wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    In de weken na Sinterklaas hebben we ons huis in Kerstsfeer gebracht; we hebben onze lampjes opgezocht, andere kerstversieringen voor de dag gehaald, en zelfs een kerstboompje gekocht. Op Union Sq zit een bloemist/tuinzaak, die 's winters altijd een ruime keus kerstbomen heeft. Ze hebben hele kleine boompjes, maar ook metershoge bomen die een pickup truck op een Mini doen lijken. Omdat ons huisje nu al vrij vol is, besloten we het bescheiden te houden; we hebben een schattig boompje gekocht dat mooi op het dressoir in onze woonkamer paste. Bij Amelia op schoot (dat wil zeggen: op de wandelwagen) hebben we het boompje naar huis gebracht. We hebben het versierd met onder andere een "My first Christmas" ornamentje, waar we een recent fotootje van Amelia in hebben gedaan. Het volgend jaar zullen we daardoor terugkijken aan deze eerste kerst als familie.
     
     
    Danka en Amelia met ons kerstboompje
     
    De eerste kerst na onze aankomst in de VS hebben we doorgebracht bij Stuart en Bogusia. Dit jaar zou onze laatste kerst in de VS worden, en we waren dan ook blij om weer een uitnodiging van hen te ontvangen zodat we toch de feestdagen met familie konden doorbrengen ondanks dat we niet naar Europa gingen (gezien onze aanstaande remigratie). Het was de eerste keer logeren voor Amelia!
     
    Waar we vorige keer met de trein naar Concord gingen, heeft Stuart ons ditmaal in Somerville opgepikt. Dat was wel zo handig, omdat we nu aanzienlijk meer spullen nodig hadden (voor Amelia) dan de vorige keer. Hij kwam ons 's ochtends vroeg op de 24e december ophalen, zodat we in Bow waren voor Wigilia. Net als vorige keer hadden we ook nu vantevoren gekookt: ik had me weer toegelegd op de zrazy (geleerd van Danka's moeder), samen hebben we twee verschillende soorten gołąbki (met gehakt, en met champignons) en Danka had ook nog een gingerbread gebakken.
     
     
    Kerstdiner (met dank aan Tyler voor de foto)
     
    Voor de kerstavond hadden de Kremzners ook uitgebreid gekookt en daarnaast hadden Tyler en Meg (Stuart's zus) ook nog het één en ander meegenomen, waardoor er een tafel vol eten was. En, naar Poolse traditie, was er uiteraard ook opłatek dat gedeeld werd met alle aanwezigen, waaronder ook Stuart's moeder.
     
     
    opłatek
     
    Het heeft me ook dit maal weer verbaasd hoe je je bij sommige mensen gewoon op je gemak kunt voelen, ook al ken je elkaar helemaal niet verschrikkelijk goed, of heb je elkaar nog maar een paar keer gezien. Dit leek ook voor Amelia op te gaan: ze heeft tenminste behoorlijk wat tijd op de arm van Bogusia doorgebracht, en zelfs Konrad kon haar even knuffelen en rondsjouwen (onder toezicht uiteraard). Maar uit de fles drinken, waar we op hadden gehoopt, dat had Amelia niet in het hoofd
     
      
    Het was gezellig!
     
    Voor 's nachts hadden Stuart en Bogusia een wieg geleend van vrienden; die was alleen wel berekend op kleine babies, en Amelia paste er dan ook maar nèt in. Ze vond het overigens wel erg knus en heeft er prima in geslapen.

     
    Past precies!
     
    Op eerste kerstdag was het belangrijkste voor de kids natuurlijk de kadootjes die als vanuit het niets onder de boom waren verschenen en de lekkernijen die in de stockings zaten. Tegen de tijd dat wij beneden kwamen was het een waar slagveld: enerzijds omdat er overal verpakkingsmateriaal lag, anderzins omdat beide jongens een foam dart gun hadden gekregen.
     
     
    Kadootjes!
     
    Op tweede kerstdag zijn we ondermeer naar de mis geweest met de hele familie, inclusief Stuart's broer Mark en diens zoon Erik; Amelia is gewoon meegeweest. Ze viel tijdens de autorit naar de kerk in slaap en heeft een groot deel van de dienst geslapen, ondanks het orgel en het gezang. Uiteraard was ons slapende engeltje ook daar het middelpunt van belangstelling. Toen ze tegen het eind van de dienst wakker werd (honger!) is Danka met haar naar een aangrenzende kamer gegaan om haar te voeden. Die ruimte had speakers, en grote donkere ramen waardoor Danka de rest van de dienst mee kon krijgen. Erg kind- en moedervriendelijk!
     
    Erik zit nu in het laatste jaar van de middelbare school, en is zich nu aan het inschrijven voor diverse colleges. Het was voor ons een echte eye opener om te horen hoe een dergelijke procedure in mekaar zit. Waar men rekening mee houdt (extracurricular activities), wat wel en niet goede scores (SAT) zijn etc. Het is naar mijn mening nu en dan wel erg doorgeschoten hoor: ouders die hun kinderen naar een gruwelijk dure school sturen (waarvan collegegeld vergelijkbaar is met een goede universiteit), die het leven van hun kinderen tot practisch op de minuut volplannen met playdates/sport/muziek etc. Gelukkig staan de Kremzners wat nuchterder in het leven, en is er voor hun kinderen ook gewoon tijd om kind te zijn!
     
      
    Met mama in de sneeuw
     
    Uiteraard zijn we ook dit jaar weer wezen sleeën; hoewel er een stuk minder (verse) sneeuw was dan twee jaar geleden, lag de slee-helling er prima bij. We hadden Amelia warm ingepakt in een iets te groot sneeuwpak, en Danka is ook met haar van halverwege de helling naar beneden gegleden. Aan haar open mond te zien vond Amelia het wel leuk! Daarna was ze overigens wel zo vol van indrukken dat ze tijdens de korte sneeuw-wandeling daarna gelijk in slaap viel en heeft geslapen totdat we bijna weer thuis waren.

    Als een van de laatste dingen hebben we nog getrakteerd op beschuit met muisjes; om de geboorte van Amelia nogmaals met familie te vieren, en hen te introduceren tot deze Nederlandse gewoonte.
     
     
    Laat het smaken!
     
    De 27e hebben Stuart en Bogusia ons weer teruggebracht naar huis.Met dit bezoek eindigen we onze feestdagen hier in de VS zoals we ze zijn begonnen in 2007; "full circle" zoals ze dat hier noemen.


    Kadootjes thuis

    De dag na thuiskomst hebben we ook zelf nog kerst gevierd, met ondermeer kadootjes uit naam van Danka's moeder (zoals bovenstaand boekje, wat een grote favoriet is momenteel).

    Oud en nieuw hebben we lekker thuis doorgebracht; ik had het Amerikaanse equivalent van Jip-en-Janneke champagne op de kop getikt, zodat Danka ook kon toasten. Het was een witte wereld omdat er kort tevoren een vers laagje sneeuw was gevallen. Telkens als dat gebeurd ziet de buurt waar we wonen, met alle kleurige houten huizen en de kerstversieringen, er heel pittoresk uit. Een prachtig excuus om een lekkere frisse wandeling te maken!


    Sneeuw-wandeling
    Lees meer...   (1 reactie)
    De dag na de basketbal wedstrijd stond er al weer een ander evenement op stapel; het was namelijk Halloween. Hèt feest wat alle Amerikanen (en ook veel niet-Amerikanen) aangrijpen om zich eens even ludiek, gruwelijk, apart of fantastisch uit te dossen. Daarnaast maken de kinderen van de gelegenheid gebruik om via trick-or-treating genoeg snoepgoed voor het hele volgende jaar te verzamelen.
     
    Er zijn weinig plekken beter om al die gekkigheid mee te maken dan de stad die spreekwoordelijk bekend staat om de heksen; Salem. We zijn daar al een paar keer geweest, maar nog nooit met Halloween. We hadden er al wel veel van gehoord.
     
     
    Adriaan in Salem
     
    Tijdens Halloween worden in Salem de zogenaamde Haunted Happenings georganiseerd; dit is een combinatie van muziek, toneel, aapjes kijken en straatfestival. Het is zó populair dat de MBCR (de locale forensentrein) er speciaal voor een Halloween trein liet rijden; een retourtje Salem was dan maar 10$.
     
    Samen met Adriaan en Amelia hebben we ons in de ochtend dan ook naar North Station begeven, waar de trein vandaan vertrok. Het hele perron stond reeds vol met wonderlijk uitgedoste mensen. Wij, die in een opwelling hadden besloten om hiernaartoe te gaan, voelden ons soms behoorlijk underdressed. We hadden overigens wel Amelia een mutsje opgedaan waar op stond Baby's first Halloween (het mutsje zelf was gemaakt zodat het op een pompoen leek, inclusief blaadjes).
     
     
    Amelia vond het allemaal wel interessant
     
     
     
    We konden maar kwalijk een plekje vinden in de trein, maar konden gelukkig wel zitten. Een klein uur laten kwamen we aan in Salem.
     
    Vanaf het station was er vervolgens een hele mensenmassa die zich in de richting van het centrum begaf. De hoofdstraat van het stadje is een voetgangersgebied, en was voor de gelegenheid gevuld met zombies, superhelden, stripfiguren etc.
     
    Een groot deel van de rest van de dag hebben we doorgebracht met rondlopen en ons de ogen uit kijken. Ik kan daar wel over gaan schrijven, maar beelden spreken natuurlijk veel meer. Vandaar dus een kort beeldverslag hieronder.
     
     
    Shrek en Fiona gluren even in de kinderwagen
     
     
    Texas chainsaw massacre meets ladybug
     
     
    Sommige mensen hadden erg hun best gedaan op het kostuum
    (nee, het was niet de echte Johnny Depp) 
     
     
    Jong en oud was verkleed

     
    We kwamen ook zombies tegen die lichaamsdelen vervoerden
     
     
    Sommige kostuums waren over the top
     
    Tot slot zijn we nog langs de Poolse winkel (Polonus European Deli & Ice cream) geweest, waar we ondermeer lunch hebben gekocht en een Poolse muts voor Amelia in de winter, en hebben we koffie gedronken bij een het Front Street Coffeehouse.
     
    De terugweg was het in de trein overigens een stuk rustiger; het feest ging namelijk nog tot laat in de nacht door, en daardoor was de mensenstroom nog naar Salem toe, in plaats van richting Boston. Konden we tenminste ruim zitten!
     
     
    In de commuterrail
     
    Deze trip was tevens de laatste gezamelijke actie van Adriaan's bezoek; het was erg gezellig om mekaar eens even een paar dagen achter mekaar te kunnen ontmoeten, en volgens mij heeft Amelia het er ook erg mee naar haar zin gehad.
     
    Lees meer...
    Sinds haar geboorte heeft Amelia al een heel aantal paardjes, of paardachtige knuffels gekregen. Haar interesse in de knuffels verschilt van dag tot dag, maar de laatste tijd ligt ze geregeld tegen ze te "praten". Danka zet ze meestal iets om hoog, zodat ze ze goed kan zien als ze op haar rug ligt. Naast de paardjes is met name de koe uit een setje met vilt-plakfiguren favoriet.
     
     
    Amelia praat met haar paardjes: Prinsesje, Konik en Bamboe
     
     
    En soms is knuffelen ook leuk
     
    In het echt had Amelia nog niet dit soort dieren gezien, dus toen Danka een uitnodiging kreeg om mee te gaan paardrijden, was de beslissing snel gemaakt. Er moesten natuurlijk wel de nodige voorbereidingen worden getroffen. We voeden Amelia nog niet met de fles, maar voor noodgevallen hadden we wat kant en klare beginnersmelk (voorverpakt in flesjes, hoef je alleen de speen maar op te schroeven) gekocht.
     
     
    Voor dat iedereen er was...
     
     
    Toen iedereen er was...
     
    Danka haar rijkleren hadden we bij ons laatste bezoek aan Nederland mee terug genomen; tijdens de zwangerschap kon ze immers beter niet paardrijden. Daarom was Danka's outfit dit maal meer gebaseerd op het thema "cowgirl" - kon ze ook mooi de in Texas gekochte cowboyhoed erbij dragen. 
     
     
    Cowgirl
     
    We gingen met een groepje, en reden mee met Oliver en Jana - een Spaans stel dat we via de ECF hebben ontmoet. Sympathieke mensen, allebei werkzaam in het bedrijfsleven. Ze hebben ook een tijdje in Nederland (Maastricht) gewoond. We hebben Amelia meegenomen in de Maxi Cosi, om twee belangrijke redenen: 1. Ze zit er beter in dan in het Amerikaanse autostoeltje en 2. Je kan de Maxi Cosi op het onderstel van onze wandelwagen zetten, waardoor je de bak niet mee hoeft te nemen.
     
     
    De paarden bij de manege
     
    De manege waar we geweest zijn heet Ridge Valley Stables; Danka is daar een keer eerder geweest voor een buitenrit. De plek ligt een dikke drie kwartier van Boston, in Grafton. We kwamen er ruim op tijd aan, zodat we mooi in de gelegenheid waren om eerst nog even rond te kijken. De manege is redelijkgroot, maar een binnenbak hebben ze bijvoorbeeld niet. We hebben ondermeer nog een praatje gemaakt met één van de trainers, die Pools bleek te zijn...
     
     
     
    De zon speelde met de ruiters...
     
     
    Foto: Jana & Oliver
     
    Toen de rest van de groep er ook was, is iedereen - met uitzondering van Amelia en ik - op pad gegaan; de rit duurde uiteindelijk iets meer dan twee uur, terwijl er een anderhalf uur was afgesproken. Ondertussen zijn Amelia en ik bij een vlooienmarkt wezen kijken, de Grafton Flea Market, die op het aangrenzende perceel was. Dat wil zeggen, ik heb rondgekeken, Amelia heeft het grootste deel van de tijd geslapen. Veel bijzonders was er overigens niet: het binnendeel was bezet voor mensen die permanent een stalletje hebben, het buitendeel voor mensen die nu en dan komen. Maar de spullen waren niet echt rommelmarkt spullen: wat handwerk, veel restpartijen en dingen als mobiele telefoon accessoires.
     
     
     
    Rit langs rails en over herfstige velden (fotos: Jana & Oliver)
     
     
     
    Uiteindelijk kwam de hele groep terug van de buitenrit, en is Danka gelijk van het paard gesprongen om Amelia -die intussen wakker en hongerig was - te voeden. We hebben Amelia ook nog even van dichtbij kennis laten maken met één van de paarden. Daarna zijn we weer terug gereden naar Somerville,waar we thuis zijn afgezet.
     
     
    Net als Konik, maar dan groter... (beetje eng)
     
    Danka had te volgende dag(en) wel spierpijn, maar ik denk dat de eerste buitenrit na de bevalling dat wel waard is geweest! 
    Lees meer...   (1 reactie)
    Het doel van deze tweede trip was om iets mee te krijgen van het seizoen waar New England beroemd om is: de herfst. Vanwege de grote hoeveelheid kleurige loofbomen is de herfst hier vrijwel net zo belangrijk als toeristisch seizoen als de zomer. Na een relatief regenachtige zomer, met enkele warme perioden, zijn de verwachtingen voor de herfstkleuren dit jaar hooggespannen. De eerst week van oktober is weliswaar nog aan de vroege kant, maar desalniettemin levert het al wel mooie plaatjes op.
     
    Omdat we naar het westen zouden gaan, en gezien onze ervaringen met Enterprise de vorige keer, besloten we dit maal onze auto te huren bij Hertz, in Harvard Sq. Onze reservering was vanaf 10u, dus heit en ik gingen lekker op tijd met de bus die kant op. Het was hartstikke druk, maar toen we eindelijk aan de beurt waren bleek dat we de auto niet mee konden krijgen zonder een creditcard van de beoogde bestuurder. En die lag dus thuis. Het blijkt dus dat je niet zonder de creditcard van de bestuurder een auto kunt huren, ook al kan de betaling later zonder problemen van een ander account. Er zat voor ons dan ook niks anders op dan om naar huis te bellen en mem te vragen met de kaart onze kant op te komen.
     
    Als gevolg van dit akkefietje raakten we iets later op weg, maar gelukkig zat het verkeer mee en waren we snel op weg naar Framingham. Daar hebben we de eerste stop gemaakt; er zit namelijk een Recreational Equipment Inc (REI), waar we ook voor onze reis naar Alaska zijn wezen shoppen. Dit filiaal heeft een veel bredere keus dan de winkel in Boston, en aangezien zowel Danka als ik toe was aan nieuwe schoenen hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt.
    Na een geslaagde winkelsessie (voor mij dan), hebben we op de parkeerplaats van de REI even een broodje gegeten, alvorens weer op weg te gaan.
     
    Onderweg viel het ons al op dat ondanks dat we nog een paar weken peak foliage (de mooiste kleuren) in Massachusetts waren, dat er toch al wel heel wat te zien was. We hadden vantevoren met behulp van tips op internet een route uitgezet, die niet te lang was en toch mooi om te zien. Ik had nog snel even een kaart van het gebied gekocht bij de Coop, en daardoor kon ik al kaartlezend ons probleemloos via de niet altijd even goed bewegwijzerde wegen leiden.
     

    Voor het geval je niet weet waar je bent...
     
    Onze eerste langere stop was net voor het verste punt van onze route: bij het Wachusett Reservoir.  Dit is een van de vele waterbekkens in het gebied, die van belang zijn voor de drinkwatervoorziening (bijna alle grote meren hier in het gebied zijn waterbekkens). We reden om het meer heen, om vervolgens aan de noordzijde een stukje over de dijk te wandelen.
     
     
    Bij onze stopplaats aan het Wachusetts Reservoir
     
    Daarna zijn we doorgereden naar Wachusett Mountain; dit is 's winters vooral bekend als ski-gebied, maar zomers kan je er ook prima wandelen - het is tenslotte geleden in het Wachusett Mountain State Reservation. We waren van plan om daar ergens de gaan wandelen, maar dat bleek zonder kaart en alles nog niet mee te vallen. Uiteindelijk hebben we een "toeristische route" gereden met de auto (d.w.z. totdat we niet verder meer konden en dan terug), en zijn we op advies van een parkeerwachter naar de top gereden. Daar ligt niet alleen een ski-station, maar ook een zendmast van het leger.
     
     
    Zicht vanaf een uitzichtpunt onder de top
     
    Omdat het al tegen de namiddag begon te lopen, en Wachusett Mountain zo'n beetje op het verste punt van onze route lag, zijn we daarna snel weer in de auto gestopt en op weg gegaan via Rt. 2A (die vandaar doorloopt tot in Cambridge toe) en 2, richting huis.

       
     
    Meertje in herfstkleuren aan de voet van Wachusett Mountain

     
    De terugreis was dit keer een stuk voorspoediger dan de vorige keer (geen klapband), al moesten we onderweg nog wel even stoppen voor een voeding van Amelia, die toch wel erg moe was geworden van het gereis.
     
    Hoe dan ook, het was een mooie manier om het bezoek van pake en beppe af te sluiten.
    Lees meer...
    De dag voordat Annelies terug ging naar Nederland hebben we met de hele familie een trip gemaakt naar Plymouth, MA. Hiervoor hadden we een lekkere grote Amerikaanse bak (Chevrolet Family SUV) gehuurd bij Enterprise Rent-a-car. Nadat we Amelia in het autostoeltje hadden gezet en alle toebehoren hadden ingepakt gingen we op weg; het weer leek ons niet echt mee te zitten, omdat we onderweg al een buitje kregen en het niet echt beter leek te worden.
     
    De naam Plymouth doet bij iedere Amerikaan (en wellicht ook een percentage van de buitenlanders) een belletje rinkelen. Het is namelijk te plaats waar volgens de overlevering de eerste Europeanen (de Pilgrim Fathers) aan wal zijn gekomen die er in geslaagd zijn een permanente nederzetting te onderhouden. Daar wordt uiteraard in toeristische zin goed gebruik van gemaakt, met een openlucht museum (Plimoth Plantation), een reconstructie van de boot waarmee ze gekomen zijn (de Mayflower), souvenir winkeltjes en een brok steen dat symbolisch de plek markeert (de zogenaamde Plymouth Rock). Kortom, genoeg te bekijken.
     
     
    De ingang van Plimoth Plantation
     
    Na een ritje van een kleine twee uur kwamen we aan bij onze eerste stop: Plimoth Plantation. Het weer was er inmiddels niet beter opgeworden, dus nadat we de kaartjes hadden gekocht hebben we eerst een kop koffie gedronken in het visitor's center.

    Plimoth Plantation is een openluchtmuseum in de stijl van het Zuiderzee museum en Archeon. Er zijn tentoonstellingen over de geschiedenis van Amerika's eerste bewoners in het bezoekerscentrum, maar daarnaast zijn er reconstructies van de eerste nederzetting, en van de nederzettingen van de oorspronkelijke (Indiaanse) bevolking: de Wampanoag. Uit tijdsoverweging hebben we besloten om ons te richten op het openlucht-deel van het museum.
     
     
    Heit en mem in het fort, dat tevens dienst deed als kerk 

    Het pioniers dorp is, zoals ook destijds, afgebakend met een omheining van palen en planken. Het eerste gebouw wat je tegenkomt is het fort, waar op de bovenverdieping een aantal kanonnen staan. De beneden verdieping was een soort gemeenschapsruimte, waar tevens gelovigen samenkwamen voor kerkdiensten (ze noemden het geen kerk, omdat dat een term was die gebruikt werd voor een samenkomst van gelovigen in plaats van het gebouw). Je had daarvandaan overigens een prachtig gezicht op de oceaan (het ligt iets op een heuvel).
     
     
    De acteurs bij hun bezigheden
     
    Een deel van de andere gebouwen die langs de hoofdstraat stonden werd "bewoond" door mensen die de rol speelden van pioniers; ze waren bezig met dagelijkse handelingen (koken, naaien, gereedschap onderhouden, lezen), en waren er om vragen te beantwoorden van bezoekers. Ze waren erg overtuigend, tot en met een oud-Engels accent voor een aantal van hen toe ("Where are you from, sir? Holland? My wife is from Holland, aye, from Leiden") 
     
     
    Bestrating was er nog niet,
    dus met de kinderwagen was het ploegen
     
    Je was door de interactie met de acteurs zo maar wat tijd kwijt, en daardoor moesten we ons uiteindelijk nog bijna haasten om ook een blik te kunnen werpen op het Wampanoag dorp. Hier werden ondermeer zomer- en winterverblijven getoond, en waren mensen bezig met typische activiteiten (vlechten van matten, maken van poppetjes, tassen en stoffen etc).
     

    Vrouw vlecht rietmatten 

    Daarna was de tijd voor ons aangebroken om ons naar de volgende stop te begeven: de Mayflower II, de reconstructie van het schip waarmee de Pilgrims naar Amerika zijn gekomen. Het is moeilijk voor te stellen hoeveel personen er op zo'n relatief klein schip zaten.
     


    Mayflower II

    Net als in Plimoth Plantation waren er ook hier weer vrijwilligers aan boord, die tekst en uitleg gaven alsof ze net aangekomen waren in Amerika.
    Daarnaast waren er uitgebreide informatie panelen op de oever, waar niet alleen de achtergrond van hun komst werd uitgelegd, maar ook de herkomst van de Mayflower II (die in Engeland is gebouwd, en over de oceaan hiernaartoe is gekomen). 


    Heit en mem in gesprek aan boord van de Mayflower
     
    Het toeval wil dat ik net bericht had gekregen dat ik begin volgend jaar een positie begin als onderzoeker aan het Leids Universitair Medisch Centrum, en dat de historische link tussen Plymouth en Leiden zich daarmee nog eens lijkt te versterken
     

    Danka voor het stadsgezicht van Leiden (volgend jaar in het echt!)

    Na het bliksembezoek aan de boot hadden we nog twee dingen op het programma. Het eerste is een typische toeristen-attractie: zo fout, dat het weer leuk wordt. Er is namelijk een fotozaak in Plymouth die er prat op gaat dat het de enige plek is in de VS waar je verkleed als Pilgrim op de foto kan. En met de interesse die er in de familie bestaat in geschiedenis, alsmede als souvenir voor Amelia om later terug te zien, hebben we ons daar natuurlijk toe laten overhalen.
    De fotozaak, Short Takes Old Tyme Photography Studio, is op afroep geopend, en 15 minuten na ons telefoontje stond de fotograaf al klaar. We hebben ons verkleed en zijn daarna met zijn allen, en ook als gezin, op de foto gegaan. Buitengewoon vermakelijk, en beslist een aanrader (overigens probeert de eigenaar je uiteraard wel meer foto's en accessoires aan te smeren dan je oorspronkelijk van plan was).  

    Stelletje 21e eeuwse Pilgrims
      
    Het laatste stukje sightseeing bestond uit een korte wandeling naar Plymouth Rock, door de Lonely Planet (als ik me goed herinner) toepasselijkerwijs the most disappointing landmark in America genoemd. Het is een stuk steen met daarin de datum 1620 uitgehakt. Het ligt in een soort bak, waar redelijk recent een enorme constructie van pilaren omheen gebouwd is om verwering tegen te gaan.
     
    Dusssss... dat is Plymouth Rock
     
    Tegen de tijd dat we de steen hadden bekeken liep het al tegen het eind van de dag, en hoewel het in theorie maar een dikke anderhalve uur rijden is naar Boston, besloten we in Plymouth een adresje te zoeken om te eten. Dankzij de Lonely Planet New England belanden we bij de Lobster Hut, waar we ons de fish and chips voor een prikje goed hebben laten smaken.

      
    In de Lobster Hut

    Achteraf bekeken was dit een buitengewoon goede zet. Halverwege de weg terug kregen we namelijk een klapband, en daardoor stonden we enkele uren lang gestrand langs de snelweg. De plek was helaas zo dat we niet snel even een band zelf konden verwisselen (halve vluchtstrook), maar Annelies had een ANWB wegenwacht lidmaatschap en die hebben ook een zusterorganisatie in Amerika (AAA); dus gebeld. Helaas kwamen zij niet verder dan: "Dan moet u de AAA bellen, en u krijgt dan uiteindelijk de kosten van ons vergoed. Een nummer? Nee dat hebben we niet...". Plan B: het verhuurbedrijf maar gebeld, zij hebben tenslotte ook een roadside assistance (wegenwacht) service. Na ettelijke telefoontjes (omdat dezelfde telefoniste die ik per toeval steeds weer aan de lijn kreeg geen toegang had tot het computersysteem), bleek inderdaad dat zij in staat zouden zijn om iemand te sturen van een bedrijf in de buurt. Ze moesten alleen even weten wat "in de buurt" was. We wisten op welke snelweg we zaten (2A), in welke richting (noorden) en wat de volgende afslag was (14) en over hoeveel mijl (2). Helaas bleken ze met al die informatie niet in staat om onze locatie te bepalen; ze hadden daarvoor een plaatsnaam nodig (de snelweg loopt niet door steden en dorpen), of GPS coordinaten. Wij waren overigens prima in staat om met behulp van de meest basale kaart uit te vogelen waar we zaten! Het gevolg van dit alles was dat men eerst een bedrijf van heel ver probeerde te sturen (dat vervolgens na een dik uur inbelde om te zeggen dat het te ver was), waarna een ander bedrijf gestuurd moest worden (wat wederom een uur duurde). En wij - met een hongerige en vermoeide Amelia op de achterbant - maar wachten.
     
     
    State trooper zet de zwaailichten erbij aan
     
    Toen er uiteindelijk dan ook een pickup stopte met iemand in een fluorescerend hesje, waren we zeker dat het eindelijk gelukt was om ons te vinden. Die gast ging van slag, maar werd na een korte tijd gestoord door een state trooper die vond dat hij niet erg veilig geparkeerd stond (half op de rijbaan, zwaailicht aan). Niet lang daarna arriveerde een sleep-auto gestuurd door Enterprise. Bleek dat die andere gast waarschijnlijk gewoon een beunhaas was die de snelweg afstroopte in de hoop wat bij te verdienen; hoe dan ook: hij was snel verdwenen.
     
     
    De officiële bandenwisselaar (het levert wel mooie plaatjes op)
     
    Al met al waren we een goeie drie uren later dan gepland (na een voedings-stop langs de snelweg) thuis.
     
    Oh ja, we hadden de volgende dag ook nog een boete Er is hier namelijk een regel dat je op dagen dat de straat geveegd wordt, niet in de straat mag parkeren. Maar nu werden we geconfronteerd met een nuance daarvan, namelijk dat de twee zijden van de straat op verschillende dagen worden geveegd. Het gebeurt overigens ook maar eens in de twee weken, maar wij stonden dus op het verkeerde moment aan de verkeerde kant van de weg gedurende 45 minuten... (toen moesten we de auto retourneren).
     
    Ten aanzien van onze avonturen met de roadside assistance kan ik overigens melden dat de gemaakte kosten werden kwijtgescholden; en het baliepersoneel liet ons weten dat ze over de afhandeling van dit soort scenarios heel veel klachten krijgen... je zou toch zeggen dat je als bedrijf er dan wat aan doet? We werden overigens (min of meer conform hun slogan "we pick you up"  wel netjes teruggebracht naar huis.
    Lees meer...
    <![CDATA[]]>
    Danka schrijft:
     
    Labuitje – Lab-retreat with Antimicrobial Discovery Center (ADC).
     
    As every year, summer is the time for a semi-annual summary meeting of the ADC.
     
    After a big discussion when and where should we go, the decision was made and on Thursday morning, the 9th of July, we went towards Stockbridge, MA. Our accommodation place was The Red Lion Inn. It is a very old Inn, dating from around 1773. I had the feeling that I was in an antique shop or in a place from a different era. It was interesting to be there. The beds were on the height of ~1 meter; a bit difficult to get on with a big belly .
     
     
    Attention everyone!
     
    During the lab-retreat everybody was giving a short presentation with a summary what was done in the last half a year and what are the goals are for the future. On Thursday the "Persisters" and the "Unculturables" (two of the subgroups in the lab) were presenting.
    After an efficient discussion, we went for a well-deserved dinner at the famous Red Lion Inn Restaurant. Mniam, it was a great food! I ate a lot. Poor Miska had not so much space in my belly later on. However, she should not complain since later we went swimming so hopefully some calories were burnt. The evening/night we spent integrating near or in the pool.
     
     
    Relaxing by the pool
     
    The next day, my subgroup – Drug Discovery - was presenting. After checking out, we went for lunch in the middle of nowhere at Bombay Grill in Lee, MA. Luckily the food was not spicy so I could eat everything! After a siesta near the pool with a banjo concert by Heather, we went for the recreational part of our trip – kajaking on the Goose Pond.
     
     
    Danka presenting her work and vision
     
    We got all kinds of different equipment – single kayaks , doubles and canoes. Of course I was tempted to opt for a single kajak. After checking if I could still manage to get in and out of it I decided to take it! It was great to be on the water. The big belly was comfortable and Miska also enjoyed the movement of the waves.
     
     
    Danka (in XXL life vest) and Gabriele
     
    The majority of the group went towards a second lake – but not me. I was assisting the rescue of Gabriele who got crashed by Larry’s canoe. Since we were at the end of the group nobody noticed Gabriele swimming, so the rescue team consisted of a pregnant woman and a trained seawater rescuer – Laura. She really knew what to do!
     
     
    Gabriele tries to get back in the kayak
     
    Gabriele almost managed to get back to the kayak but he flipped over again. This time the kayak got too much water and we needed to paddle to the nearest shore together with Tobi who joined our rescue team. Later we did some paddling but not so much since it was hot and the rest of the group was already on the way back.
     
     
    Lewis lab at Goose Pond
     
    It was a very nice day. However I need to say that the amount of energy in my body is getting limited, or maybe used by my small belly girl?
     
     
    Did somebody say "small belly?"
     
    Shortly after coming back there was another ADC event. I was surprised that almost everybody wanted to join a barbecue at Iris' place so soon after the retreat. But it turns out they had a surprise for the pregnant girls (me and Yanxia), in the blue dress on the picture); an improvised baby-shower. Here in the US you get gifts prior to the birth of your child and we got a giftcard!
     

    Laura (left) masterminded everything
     
    The weather was great, and many people brought their partner, children and/or doggy too, so it was very gezellig!
     
     
     
    Lees meer...
    Het weer deze zomer is tot nu toe buitengewoon on-Bostonian; de voorgaande zomers hadden we in juni en juli altijd schitterend weer, hoge temperaturen en blauwe luchten. Dit jaar hebben we record- (of bijna-record) lage temperaturen, regenval en een minimum aan zon-uren. Slechts nu en dan zit er eens een mooie dag (of twee) tussen. Wij bekijken het maar van een positieve kant: voor Danka zijn deze temperaturen wel zo prettig nu met de zwangerschap.
     
    Het brengt wel met zich mee dat je niet altijd van het weer opaan kunt als je een tripje wilt maken; we hadden voor de 28e juni dan ook rücksichtlos besloten dat we een dag naar Cape Cod wilden. Via internet leek het alsof je met de fast ferry (die er maar 90 minuten over doet) voor minder dan 40 dollar een retour had, dus dat leek ons wel wat. 
    Nadat we een problematische reis naar de haven  achter de rug hadden (geen bus, te laat om de metro nog te nemen, dus met een taxi), bleek dat de prijs van 40 dollar gold voor een enkele reis (op basis van een retour). Dat werd ons toch te gortig, maar omdat we nu eenmaal vroeg op waren wilden we tòch de hele dag meepakken.
     
    Door een park ranger in de haven werden we geattendeerd op de Salem Ferry. Dat leek ons een mooi (en goedkoper) alternatief, en dus hebben we een sprintje getrokken naar de boot die op het punt stond om te vertrekken.
    Er stond een stevige wind, en de katamaran stijl boot schommelde zo nu en dan behoorlijk. Het zicht was ook vrij minimaal, omdat het bij vlagen miezerde, en er een lichte zeemist hing. Desalniettemin was het lekker om op het water te zijn, en de 45-minuten durende tocht was zo voorbij.
     
     
     
    Frisjes hoor, zo op de boot! 
     
    Salem is voornamelijk bekend van de heksen; maar daar hebben we de vorige keer al aandacht aan besteed. Deze keer was het hoofddoel het Peabody Essex Museum (PEM). Het museum heeft een grote collectie van maritieme kunst (gezien de geschiedenis van Salem als zeevaarders-stad). Daarenboven was er nu een speciale tentoonstelling (overgekomen uit Engeland) over Nederlandse schilderijen van scheepvaart-taferelen:The Golden Age of Dutch Seascapes.
     
    Het PEM is gevestigd in een historisch gebouw (waar een collectie over de East India Company te zien is) en heeft daarnaast een hele nieuwe annex, die eraan vast is gebouwd. Het is een erg mooi opgezet museum, dat goed nadenkt over de opzet van tentoonstellingen en de belichting van de kunstwerken.
    Voor mij persoonlijk was het hoogtepunt van de tentoonstelling "De slag bij Kijkduin" van Willem van de Velde de Jongere (het schilderij heet overigens The Battle of (the) Texel in het Engels).
     
     
    Het bovengenoemde schilderij
     
    Voor de rest hebben we ditmaal ook een tour gedaan van een aantal historische panden: dit was inbegrepen bij de entreeprijs van het PEM. Het eerste pand was een zogenaamd first period huis: het John Ward House (ca. 1684). Dit huis is bedoeld om een idee te geven van het leven in 17e eeuws New England. Het pand is overigens van zijn originele plek verhuisd naar een perceel van het Gardner-Pingree House (1805), zodat ze (met nog een ander pand uit een tussenliggende periode wat men nog aan het restaureren is) een set vormen die bezichtigd kan worden. Het architectuur van het Gardner-Pingree House is federal. Een van de beroemdste architecten uit die periode, Samuel McIntire (1757-1811), heeft het huis ontworpen en was (als houtbewerker) ook verantwoordelijk voor de vele decoraties binnen. Onze gids raakte er niet over uitgesproken, dus wij zijn nu volledig op de hoogte 
    Hoewel het aan de ene kant leuk is om dit soort details eens mee te krijgen, viel me het aan de andere kant tegen in wat voor staat de huizen waren. Ik had verwacht dat men meer aandacht zou besteden aan de presentatie, en ook het onderhoud van de panden. 
     
    Tot slot wilden we nog de reconstructie van een typisch 17e eeuws schip uit Salem bekijken: de 171-voet lange driemaster Friendship. Maar net als bij ons vorige bezoek was ook nu het schip in onderhoud bij een scheepswerf ergens in Maine. Ik neem aan dat ze het schip weer vaarklaar willen hebben voor Sail Boston, wat binnenkort plaatsvindt. Mocht het schip daar niet komen, dan zit er niks anders op dan in de toekomst nog een keer naar Salem te gaan!
    Lees meer...   (1 reactie)
    Eén van de deelnemers aan de door ons georganiseerde European Career Fair was Hyphen Projects. Dit zegt jullie misschien niets, maar dit is het bedrijf dat in Nederland in de Amsterdam RAI jaarlijk het BCFevent organiseert. BCFevent is de huidige naam van het vroegere BioCareerEvent; kortom, de banenmarkt voor levenswetenschappers (bio, chemie en food).
    Eén van de redenen voor hen om naar Boston te komen was om hun International Talent Program (ITP) te promoten. Via dit programma proberen ze talent (Nederlands of anderszins) vanuit het buitenland te recruteren naar Nederland.
     
    Omdat we tegenwoordig toch al met één oog terug kijken naar Nederland, had ook ik me ingeschreven voor het programma. En nadat we onze voorjaarsreis naar Europa al hadden geboekt, kreeg ik bericht dat ik één van de 50 geselecteerde deelnemers was. Wat dat inhoudt? De organisatie van het International Talent Program betaalt de vlucht naar Nederland en een volledig verzorgd verblijf van een week in een hotel in Amsterdam. Tijdens die week bezoek je diverse academische instellingen, public-private-partnerships, bedrijven en natuurlijk het BCFevent zelf. Het idee erachter is om men een beeld te geven van de mogelijkheden die Nederland voor levenswetenschappers heeft te bieden. 

    Een goede twee weken nadat we teruggekomen waren uit Nederland, toog ik dus alweer die kant op. Een bioritme heb je daardoor natuurlijk niet meer, maar het heeft wel als voordelen dat je aardig wat frequent flyer miles verzamelt, je het luchthaven personeel beter leert kennen (tenminste op een klein vliegveld zoals Boston), en je dubbel zoveel leuke en lekkere dingen uit Nederland kan meenemen!
     
    Hoewel het programma pas op maandag de 25e begon, vertrok ik op de 23e in de namiddag. Tickets voor minder dan een week zijn bij het cluster KLM/NWA/Delta namelijk een stuk duurder dan voor een week of langer. Nog een andere eigenaardigheid: je kan vanuit Amerika niet op de site van KLM boeken (moet via hun partner NWA), maar op de site van NWA kan je niet met een andere dan Amerikaanse creditcard betalen, en dan nog alleen als je lid bent van hun frequent flyer programma... Nu had ik wel een kaart van KLM/Air France, en eentje van Delta (de huidige moedermaatschappij van NWA), maar dat gold dan weer niet Kortom, een puinhoop. Het is dat ze als enige direct van Boston naar Amsterdam vliegen, maar anders...
     
    Ik kwam dus de 254e in de ochtend aan; geen enkel probleem tijdens de vlucht, en in tegenstelling tot sommige andere keren dat we met NWA vlogen was het vliegtuig nu maar halfvol (dus ook niet zo rumoerig). Eenmaal op Schiphol traditiegetrouw eerst naar de Délifrance voor een bakje Douwe Egberts cappuccino (kleine kopjes hoor in vergelijking met die hier in Amerika). Daarna door naar CitizenM, het hotel dat ik voor één nacht had geboekt. Buiten dat dit zo op het eerste gezicht één van de goedkoopste hotels in de omgeving was, had ik er goede dingen gehoord en lag het lekker dicht bij Schiphol (het is 5 minuutjes lopen).
     
     
    CitizenM Amsterdam Airport
     
    Het hotel is een concepthotel; geen grote kamers, maar wel redelijk luxe. Iedere kamer heeft bijvoorbeeld een mood pad waarmee via een touchscreen de lamellen, de HDTV (inclusief filmkanalen), de verwarming en de verlichting te bedienen is. Naast een prima tweepersoonsbed, heb je daarnaast twee cilinders van glazen schuifdeuren in je kamer, waarvan er één dienstdoet als toilet en de andere als power rain shower. In mijn kamer was het alleen een beetje jammer dat na de douche mijn halve kamer blank stond... blijkbaar een foutje in de rubbers van mijn douche-cilinder... Maar anders dan dat, niks dan lof voor CitizenM. Zeker iets wat ik in gedachten zal houden als ik weer eens een onmogelijk vroege vlucht vanaf Schiphol heb.
    De zondag heb ik verder doorgebracht met buiten in de zon zitten, een echt (niet online) Volkskrantje en een boek lezen en proberen mijn jetlag weg te werken. De uitstekende espresso van de bar beneden in het hotel hielp daar natuurlijk ook bij!
     
    's Maandags ben ik in de ochtend doorgegaan naar het Bastion Hotel Amsterdam/Centrum-Zuidwest. Dat viel nog niet mee, omdat het niet echt makkelijk te bereiken is (van Schiphol eerst met trein naar Zuid, dan metro naar Overamstel, en vandaar nog eens een dikke tien minuten zeulen met de koffer waarbij je een autoweg over moest steken zonder dat daarvoor plek was). Onderweg kwam ik de eerste andere deelnemers al tegen, die in hetzelfde schuitje zaten (zeul zeul).
    Het officiële programma begon in de middag, waarbij we met een bus naar Pakhuis de Zwijger werden gebracht. Hier was de formele introductie van de organisator, alsmede presentaties van Academic Transfer, Life Sciences a& Health en een deelnemer van het ITP van vorig jaar. Daarna was er een receptie, en gingen we nog per rondvaartboot door Amsterdam. Het was wel grappig omdat de boot een hele lus door nieuwe wijken maakte, die je volgens mij bij een normale tour niet meemaakt. Tot slot was er een diner in Café Amsterdam. In tegenstelling tot de naam bleek dit een meer upperclass restaurant te zijn, wat in een oud Machinepompgebouw gevestigd is. Dat het ook in trek is bij de wat bekendere Nederlanders bleek wel uit het feit dat we ook Jan Jaap van der Wal daar nog spotten.
     
      
    Typisch Amsterdam: gracht + panden, fietsen en een vlag
     
     
    Museum/Science Center Nemo en de VOC replica "Amsterdam"
     
    Voor de volgende dagen werd de groep van 50 opgedeeld in twee groepen, die elk een ander programma hadden. Voor mij betekende dag op 26 mei naar het Leids Universitair Medisch Centrum, het bedrijf Octoplus en het PPP TI Pharma. In mijn persoonlijke optiek waren niet alle werkgevers evengoed voorbereid op de komst van onze groep; toch was het goed om eens rond te kunnen kijken in de diverse plekken. 's Avonds werden de beide groepen weer samengevoegd bij het diner, dit maal bij Restaurant Défilé bar, waar men heel Nederlands ondermeer een rijsttafel (inclusief sateh) had. Prima eten, maar een beetje vage service (geen koffie als dessert) en een aparte locatie in het World Fashion Center (een soort winkelcentrum). Na terugkomst in het hotel zijn we nog met een groep de stad in geweest, in het kader van het sociale netwerken

    De 27e mei zat ik in een groep die naar het UMC Utrecht, Erasmus Medisch Centrum en het startup bedrijfje SkyLine Diagnostics ging. Het idee was, op de overrepresentatie van de UMC's na dan, wel goed: universitair onderzoek, start-up, middelgroot bedrijf en een public-private partnership (wat typisch Nederlands schijnt te zijn). Maar men had onderschat dat men daadwerkelijk geinteresseerd zou zijn in specifieke posities, en ook dat meerdere personen uit onze groep op zoek waren naar mogelijkheden om een eigen lijn van onderzoek op te zetten. Desalniettemin hebben we wel degelijk een aantal productieve gesprekken met mensen gehad. Het diner was dit keer afzonderlijk van de andere groep, want in het Erasmus MC, en eindigde in een aparte noot omdat we ingesloten werden op een gegeven moment.
    's Avond hebben we met een groep mensen de finale van de Champions League, die gewonnen werd door Barcelona ten koste van Manchester United gezien. Dit natuurlijk tot grote vreugde van ondermeer Ramon, die speciaal voor de gelegenheid een Barcelona vlag en shirt had meegenomen vanuit Boston.
     
    Het volgende onderdeel van het programma was niet alleen voor de mensen van het ITP: het was namelijk het BCFevent, wat open was voor iedereen die zich daarvoor had geregistreerd. Het vormde een complementair deel aan de rest van ons programma, omdat er hier ook ruim aandacht was voor de industrie. Ik moet hier eerlijkheidshalve bijzeggen dat er weinig spijkers met koppen werden geslagen, maar ik heb wel met vrijwel ieder voor mij interessant bedrijf kunnen spreken en mijn CV achterlaten. Je weet nooit waar het één en ander toe leidt. 
    Naast voor mijn eigen belang heb ik ook nog een beetje reclame gemaakt voor de European Career Fair, met name bij die bedrijven en organisaties die het afgelopen jaar afwezig waren op het evenement.
    Het evenement werd geopend door de burgemeester van Amsterdam, Job Cohen, in een ietwat teleurstellende toespraak (vond ik dan) van een kleine tien minuten.
     
     
    Toespraak van Job Cohen (met dank aan Ronald Dorenbos voor de foto)
     
    Daarnaast was het ieder voor zich. Het was leuk om een heel aantal bekenden tegen te komen: Chris, Werner, Marta, Emilia, Ilja... daarnaast was het leuk om nu een career fair van de andere kant mee te maken, en ik moet zeggen dat ik de organisatie van de dag erg goed vond.
    Voor de deelnemers aan het ITP was er na afloop nog een barbecue georganiseerd, waarbij er ook een groepsfoto werd gemaakt (zie hieronder).
     
     
     
    Wat nu uiteindelijk mijn algehele indruk is van het hele festijn? Ik denk dat het een redelijk beeld van Nederland als land om te werken geeft, maar dat dit voor de aanwezige expats (zoals mijzelf) ten dele overbodige informatie is. Ik denk ook dat er veel meer uit te halen zou zijn als men meer gefocust zou zijn op het idee dat men echt komt om een baan te zoeken (dus meer gericht op de specifieke kandidaten dan algemeen). Ook werd er erg veel aan het initiatief (voorafgaand aan de het programma, maar ook tijdens) overgelaten.
    Tegenover deze misschien wat negatieve punten staat dan ook weer dat het een erg leuke manier is om te netwerken met een groep getalenteerde mensen. Grappig was dan ook wel weer dat er van de 50 deelnemers maar liefst 28 uit de VS kwamen, waarvan de meesten dan weer uit Boston en omgeving. Hoewel het formeel niet bekend is (nog), houden we onszelf natuurlijk voor dat dat allemaal van de ECF komt...
     
    De 29e mei was officieel een vrije dag in het programma van het ITP. In de praktijk kwam het eropneer dat de nacht van de 28e op de 29e in het hotel nog betaald was, maar dat je daarna kon doen wat je wilde. Omdat ik tijdens het programma niet in Nijmegen op bezoek was geweest, zoals de andere groep, had ik via mijn ECF contacten bij het UMC St. Radboud geprobeerd een indivueel bezoek te regelen. Ik ben dan ook per trein naar Nijmegen gegaan, en heb daar het grootste deel van de dag gesproken met diverse wetenschappers, waaronder oud-collega Harold Tjalsma. Het was ook buitengewoon interessant om een indruk te krijgen van het Nijmegen Center for Molecular Lifesciences.
    Na een intensieve dag werd ik vervolgens opgepikt door mijn broer, Adriaan, waarna ik de rest van de dag bij hen heb doorgebracht. Mijn ouders waren daar ook, waardoor het een kleine familie-reunie werd.
      
     
    Met zijn allen aan de laptop (of een imaginaire laptop)
     
    De volgende dag kwam er alweer een einde aan dit bliksembezoek aan Nederland; heit en Adriaan zijn per trein met mij meegegaan naar Schiphol, zodat ik het wat makkelijker had qua gesleep met de koffers (er moesten natuurlijk weer heel wat etenswaar en spulletjes voor de kleine mee).
    Of het bezoek uiteindelijk wat op gaat leveren moet natuurlijk nog blijken, maar ik denk dat ik er zeker wat wijzer van ben geworden.
    Lees meer...
    Om de één of andere reden wordt Polen in de VS niet als volwaardig lid van de EU beschouwd; waar voor practisch ieder land een visa-waiver programma geldt (i.e. als toerist heb je geen visum nodig), wordt voor iedereen met de Poolse nationaliteit verwacht dat ze naar de ambassade in Warschau gaan om een visum aan te vragen  Als dat een garantie was om ook daadwerkelijk een visum te krijgen dan was het nog daaraan toe, maar dat is niet het geval. Het is voor Danka's familie dan ook moeilijk om ons hier te komen opzoeken.
    Als je dan toch een reden zoekt om een bezoek te brengen aan Europa, is dat  voor ons een heel belangrijke; we willen tenslotte dat zij zich ook bij de zwangerschap en ons kindje betrokken voelen. Om de buik te kunnen showen kan je niet te lang wachten (je wilt zelf niet het risico lopen om in het vliegtuig te bevallen, nog afgezien van het ongemakt van een transatlantische vlucht, en sommige maatschappijen laten het ook niet toe), en daarom hadden we een voorjaars-reisje  gepland naar Europa. Hieronder een verslag; ga er maar even voor zitten, het is weer een heel verhaal (al heb ik geprobeerd om er meer een beeldverhaal van te maken...).
     
    Onze vlucht met Northwest ("now part of Delta") vertrok op 25 april, om in de ochtend van 26 april aan te komen op Schiphol. Daar aangekomen hebben we eerst een stop gemaakt bij de Albert Heijn, om koffiebroodjes, broodjes, kaas en drinkyoghurt te kopen als ontbijt. Dit hebben we opgegeten onder het genot van een kopje Douwe Egberts, met het uitzicht op de bloembakken met knalrode tulpen die voor de hal stonden opgesteld: wat wil je nog meer.
    Daarna hebben we de trein naar Groningen gepakt, waar we rond het middaguur aankwamen. De volgende dagen was onze standplaats (letterlijk, want we verbleven in een caravan) Schaaphok. Daar verzamelden zich in de loop van de dag ook heit en mem, alsmede Adriaan, Birgit en Annika, zodat we aan het eind van de middag een hele groep bij mekaar hadden. Het weer was die dag nog goed uit te houden, waardoor we met zijn allen buiten konden barbecuen (hoewel het wel frisjes werd aan het einde).
    Iedereen had ook hun kinderwagens meegenomen, zodat we de verschillende merken en modellen uit konden proberen. We zijn hier in de VS namelijk al meerdere keren op zoek geweest naar een goeie wandelwagen, zonder resultaat. Er zijn maar een paar merken kinderwagens met een bak in de VS (Quinny, Bugaboo, Uppababy); de meeste de meeste maken gebruik van een maxicosi of autostoeltje. Daarnaast zijn ze behoorlijk duur. Na een proefritje over de laan bij Hans en Annelies, besloten we dat we gingen proberen de wandelwagen van Adriaan en Birgit mee te nemen naar Amerika; even puzzelen qua inpakken, maar dat lukte uiteindelijk prima. Weer een item van de lijst waar we niet meer om hoeven te zoeken. 
     
     
    Lonneke en Birgit bij de paardjes
     
    Verder zijn we in de dagen erna ondermeer wezen shoppen; één dag zijn we met Annelies op pad geweest langs alle babywinkels. Het is superhandig als er iemand mee is te winkelen die uit ervaring kan spreken over de diverse dingen. We verbaasden ons wederom over de grote keus aan wiegjes en ledikanten, en de prijs daarvan in Nederland. Het is wat eentonig, maar wederom is dit iets waar we nog niet voor hadden kunnen slagen. Er zijn eigenlijk maar een paar verschillende designs, en allemaal zijn ze superduur. Een beetje tweedehands (!) ledikant kost nog altijd meer dan een fatsoenlijke nieuwe in Nederland. Maar ja, om nou ook nog een ledikant te gaan meenemen... dat werd ons toch een beetje te gortig. We hebben uiteindelijk wel allemaal andere spulletjes gekocht (ze hebben zulke leuke en handige dingen), die in de bak van de wandelwagen zijn gepakt om mee te nemen naar Boston.
     
    Hoewel we een druk schema hadden, hebben we tussen al het winkelen ook nog tijd gevonden om wat vrienden op te zoeken; Albert hebben we in de stad ontmoet (even bijpraten in het restaurant van de V&D terwijl het buiten hoosde), en we zijn ook nog wezen eten bij Marta, Robert en hun zoontje Franek. Marta is ook zwanger, dus we konden mooi even buiken vergelijken
     
      
    Belly bumping
     
    Op woensdag 29 april hebben we Nederland weer verlaten, en zijn we met heit en mem in de auto naar Polen gereden. Op die manier hadden zij een leuk tripje, en konden we tegelijk ook nog wat meer tijd met hen doorbrengen. Het weer begon onderweg mooi op te klaren, wat schitterende plaatjes opleverde van de koolzaadvelden die rond deze tijd van het jaar in Duitsland  en Polen volop bloeien (getuige ook onderstaande foto die door heit en mem is gemaakt).
     
     
    Koolzaadvelden
     
    We zijn al met al een goeie week in Polen geweest. Danka en ik verbleven bij mama thuis, terwijl heit en mem het huis van de zus van Danka's schoonzus (volgen jullie het nog) in Tomaszowo betrokken. De tijd hebben we verder doorgebracht met de familie, al dan niet gecombineerd met wat sightseeing.
     
    In het begin van mei is het vakantie in Polen, de zogenaamde Majowka (mei-vakantie). De reden hiervoor is de Dag van de Arbeid (1 mei) en de Dag van de Constitutie (3 mei; de grondwet van Polen wordt over het algemeen beschouwd als de oudste van Europa). Tijdens deze vakantie worden er allerlei festiviteiten georganiseerd. Zo zijn we op 1 mei naar het kasteel van Kliczkow geweest. Het kasteel is schitterend gerestaureerd en doet tegenwoordig met name dienst als conferentie centrum. Ik ben er jaren terug, bij één van mijn eerste bezoeken aan Polen, eens geweest. Maar toen was het behoorlijk koud, en nu was het schitterend weer. Het kasteel is jaarlijks het toneel van een riddertoernooi, wat deelnemers trekt uit de wijde omgeving (niet alleen Polen, maar ook de omringende landen). Ieder jaar tijdens de meivakantie komen duizenden mensen dit evenement bezoeken.   
     
      
    Op de foto bij het kasteel
     
    Het ridder-feest bestond uit meerdere onderdelen: een boerenmarkt (inclusief eten en drinken) waar je ondermeer kleding en attributen zoals zwaarden kon kopen, een zwaardvecht toernooi (waarbij men de tegenstanders soms behoorlijk a-subtiel te lijf ging) en het hoogtepunt: het steekspel. Sinds we de film "A knight's tale" hebben gezien, is het moeilijk om daar niet aan terug te denken bij een dergelijk schouwspel.  Achter het kasteel had men een veld afgebakend waar een aantal ridders en paarden (uitgedost in de kleuren van hun heer) de strijd aangingen op verschillende onderdelen, die werden aangekondigd door de jonkvrouwe in de tent. Een aantal onderdelen, waar het aankwam op precisie, waren individueel, maar het meest spectaculair waren natuurlijk de duellen. Er werden meerdere lansen gebroken, tot groot vermaak van het publiek. Ik kan me goed voorstellen hoe populair dit in de Middeleeuwen moet zijn geweest als volksvermaak.
     
     
     
     
     
     
     Danka poseert met het paard van onze favoriete ridder
     
    We hadden allerlei Poolse en Nederlandse etenswaar meegenomen, zodat we halverwege de dag uitgebreid konden picknicken in de tuin van het kasteel. Daarna hebben we nog het boogschieten bezocht, het kasteel bekeken en naar een koor geluisterd wat een uitvoering hield op de binnenplaats. 
     
     
    Met zijn allen picknicken in de kasteel
     
    Vanwege het mooie weer konden we veel tijd buiten doorbrengen; in de tuin van Piotr en Jola hebben we ondermeer gebarbecued, en daarnaast moest het op het ridder-festijn aangeschafte zwaard natuurlijk uitgeprobeerd worden. Oh ja, Igor kent het woord voorzichtig niet als het zwaarvechten betreft, en ik heb er dan ook verschillende blauwe plekken op mijn knokkels aan overgehouden 
    Daarnaast hebben we ook een bezoek gebracht aan het volkstuintje van mama; we waren van plan haar daar te helpen met het zwaardere werk, maar verder dan het kortstondig besproeien van het groentebedden liet ze het niet komen...
    In het kader van "op stap met de (schoon)zus" zijn we in Polen ook nog met Jola naar verscheide babyzaken geweest. Ook hier hebben we weer van alles gekocht, waaronder erg mooi beddengoed voor de kleine. Ze heeft nu al bijna net zoveel spullen als wij samen 
     

     
     
     
    We zijn ook naar het voormalige Stalag Luft III geweest. In de Tweede Wereldoorlog was er nabij Żagań een krijgsgevangenkamp dat wereldberoemd is geworden door de film The Great Escape uit 1963; deze film vertelt het waargebeurde verhaal van een groep krijgsgevangenen die middels een tunnel (genaamd Harry) uit het kamp ontsnapt. Van de 76 ontsnapten weten uiteindelijk slechts drie, waaronder de Nederlander Bram van der Stok, te ontkomen. Tegenwoordig is er van het kamp op een paar resten na weinig over. Maar de plek van Harry is aangegeven met een stenen lijn en een klein monument. In de buurt ligt daarnaast ook het Museum van het martelaarschap van de geallieerde krijgsgevangen (vrij vertaald van Muzeum Martyrologi Alianckich Jeńców Wojennych, hoop dat het een beetje klopt). Naast een heel informatief overzicht van de geschiedenis van het kamp en de rol van het kamp in de oorlog hebben ze ook een aantal reconstructies; een wachttoren, een barak, en een opengewerkt model van Harry. De eerste is al wat ouder, maar de andere twee zijn vrij nieuw. In de barak zijn ook een aantal displays. De opengewerkte tunnel geeft een goed inzicht in hoe moeilijk het moet zijn geweest om in een dergelijke kleine ruimte te werken. Natuurlijk moest heit even proberen om in omgekeerde richting door de tunnel te gaan, en kwam daarbij bijna klem te zitten
     
     
    Heit klem in de reconstructie van Harry, en het monument bij Stalag Luft III

    Veel te vlug kwam daarna alweer snel de tijd om terug te gaan naar Nederland. Geen makkelijk afscheid, omdat we niet precies weten wanneer we elkaar weer op een andere manier dan via telefoon/Skype zullen zien of spreken.
     
    De zesde mei ging heen met de reis van Żagań naar Dokkum, waar we de volgende dag nog op de struin zijn geweest voor stoffen waarmee mem aan de slag kan om een hemeltje te fabriceren voor het ledikantje/wiegje dat we binnenkort hopen aan te schaffen. Ook is Pake nog langsgeweest om de koffie.
     

    In de deur van de camper
     
    Op onze laatste dag in Nederland hadden we nogmaals een vol programma. Allereerst kregen we als verjaardagskado een 3D-echo bij een praktijk in Groningen; maar daarover later meer (wel even een apart verhaaltje waard).
     
    Bovendien promoveerde Robyn, die een kleine twee jaar eerder paranimf was op mijn promotie. Hoewel haar paranimfen (waaronder Jan-Willem, mijn andere paranimf) wisten dat we langs zouden komen, waren ze er in geslaagd om Robyn het tegendeel te laten geloven. De verrassing was daardoor alleen maar groter. Na de succesvolle promotie, de receptie en het diner was het voor ons helaas tijd om weer te vertrekken. Ik hoop dat we de film van het cabaret, dat we hierdoor misten, later alsnog eens kunnen zien!
     
     
    Danka, JW, Robyn en ik in het Feithhuis
     
    De volgende dag was het echt tijd om weer terug te gaan naar Boston; geheel in de stijl van deze reis hebben heit en mem ons naar Schiphol gebracht. In de auto van Annelies, dat dan weer wel, want met de hoeveelheid bagage die we hadden voor de terugweg, pasten we niet meer in hun eigen auto!
    Onze terugvlucht naar Boston is tevens het eerste deel van de reis die ons naar alle waarschijnlijkheid weer definitief terug gaat brengen naar Europa, als alles gaat zoals gepland. Op London Heathrow hebben we nog bijna onze aansluiting gemist, doordat onze handbagage werd doorzocht door de beveiliging. We hadden namelijk alle losse dingen die we van plan waren in eerste instantie achter te laten alsnog in de handbagage ingepakt... en daaronder bevond zich naast een aantal boeken en tijdschriften ondermeer een paar pakken zilvervliesrijst, broodbakmix, en hydrofielluiers  Dat is natuurlijk ook wel een beetje apart en in hun ogen blijkbaar verdacht. Gelukkig waren we op tijd voor onze aansluiting (hoewel het in dezelfde terminal is, moet je toch een groot stuk lopen).


    WKS + een grote berg bagage
     
    Tot onze opluchting is alle bagage, inclusief de wandelwagen, zonder problemen aangekomen in Boston, in tegenstelling tot de vorige keer dat we met hen vlogen. Hoe we al deze spullen t.z.t. allemaal weer terug krijgen naar Europa? Daar moeten we nog maar eens even hard over nadenken!
     
    We bedanken iedereen hierbij weer voor hun gastvrijheid tijdens dit bezoek!
    Lees meer...   (1 reactie)
    We wonen nu al een kleine twee jaar in Boston, en om wat voor reden dan ook zijn we er nog nooit aan toe gekomen om eens een keer een weekendje naar de Big Apple, oftewel New York, te gaan. En dat terwijl het maar een paar uurtjes bij ons vandaan ligt (ja, naar Amerikaanse maatstaven is dat dus heel dicht bij). Er zijn zelfs directe verbindingen met een ander vervoersmiddel dan een auto, wat het helemaal onbegrijpelijk maakt.
     
    Hoe dan ook, op zoek naar een excuus om dan nu toch eindelijk eens een keer die kant op te gaan werd het begin april. Met de verjaardag van Danka op de 4e, de mijne op de 6e (beide in of bij het weekend), en een waardebon voor een Broadway show (gekregen van ECF) op zak, besloten we dat de tijd dan toch echt was aangebroken om de trip te maken.
     
    Vanuit Boston kan je òf met de trein, òf met de bus (i.e. touringcars). En als je met de bus gaat, heb je de keus uit meerdere maatschappijen. De reis duurt onder goede omstandigheden zo'n 4-5 uur, en voert je van het ene Chinatown (Downtown Boston), maar het andere (Manhattan). Een deel van de busmaatschappijen wordt dan ook gerund door Chinezen... Vanwege de heftige competitie tussen de diverse bedrijven zijn de prijzen prima te doen: vanaf circa 15 dollar enkele reis mag je instappen. Er is zelfs een maatschappij die net als de budget luchtvaartmaatschappijen de eerste tickets voor maar 1 dollar verkoopt. Wij zijn met Megabus gereisd.
     
     
    Wolkenkrabbers die hun naam eer aan doen
     
    We vertrokken op vrijdagochtend en na zo'n viereneenhalf uur kwamen we aan in Manhattan; de bus stopt echt pal in het centrum, bij New York Penn Station. Het was een beetje gaan miezeren, maar desalniettemin besloten we gewoon te voet naar ons hotel te gaan. We hadden een redelijk goeie deal via Hotels.com kunnen vinden voor een 2p kamer met eigen badkamer (de redelijk goedkope hotels hebben dit over het algemeen niet) in The Pod Hotel (E 51st St).
     
     
    Times Sq; neon-jungle
     
    Om rustig aan te beginnen, zijn we eerst gewoon rond gaan lopen om de sfeer een beetje te proeven. Times Sq lag op de route, en dat is altijd een belevenis: veel neonreclame, drukke straten, veel mensen op pad. We zijn ook binnen geweest in het vlaggenschip filiaal van de speelgoedwinkel Toys'r'Us; daar waren ondermeer enorme legofabrieksels te bewonderen, en een behoorlijk echt lijkende levensgrote dinosaurus. Er is ook een reuzenrad binnen, wat drie verdiepingen hoog is.
     
     
    Scary!
     
    Times Sq is ook niet zover van Broadway vandaan, en we waren ook van plan om onze tickets voor de show Hair op te gaan halen. Het bleek echter dat de (internet) reservering niet kon worden gehonoreerd (kaartjes waren al uitverkocht), waardoor we voor een andere show moesten maken. Een tip dus, als je dit ooit wil doen: boek je kaartjes niet via internet (hun inventory is niet up to date), maar bel het gratis nummer (1-800-BROADWAY). Onze keuze viel uiteindelijk op The Lion King, die draaide in het Minskoff Theatre.
    We zaten op de achterste rij in de bak van het theater: niet de meest ideale plaatsen, maar dat heb je met een lastminute boeking. Hoe dan ook, ik denk dat onze plaatsen nog altijd beter waren dan die van de mensen op het balkon, ondermeer doordat er in de openings-scene mensen via de zaal binnenkwamen. De show was echt geweldig: het verhaal is natuurlijk geen verrassing, maar de uitvoering was subliem. Schitterende kostuums, en prachtige effecten via het ingenieuze decor. Het is erg interessant om te zien hoe men met relatief eenvoudige middelen in een beperkte ruimte totaal verschillende sferen kan oproepen. Kortom: super.
     
     
    The Lion King on Broadway
     
    De volgende dag zijn we van ons hotel naar Battery Park gelopen: dit is het zuidelijkste puntje van Manhattan. Je komt dan ondermeer het voormalige World Trade Center. Dit bleek, 7.5 jaar na dato, nog steeds een groot gat in de grond te zijn; al wordt er nu wel gebouwd. De site zelf is afgeschermd met hekken, die bekleed zijn met afbeeldingen van zoals het straks moet worden. In de St. Paul's Chapel, die kort na 11 september werd gebruikt als basis voor de hulpverleners, is nu een tentoonstelling over de reddingswerkzaamheden te zien. Het WTC is één van die plekken waar je je niet lekker voelt omdat je nadenkt over wat er is gebeurd, maar die je tegelijkertijd met beide benen op de grond zet en je laat waarderen wat je hebt.
     
     
    Ground zero
     
    Vanaf Battery Park vertrekt ook de veerboot naar het meest bekende beeld van Amerika: het Statue of Liberty. Op de boot was het erg koud: we waren iets te optimistisch gekleed, en met de wind die opstak was het erg fris. Toch hebben we de hele reis op het bovendek gezeten, om het zicht op Manhattan vanaf het water mee te kunnen nemen. Als je ver genoeg vantevoren boekt, kan je ook een museum in het standbeeld bezoeken, maar wij hebben op het eiland na een korte wandeling onszelf proberen op te warmen met wat eten en drinken.
    De veerboot voer daarna nog via Ellis Island, waar de gewone man vroeger eerst in quarantaine moest voordat hij als immigrant werd toegelaten in de Verenigde Staten.
     
     
    Lady Liberty
     
     
    Ellis Island
     
    Om de dag af te sluiten zijn we nog naar Central Park geweest: het was nog steeds vrij fris, maar de wolken begonnen wat weg te trekken. Ik blijf me verbazen over dit park: het is groot (3,4 km²), midden in de stad, en heel divers. Daarbij vergeleken is Boston Common maar een grasveldje.
    Vlak naast Central Park ligt het Museum of Natural History, en we waren van plan om nog even de dinosauriërs te gaan bekijken (vanaf een bepaalde tijd voor sluitingstijd mag je gratis naar binnen), maar onze Lonely Planet bleek achterhaald; ze gingen nu eerder dicht. We zijn daarom een filmpje gepakt in de bioscoop Loews at 34th. Duplicity is een film met Clive Owen en Julia Roberts, en gaat over bedrijfsspionage. De twee hoofdrolspelers werken voor concurrerende bedrijven, en in het begin elkaar daarin proberen de loef af te steken. Maar zoals blijkt zijn ze er uiteindelijk op uit om hun bazen erin te luizen en er met een grote som geld vandoor te gaan. De film wordt gedragen door het spel van de twee hoofdrolspelers, die een soort haat-liefde verhouding hebben. De uiteindelijke ontknoping is best verrassend, en maakt de film een absolute aanrader
     
    Zondag was het weer een grote tegenstelling met de dag ervoor; blauwe lucht, zonnetje er bij en een buitengewoon aangename temperatuur. We besloten dan ook om niet binnen te ontbijten, maar gebruik te maken van het dakterras van ons hotel. Iets wat typisch New Yorks is zijn de zogenaamde deli's; kleine (familie)winkeltjes, die vaak ook een paar tafeltjes en/of stoeltjes erbij hebben. Bij een daarvan hebben we fruit en yoghurt gekocht. Bij een andere, Ess-a-bagel, hebben we (hoe kan het ook anders) bagels gekocht. Nu ben ik daar normaal gesproken niet zo'n fan van, maar when in Rome, do as the Romans do, zoals men hier zegt.
    Hoewel bagels uitgevonden zijn in Polen, zijn ze in Amerika populair geworden via de Joodse gemeenschap. In New York word je regelmatig daarmee geconfronteerd; de populair fotozaak BHPhotovideo bijvoorbeeld wordt vrijwel geheel gerund door Chassidische joden, er zijn overal pretzelwagentjes, en we hebben zelfs een promotie karavaan voor één of andere rabbi voorbij zien komen in de straten van Manhattan.
    Hoe dan ook, bagels zijn dus quintessential New York, en wij hebben ze gekocht voor ons ontbijt. We moesten er een flinke tijd voor in de rij staan (onwaarschijnlijk druk op een zondagochtend), maar het was het wachten helemaal waard. Dikke pluim voor Ess-a-bagel.
     



    Ontbijt op dak
     
    We zijn verder nog in St. Patrick's Cathedral geweest, waar we tot onze verrassing ook een kapel vonden voor de Madonna van Częstochowa (de beschermheilige van Polen).
     
    Daarna zijn we naar een volgende hoogtepunt van New York geweest (letterlijk): het Empire State Building. Erbuiten werden we al opgevangen door allerlei touroperators, die ons speciale combo-pakketten wilden aanbieden ("want er is bijna twee uur wacht-tijd"). Nu leek er maar een relatief korte rij te staan, en wij zijn dan ook gewoon daarlangs gegaan. Achteraf bekeken misschien niet de meest handige oplossing: ze zijn heel leep door de mensen snel in het gebouw te loodsen, maar vervolgens moet je zo'n beetje zigzag over de hele verdieping voordat je uiteindelijk naar boven mag. De toegang wordt strak gereguleerd, en ook de kaartverkoop gaat dus in groepen. Ondertussen zie je de mensen die al een kaartje hadden via de fast lane voorbij komen. Al met al duurde het inderdaad zo'n kleine twee uur voordat we naar boven mochten. De lift is supersnel en brengt je in twee etappes naar de 86e verdieping. Vandaar kan je (uiteraard tegen een extra betaling) nog door naar de 102e verdieping, maar daar hebben wij vanaf gekeken). Het is wel mooi dat je al na de eerste elevator ride mooi om je heen kan kijken, via enorme ramen. Op de 86e verdieping kan je vervolgens buitenom lopen. Hoewel het redelijk waaide, was het weer schitterend, en konden we dus heel New York en omgeving bekijken.
     
     
    "A view from the top"
     
    Hoewel er in heel New York hoogbouw is, kon je wel goed zien dat de echte wolkenkrabbers voornamelijk op het puntje van Manhattan staan (in het Financial District). Je kon ook het Vrijheidsbeeld op het minuscule eilandje zien. Taxis kruipen als gele kevertjes door de straten, en mensen lijken maar speldenprikjes. Om ongelukken te voorkomen is overigens het hele panoramaterras afgeschermd met een groot hek. Nadat we onze broodjes hadden opgegeten in de buitenlucht, zijn we weer naar beneden gegaan met de lift. En dat ging natuurlijk met een stuk minder wachten dan de reis omhoog!
     
     
     
      
    Zo sta je boven... 
     
     
    ... en zo ben je weer beneden
     
    Omdat dit uitstapje toch iets meer tijd had genomen dan we hadden verwacht, was er niet al te veel gelegenheid meer om nog allerlei andere dingen te gaan doen. Maar omdat de bus toch vertrok bij Penn Station vandaan, hebben we daar nog wel even rondgelopen.  We zijn bijvoorbeeld nog even binnen geweest bij BHPohotovideo, een enorme foto en electronica zaak. We zijn ook nog even bij Macy's geweest, 's werelds grootste warenhuis (het beslaat een heel blok over meerdere verdiepingen). Macy's is ondermeer bekend van de Thanksgiving Day Parade, en wordt ook frequent gerefereerd in films en tekenfilms die zich afspelen in New York. Toen wij er waren was er een grote bloemenshow; een beetje als een corso met veel uitgebreide bloemstukken en voorstellingen. De hele begane grond was omgetoverd tot een soort uit de hand gelopen tuincentrum waar je de koopwaar tussen vandaan moest zoeken
     
     
    Pauwen gemaakt uit bloemen en veren 
     
    Tot slot hebben wat gegeten in één van de vele kleine mini-parkjes in New York, op Herald Sq. Hoewel NY een heel stedelijke omgeving is, vind je overal kleine groene parkjes. En wat misschien nog verbazingwekkender is, is dat men daar ook als zodanig gebruik van maakt. Misschien typisch voor New York, maar het lijkt dat men zich even volledig van de drukte van de stad afsluit als ze zo'n parkje binnenstappen, terwijl de eigenlijk nog gewoon midden in het verkeer en zo staat.
    Daarna was het weer tijd om op huis aan te gaan; in tegenstelling tot Boston, was de bushalte in NY niet meer dan een bord van de maatschappij en omdat er bussen naar meerdere locaties gaan was het niet gelijk duidelijk waar de Bostonians zich geacht werden te verzamelen. Maar dat loste zichzelf vrij vlot op, en we kwamen zelfs nog bekenden tegen die ook een weekendje weg waren geweest.
    Na een dikke 4.5 uur waren we weer terug op South Station in Boston, en nog eens drie kwartier later waren we weer thuis in Somerville. Een hoop gezien, en gedaan in deze paar dagen: daar moeten we eerst wel weer een weekje van bijkomen! 
    Lees meer...   (3 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl