aan deze dag hadden.
     
     
    Diner @ Ronnarong
     
    Op dezelfde dat was er ook wat gaande op Union Sq. In tegenstelling tot een aantal andere squares (bijvoorbeeld Harvard, Kendall, Inman, Central, Davis) heeft Union Sq te kampen met het feit dat het een kruispunt is van een aantal drukke wegen. Er is niet echt een plek om gezellig te zitten of te relaxen, en men is al jarenlang aan de weg aan het werken zonder dat het ergens toe lijkt te leiden.
    Het is niet dat men het niet probeert: langzaam aan renoveren ze alle panden en komen er meer en meer winkels, bars en restaurantjes. Men heeft bij de bushalte bomen geplant, bankjes neergezet etc. Maar ondanks alles mist het nog de atmosfeer van de andere squares. Een grote impuls zal komen als men daadwerkelijk de metro zal doortrekken van Lechmere naar Union Sq (de zogenaamde Green Line Extension). De plannen hiervoor zijn in een vergevorderd stadium, maar het zal nog wel een paar jaar duren voordat het daadwerkelijk zover is. Er is een committee dat zijn best doet om Union Sq te verlevendigen. Zo is er ondermeer tegenwoordig op zaterdagochtend een farmers market, waarbij locale bedrijven groenten, fruit en bloemen verkopen. Soms is er ook muziek bij. Ze stimuleren ook andere kunstzinnige activiteiten, van onder meer de ArtsUnion, een onderdeel van de Somerville Arts Council.
     
    Toen we uit het restaurant kwamen had men op een plek die normaal in gebruik is als parkeerplaats een podium opgezet, en was men bezig om een openlucht bioscoop op te zetten voor het Somerville in Shorts festival. Tijdens dit mini-filmfestival werden korte films (gewone en animatiefilms) vertoond van lokale artiesten.
    Voorafgaand aan de films, was er live muziek. We kregen daar al wat van mee in het restaurant (dat pal aan het parkeerterreintje ligt), en we hebben na ons dessert (kokos-ijs) nog een tijdje geluisterd naar de muziek, terwijl de zon langzaam onderging.
    Somerville is een beetje de alternatieve wijk van Greater Boston (hoewel het officieel eigenlijk allemaal afzonderlijke steden zijn). Het publiek was dan ook buitengewoon divers; van kleuters tot hoogbejaarden, mensen in pak (net uit het werk) tot alto's. Dat op zich was al een ervaring, en daarnaast was de muziek best Vera-esque (voor degenen die ooit in Vera in Groningen zijn geweest). 
     
     
    Somerville in Shorts
     
    Lees meer...   (1 reactie)
    Zoals ik al kort aangaf, moesten we onmiddelijk na het vertrek van Leendert uit ons apartement; het onderzoek van het inspectiebedrijf had namelijk opgeleverd dat er op een aantal plaatsen in en rond ons apartement loodhoudende verf aanwezig was, die verwijderd moest worden. Men is hier namelijk bang voor loodvergiftiging van kinderen doordat ze verfsplinters of -stof (bijvoorbeeld door een klemmende deur of raam) binnenkrijgen. Een dure bedoening voor onze huisbaas, maar daar doet hij gelukkig niet moeilijk over. Het is uiteindelijk ook in zijn eigen belang; de huur gaat enigzins omhoog, hij kan na ons vertrek het apartement adverteren als certified deleaded, en hij is verzekerd van ons verblijf voor de komende maanden.
     
     
     
    Omdat we tijdens het proces van het verwijderen van de verf niet in het apartement niet in het huis mochten zijn, hebben we een aantal dagen gelogeerd bij een collega en vriendin van Danka, Katya. Als we dit niet hadden gedaan, had onze huisbaas ons overigens in een hotel ondergebracht; maar we vonden dat we hem wel enigzins tegemoet konden komen, en Katya vond de aanspraak ook wel gezellig...
     
    Voor ons vertrek moesten we alle meubilair naar het midden van de kamer verhuizen, en de meeste spullen uit de muurkasten halen. Het voelde dus een beetje als verhuizen, zonder dat je verhuist. Een hoop spullen hebben we tijdelijk opgeslagen in ons opberghok, waarvoor we een aantal nieuwe stellingkasten en plastic kratten hebben gekocht. Gordijnen en luxaflex moesten ook verwijderd worden, waardoor het helemaal een kale indruk maakte. In twee dagen hebben de werkers vervolgens een aantal kozijnen vervangen, en nieuw raam in de badkamer gezet, een paar plekken op de muur opnieuw gegipst en geschilderd, en een hoop houtwerk van een nieuwe laag verf voorzien. Het huis hoeft overigens niet geheel loodvrij te worden gemaakt, maar alle mouthable surfaces (d.w.z tot 150cm hoog) wel.
     
     
    Alles in dozen en opgeslagen
     
    Donderdag werd het apartement weer vrijgegeven en ben ik een kijkje wezen nemen. Er was toen nog niet geschilderd, en ik had dan ook vrij snel besloten dat het beter was dat we niet eerder definitief terug konden komen dan nadat dat gedaan was; ik heb al wel een nacht daar geslapen (zoek zoek om alle toiletartikelen die ingepakt zaten), maar Danka was op dat moment op lab trip (verslag volgt nog). 
     
    Uiteindelijk zijn we dus zaterdag namiddag pas terug gekomen, en we zijn nu langzaamaan de spullen weer uit aan het pakken, tussen alle andere dagelijkse bezigheden door...
     
    Ondertussen wordt er door de werklui doorgewerkt buiten ons appartement; het schijnt namelijk noodzakelijk te zijn om ook alle gezamelijke ruimten van de verdieping die loodvrij gemaakt moet worden tot aan de begaande grond te ontdoen van loodverf. Omdat wij op de bovenste verdieping wonen, houdt dat in dat alle balkons gedaan moeten worden. Voor een deel is het afkrabben en opnieuw verven, maar voor een deel worden ook gewoon balustrades en zo in zijn geheel vervangen.
     
     
    De oude balustrade (linkboven) en de nieuwe in aanmaak
    Lees meer...   (2 reacties)
    Sinds de 3D echo heb ik jullie niks specifiek meer laten weten over onze zwangerschap. Maar dat betekent natuurlijk niet dat er niks is gebeurd! Er zijn ook heel wat verzoekjes binnengekomen om weer eens een foto van Danka en haar buik te plaatsen, dus dat zal ik hieronder ook doen!
     
    Zoals jullie ongetwijfeld weten is ons plan om in het begin van het volgende jaar terug te komen naar Europa/Nederland. Hoe dat allemaal precies gaat verlopen, dat weten we nog niet. Maar het maakt de voorbereidingen op de komst van onze dochter er niet makkelijker op. We hebben de afgelopen tijd dan ook geworsteld met vragen als: Gaan we verhuizen? Wat voor spullen kopen we nieuw en/of tweedehands? Om daar een beslissing over te nemen, brengt best veel zenuwen met zich mee. We hebben bijvoorbeeld om ons heen gekeken voor een wat grotere woonruimte, maar het bleek niet mee te vallen om een gecertificeerd loodvrij appartement (zie hieronder) te vinden voor een redelijke prijs. Om veel stress, getelefoneer, en ge-email maar even kort te maken: we hebben besloten om in ons huidige 1-slaapkamer apartement te blijven. We hebben nu eigenlijk wel een heel mooi plekje, en we verwachten dat de kleine tijdens ons verblijf nog niet heel veel zal kruipen/lopen. We besparen ons daarmee bovendien een flinke smak geld, die we dan weer uit kunnen geven aan andere investeringen (voor de kleine nu, en voor onze terugkeer later).

    Bij de wet is het hier verplicht dat iedere woning waar kinderen wonen van jonger dan 6 jaar loodvrij is. Het gaat dan niet zozeer om waterleidingen en zo, maar met name over loodhoudende verf. Tot eind 20e eeuw was dat namelijk niet verboden hier, en veel oudere huizen hebben dan ook nog loodhoudende verf. Afbladderende verf en verfstof (ramen en deuren) kan door kinderen die daarin spelen opgegeten of anderszins binnengekregen worden. Onze huisbaas was gelukkig bereid om - in plaats van ons huurcontract simpelweg niet te verlengen) alle verf te laten testen. We hebben het rapport van het bedrijf dat dat heeft gedaan recentelijk ontvangen, en daaruit bleek dat er inderdaad het één en ander moet gebeuren. In het appartement viel het wat mee (twee dagen werk?), maar de balkons moeten grondig onder handen worden genomen. Hoe dat precies komt, dat horen we binnenkort, maar waarschijnlijk moeten begin juli een paar dagen ons huis uit.
     
    Wat is er verder gebeurd? Nadat we besloten hadden om in ons huidige appartement te blijven, begon natuurlijk het puzzelen hoe we het met de ruimte doen. Er zijn toch een aantal dingen die handig of nodig zijn als er een baby in huis is: een changing table (soort commode met planken in plaats van laden), een wieg/edikant, een extra ladenkast, een bankstel (voor visite, en ook om zelf wat meer zitplaats te hebben). Al met al toch een substantieel aantal grote meubelstukken, waarvoor we een passende plaats moesten vinden. 
     
     
    Laden repareren
     
    De meubels zelf hebben we via Craigslist (~Marktplaats) gekocht, en met behulp van Melissa (die voorheen bij Danka op NEU werkte) opgehaald. Zij heeft namelijk een grote pickup truck, waar bijna alles achterop past!
    Danka is ook laatst (toen in in NL was) nog een keer op visite geweest bij Melissa. Bij die gelegenheid hebben ze onder andere met de Nintendo Wii gespeeld. Wij hebben geen spelcomputer, en dientengevolge spelen we ook nooit, maar volgens Danka was het best leuk en voor herhaling vatbaar. Ze werd er alleen wel moe van en de kleine vond het zwaaien met de armen tijdens het tennisspel ook niet altijd even geslaagd
     
    Bijkomen met de grote vrienden:Sadie en Zappy
     
     
    Katya en Melissa leven zich uit met de Wii
     
    Voor degenen die bij ons thuis zijn geweest, of weten hoe het eruit ziet: we hebben de ladenkast met de TV daarop van de slaapkamer naar de woonkamer verhuisd, één nachtkastje eruit en het bed naar het raam toe geschoven. Het ledikant staat rechts om de hoek, en de commode links tegen de muur. In de woonkamer hebben we een ladenkast erbij die in de hoek bij het raam staat, een (zeer comfortabele Ikea PS) slaapbank die links in de hoek is gekomen, en de boekenkast is in de hoek geschoven bij het bureau. Het kleine boekenkastje is naar ons opberghok verhuisd... Verder zijn we nog van plan wat decoraties aan te brengen, maar dat komt na het verwijderen van de loodhoudende verf (dat heet overigens deleading hier).
    De ladenkast die we hadden gekocht daarvan was het mechaniek van de laden vernaggeld, dus daar hebben we nieuwe dragers voor gekocht en die heb ik er in mijn vrije tijd (niet dat ik vrije tijd heb, of zo).
     
    Dan waar iedereen op heeft zitten wachten: Danka's buik! Hieronder is een foto die zeer recent is gemaakt. Zoals jullie kunnen zien is 'ie behoorlijk gegroeid. Het leuke is dat je nu en dan de bewegingen van de kleine kunt zien; overigens meestal als ik net even niet kijk... Ze heeft de neiging om onder invloed van papa's hand zich rustig te houden. Zou dat zo blijven?
     
     
    Mom-to-be
     
    Tot slot, zijn we nu ook begonnen met de 7-weekse zwangerschapscursus die aangeboden wordt door MIT Medical ("Childbirth Preparation"). Tijdens deze cursus krijg je praktische tips, wordt er behandeld hoe een geboorte in zijn werk (kan) gaan, en word je ook verteld wat voor medische ingrepen noodzakelijk zouden kunnen zijn en waarom. De eerste paar lessen waren niet heel informatief (weinig wat we nog niet wisten), maar het is altijd leuk om een aantal andere zwangere stellen tegen te komen die rond dezelfde tijd uitgerekend zijn (en dus tegen veel van dezelfde dingen aanlopen). Nu komen we in de meer praktische details van de ziekenhuis-bevalling (thuisbevalling is heel ongewoon hier), en dat is wel heel nuttig. 
    Ik weet niet of ik dat al ergens had genoemd, maar we hebben besloten om de bevalling te laten begeleiden door een vroedvrouw; je moet hier altijd kiezen tussen een arts of vroedvrouw. Je kiest daarbij overigens niet voor een specifieke arts of vroedvrouw, want het hangt er vanaf wie dienst heeft als jij gaat bevallen. Hoe dan ook, we zijn naar een informatie avond van de vroedvrouwen geweest in Mount Auburn Hospital, waarbij je kennis kon maken met iedereen. Normaal krijg je dan ook een rondleiding over de kraamafdeling, maar dit maal kon dat niet (waarschijnlijk vanwege het feit dat ze met de heersende Mexicaanse varkensgriep niet allerlei mensen over de vloer willen hebben bij potentiele risicogroepen). Gelukkig hebben we later nog een rondleiding daar als onderdeel van onze zwangerschapscursus.
     
    Nou, dat was het eerst wel weer geloof ik. We proberen jullie natuurlijk op allerlei manieren op de hoogte te houden, maar als er nog vragen zijn of jullie willen gewoon eens even bijpraten dan kan je natuurlijk altijd mailen/bellen/Skypen.
    Lees meer...   (1 reactie)
    Zoals ik in mijn vorige post al aangaf, hebben we tijdens onze trip naar Nederland en Polen ook nog tijd gevonden om een 3D echo te laten maken van ons kindje. We hadden er al over nagedacht om dit in Boston te laten doen, maar doordat we het als kado kregen aangeboden voor onze verjaardagen, zijn we in naar First Look echopraktijk Groningen geweest.
     
     
    Voor de praktijk
     
    De praktijk is gevestigd in een bedrijvencentrum net van de ring af in Ulgersmaborg. Toen we aankwamen was alles nog op slot, maar iets later dan verwacht kwam de echoscopiste aan, en mochten we naar binnen. Omdat het bijna moederdag was, hebben we mem ook gevraagd of ze het leuk zou vinden om mee te kijken tijdens de echo... domme vraag natuurlijk! 
     
      
    Tijdens de echo
     
    Hoewel de praktijk eigenlijk maar een enkel kamertje is, staat er wel hele moderne apparatuur. Omdat we al verscheidene echo's hadden gehad, waren we inmiddels aardig bekend met de procedure, en konden we ook in de 2D echo al veel herkennen. Zelfs de doppler, waarmee de bloedstroom (inclusief richting) kan worden gevisualiseerd, hadden we al gezien tijdens de hart-echo (ik weet niet of ik dat al had genoemd, maar daarvoor zijn we een paar weken naar het Children's Hospital in Boston geweest). Desalniettemin is een 3D/4D echo een compleet andere ervaring: het voelt enerzijds een beetje als voyeurisme, aan de andere kant is het erg spannend en fantastisch om te zien dat het kindje al een compleet mensje is. Hoewel de resolutie niet erg hoog is (denk aan een webcam of zoiets), konden we haar zien bewegen; ze stak zelfs op een gegeven moment de tong naar ons uit!  


    Glimlach!
     
    Daarnaast heeft de echoscopiste ook metingen verricht op grond waarvan ze het gewicht kon schatten: bijna een kilo! En wat me misschien nog wel het meeste verraste was dat het voetje al 5.5cm was; leeft nu al "op grote voet"  Het blijft een beetje onwerkelijk, dat dit zo maar kan. Maar het is wel erg leuk hoor!
     

    Meten van het voetje

    Van de hele sessie van een dik kwartier hebben we een CD met foto's (o.a. die hierboven) en een DVD opname meegekregen, zodat we ook de bewegende beelden thuis hebben.
    Lees meer...
    Zoals ik al eerder aangaf bezoeken we tijdens onze zwangerschap zo'n beetje elk ziekenhuis/medische instelling die Greater Boston rijk is. Onze eerste (onverwachte) echo was bij MIT Medical. De tweede was in Brigham & Women's Hospital. En nu moesten we voor de derde echo (maar de tweede officiële) naar Diagnostic Ultrasound Associates.
     
    De echo werd gedaan door twee verschillende personen, zodat er later bij de evaluatie kon worden uitgesloten dat een bepaald beeld een toevalstreffer was. 
    Danka heeft al heel vroeg in de zwangerschap de kleine gevoeld, en ook ik heb de armpjes of beentjes al kunnen voelen. Nu de zwangerschap wat vordert groeit de buik, en misschien daardoor was het moeilijker om met de hand op de buik de kleine nog te voelen. Misschien daardoor was het ook toch wel een beetje spannend om te zien hoe alles nu was.
     
     
    Alles bleek prima in orde, en het is een klein wonder om te zien hoe het kindje zich ontwikkelt. Je kon nu duidelijk lange armen en benen (voetjes over mekaar) zien, de botjes zijn duidelijk te zien, en ook sommige organen zijn al goed te onderscheiden. Het hartje was duidelijk te zien met de vier kamers, en klopte sterk. Het is een beweeglijk kindje, dat niet lang stil ligt; ik vraag me af van wie het dat heeft

    We weten nu ook met redelijk hoge waarschijnlijkheid of het een jongetje of een meisje is; maar dat ga ik proberen om niet op het blog te schrijven, voor het geval er mensen zijn die het niet willen weten (hè, heit?). Hoop dat het lukt...

    We hebben nu in principe nog 1 echo te gaan, over een paar weken. We hadden gehoopt dat we misschien nu al een 3D of 4D echo hadden gekregen, maar dat doen ze hier alleen op doktersadvies, of wanneer je toevallig ingedeeld wordt in een kamer met die apparatuur. We zijn nu aan het kijken of we ergens in Boston een adresje kunnen vinden, zodat we eventueel zelf een "pretecho" kunnen laten maken.
     
    Verder nog een kleine update over de voortgang van de zwangerschap: Danka voelt zich nog altijd prima. Ze is nooit misselijk geweest in de ochtend, en dat lijkt ook niet meer te gaan gebeuren. Ze moet wel goed om het eten en drinken denken, want als ze dat over het hoofd ziet dan geeft de kleine wel sjoechem. Daarnaast is ze bij vlagen erg moe (dat wijten we maar aan het feit dat de kleine dan hard groeit).
    Het is grappig om te zien hoe snel dingen soms in een paar weken tijd kunnen veranderen;  tot voor kort kon je niet echt zien dat Danka zwanger was, maar nu bestaat daar geen twijfel meer over, hoor! De meeste gewone broeken beginnen nu te krap te worden (we hebben laatst dan ook een paar zwangerschapbroeken gekocht), t-shirts beginnen ook krapjes te worden (op de wat ruimere na) en het Goretex jack wat ze buiten het winterseizoen gewoon was te dragen past inmiddels niet meer; gelukkig heb ik net een nieuw jack erbij gekocht, en kan ze dus de mijne aan als het nodig is...

    Lees meer...   (1 reactie)
    Dit is misschien wel het belangrijkste bericht dat er op dit blog zal verschijnen... in ieder geval voor de komende maanden 

    Net voor de kerstdagen hebben Danka en ik bevestigd gekregen dat we dit jaar, als alles goed gaat, de trotse ouders worden van ons eerste kindje!!!
     
    Het kwam natuurlijk prachtig uit dat we dit tijdens onze kerstvakantie aan onze families konden overbrengen... maar tegelijkertijd was het toen nog erg vroeg.  We wisten zelf nog maar net dat we in verwachting waren... Maar inmiddels zijn we naar Brigham en Women's hospital geweest voor een First look echo en dat maakt het toch een stuk tastbaarder...
     
     
    Hallo wereld!
     
    Het is allemaal best vreemd en spannend, hoor; het is ten slotte voor ons ook de eerste keer, en daarbovenop ben je ook nog eens in een land waar je niet bekend mee bent (tenminste niet met de gang van zaken ten aanzien van een zwangerschap).
     
    Nadat we de thuistest hadden gedaan moesten we voor een dubbelcheck naar MIT medical. We kregen een beetje het idee dat men er vanuitging dat wij wel wisten hoe of wat het zou gaan, maar dat was natuurlijk niet zo. Gelukkig konden we voor onze reis bij een nurse practicioner op bezoek (heet in de het Nederlands geloof ik praktijkondersteuner?). Die stelde ons gerust t.a.v. alle vragen die we inmiddels hadden verzameld, en regelde tevens ons volgende bezoek (na terugkomst uit Europa). Dat bezoek was met een arts (je moet hier voor je bevallig kiezen tussen arts of vroedvrouw; de hele zwangerschap - en ook de bevallig - wordt door één van beiden begeleid, al is het niet noodzakelijkerwijs altijd dezelfde persoon). Zij verraste ons door te vragen of we al een echo hadden gehad (wat natuurlijk niet het geval was). Voor we het wisten had ze een draagbaar apparaat opgehaald, en kregen we in een paar minuten razendsnel ons kindje voor het eerst te zien. 
    Zoals gezegd was de tweede echo (die dan wel weer First Look wordt genoemd) in Brigham en Women's hospital (BWH);  we komen tijdens de zwangerschap overal (de volgende echo is namelijk weer ergens, en de bevalling ook weer). BWH staat bekend als een van de beste ziekenhuizen voor prenatale diagnostiek; ze testten daar ook op een aantal erfelijke afwijkingen en kijken middels de echo of er een aanleg is voor bijvoorbeeld Down syndroom (wist niet dat dat middels echo bepaald kon worden). Men test hier overigens vrij veel in vergelijking tot wat er volgens mij in Nederland wordt getest. 
    De kleine was bij dit bezoek superbeweeglijk, en we hebben al kunnen zien (zie foto hierboven) dat er in ieder geval aan een handje vier vingers en een duim zitten
     
    Vooralsnog gaat het heel goed met Danka: gelukkig geen spoortje zwangerschapsmisselijkheid, alleen wat kramp/duizeligheid/hoofdpijn nu en dan.
     
    We houden jullie natuurlijk op de hoogte van alle ontwikkelingen; ik zal een speciale blog categorie hiervoor maken...

    Lees meer...   (3 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl