wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    Danka schrijft:

    The 20th of March I started my first conscious trip with “Miśka” (the nickname of our child). She is moving now, so I can definitely feel her presence. We went to the Gordon Conference on Multi-drug Efflux Systems, which was taking place in Galveston, Texas.
     
    Yes, it was in Texas, so I wanted to show Miśka some cowboys!!! Luckily on Saturday and Sunday (21 and 22nd of March), the last two days of the 2009 Houston Livestock Show and Rodeo™ took place. Something especially for us!


    Downtown Houston

    After a 4.5-hour flight we found our new sleeping place in the Magnolia Hotel in the center of Houston. Center? Tsja, not exactly what I was expecting. There were only big buildings with companies, no “old” city center - it’s America…
    It was funny that you could easily see that we were closer to Mexico – in the park the children were not playing baseball, but soccer!!


    Paparazzi at the rodeo

    On Saturday we (Miśka & me) went to the Reliant Park, where all rodeo activities took place. There was a big exhibition hall with a “super-duper” and probably very expensive cows and – more appealing to me – the “Delivery corner” where different farm animals were giving birth.
    Of course there were also stands with saddles, cowboy like clothes and hats – one for me!


    Parade of the flag

    Later we went for the Finals in the RODEOHOUSTON™ Super Series. Since it was my first and probably the only time on a show like that, I bought a rather expensive ticket which gave me an access to the first row with complimentary food & drinks  It was indeed great! I could have my camera with a big zoom  lens almost on the fence. Sometimes it was even a bit too close, especially when a crazy bull was running towards me.
    The show was great; it started of course with the national anthem and a prayer. Afterwards we saw different events as Bull Riding, Bareback Riding, Saddle Bronc Riding, Steer Wrestling, Team Roping, Tie-Down Roping and Barrel Racing – the only competition for women. Those cowboy-guys are really crazy, but they  indeed have skills. I was especially impressed by the tie-down roping.

    Scenes from the rodeo









    The next day we went to Galveston, a small city/village on the coast of the Gulf of Mexico which was rather heavily destroyed last year by Hurricane Ike. Indeed, you could still see some destroyed houses and a wrecked harbor.
     

    Impressions of Galveston

    The conference took place at the Hotel Galvez which was almost on the beach. I should mention that in Boston it was around 5°C, while there I could walk with short sleeves, enjoying a temperature of around 25°C.


    Taking in some sun

    The next 5 days we spent on lectures, meetings, posters and integration with the scientific community. There were many interesting lectures. Miśka was commenting them all the time (by kicking and moving). I really liked that the conference was rather small because it was easier to get a more personal contact with other attendees. Every day we got free time, which I spent sitting on the beach, walking around Galveston (I found a group of lazy Pelicans, which were begging for fish in a fish shop), and taking a trip to the NASA museum.


    Space exhibition

    The Space Center Houston is the Official Visitors Center of NASA's Johnson Space Center, which is the home of astronaut training and Mission Control. I
    t was amazing to see what a rocket/shuttle looks like. There is not a lot of space for an astronaut. Strange that there is no gravitation, so the astronauts need to do everything while flying around, including bathing, eating, sleeping…


    Astronaut and cockpit

    On the last day of the meeting – Thursday – I had MY day. I was chosen to present my work. Brrr, scary, but not too much (maybe due to the presence of Miśka; after all, I should not stress her too much, should I?


    Presenting the poster

    The last evening we spent in Polish company. During the conference I met three Polish people: one “real” Polish - Dominic from Łodz University, and the emigration: Magda from Germany and Tomasz from the USA. We had a very nice evening; I miss our “Polish mafia” from the time in Groningen…


    Pleasant company

    We flew back on Friday after walking half a day in the city, and there, for the first time, I got an elephant ankles, i.e. my legs were very swollen… But we survived the flight and finally we were at Logan, where Wiep Klaas was waiting for the both of us!
     
    Als jullie nog meer foto's van deze trip willen zien, volg dan deze link
    Lees meer...   (1 reactie)
    Net als vorig jaar hebben we ook dit jaar een weekend uitje naar de White Mountains gemaakt met (een deel van) de groep van de ECF2009. We hadden hetzelfde huis gehuurd, en om het kostendekkend te maken gingen er ook een aantal vrienden/aanhang etc mee van de diverse ECF team leden.
     
    Het huis, de Glen Ledge Station, is in North Conway - ongeveer 3.5h rijden vanaf Boston. Het ligt smack-in-the-middle (in het hart) van de White Mountains, en daardoor heb je van alles in de buurt; in de winter is het een populaire wintersport bestemming, met verschillende resorts in de omgeving.
     
    We werden rond een uur of zeven opgepikt en hebben onderweg gegeven bij een wegrestaurant. Het restaurant was gebouwd als een soort boerenschuur, en het eten was er prima.
     
    Rond middernacht kwamen we aan op onze bestemming; in tegenstelling tot vorige keer zonder verkeerd te rijden. Dat is dan weer een voordeel als je er eerder bent geweest.
     
    Samen in de sneeuw
     
    Na een goede nachtrust was er 's ochtends een uitgebreid ontbijt. Daarbij werd eveneens geinventariseerd wie wat wilde gaan doen. Mede gezien Danka's situatie besloten wij niet te gaan skiën; als alternatief zijn we naar een race voor hondensledes geweest. In noordelijk New England is het een vrij populaire sport, en in de wat meer landelijke gebieden worden hondensleden ook nog gewoon voor transport gebruikt. De race vond plaats op het terrein van Purity Spring Resort in East Madison, NH. Toen we aankwamen hebben we eerst eens even goed rondgekeken bij de start/finish lijn.
     
    Je wordt er wel moe van hoor!
     
    In tegenstelling tot onze verwachting bleken er niet alleen huskies mee te doen aan de race; het grootste deel van de honden was zelfs een mengelmoes van rassen. Ik weet niet waar het mee te maken heeft; misschien zijn huskies te duur, te moeilijk om te houden of iets dergelijks. Toch kon je zien dat er door de aderen van de vuilnisbakkenras honden ook wel wat husky bloed stroomde, want veel honden communiceerden door de zingen (huskies blaffen niet). De sleden verschilden van hele eenvoudige, tot zeer hi-tech.
     
    Toen we aankwamen was er net een race voor de kleintjes; kinderen van een jaar of 4-5 misschien, die op een slee getrokken door 1 hond een paar honderd meter aflegden. Onze conclusie: de meisjes met roze skipakken of helms zijn het snelst... sommige van de andere honden maakten er gewoon een wandelingetje van, en vonden alle toeschouwers maar reuze interessant.
     
    Halverwege het parcours
     
    De race in de vrije klasse (12 of meer honden) was over een lengte van iets van 11 mijl: heen en terug over het zelfde traject, dat om een meer heen liep. Het meer was nu bevroren en er lag een dikke laag sneeuw op. Om op een punt halverwege de route te komen besloten we dan ook sneeuwschoenen te huren (in de categorie: "wintersporten die we nog niet hadden geprobeerd"). Daarmee zijn we vervolgens in ganzenpas het meertje overgestoken naar een picknickplaats waar we hebben geluncht. Het is best een aparte gewaarwording om in plaats van tot aan je knieën weg te zakken (proefondervindelijk vastgesteld), maar een paar centimeter in de sneeuw te stappen. We waren goed voorbereid op pad gegaan, en daardoor kon ik met de telelens een paar mooie plaatjes schieten van de race.
     
    Op sneeuwschoenen over het meertje
    (v.l.n.r. Katya, Wiep KLaas, Jana, Oliver en Natasha)

     
    Danka had als enige oranje sneeuwschoenen
     
    We zijn daarna nog een stuk het traject afgelopen, waardoor we ook nog een spectaculair stukje parcours konden zien in het bos (heuvelaf, door de bocht). Toen de lucht wat begon te betrekken zijn we teruggegaan naar ons huis.
     
    Daar werd in de avond door een aantal mensen voor de hele groep gekookt, en de rest van de avond doorgebracht met lezen, spelletjes spelen, muziek luisteren en praten. Al met al heel relaxed.
     
     
    Na het ontbijt de volgende dag zijn we eerst naar een plek gereden waar je paarden-slee ritten kon maken, en ook kon sneeuwschoen lopen. De plek zelf bleek alleen wat tegen te vallen, en nadat de paarden-liefhebbers zich even met de Clydesdale (hier bekend van de Budweiser reclames) hebben vermaakt, hebben we dan ook besloten om te gaan tuben. In tegenstelling tot vorig jaar, toen het bitter koud was, zat het weer dit jaar erg mee. Van de helling had je dan ook een prachtig uitzicht op de besneeuwde Mount Washington.
     
    Buikschuiver
     
    De bovenste tube baan, met uitzicht op de White Mountains
     
    Groepsfoto (v.l.n.r & b.n.b: Mark, Boerries, Derek, Jana, Oliver
    Katya, Carlijn, Wiep Klaas, Natasha, Chiara en Danka)

     
    In de namiddag zijn we teruggegaan naar het huis waar we de rest van het diner van de vorige avond soldaat hebben gemaakt. Daarna zijn we via een schitterende touristische route (de Kancamangus Highway, Rt. 112) teruggereden naar Boston.
     
    Al met al een superweekend; heerlijk om weer eens even echt in de buitenlucht te zijn.
     
    Lees meer...
    Vorig weekend werd er in Hamar het WK Allround verreden; dit is iets wat ik normaal gesproken graag op TV kijk. Helaas is het een sport waar buiten Nederland weinig aandacht voor is (behalve dan als het Olympische Spelen zijn). In de VS is het dan ook onmogelijk om het op TV te volgen. Ik heb me zelfs te pletter gezocht om een online stream te vinden, maar tevergeefs. De enige die het uitzendt is de NOS, en vanwege de rechten zijn hun beelden niet toegankelijk vanuit de VS. Heel frustrerend!
    Toch heb ik nog wel iets meegekregen, via Radio 1 en de website van de KNSB en ISU, waar in ieder geval de tijden en uitslagen te volgen waren. Zo heb ik toch nog meegekregen dat Sven Kramer voor de derde keer op rij magistraal wereldkampioen werd  Via Universalsports.com kan ik het wèl achteraf bekijken... maar als iemand de behoefte voelt om voor mij voor volgende keer een proxy op te zetten in Nederland, dan houd ik me aanbevolen... 
     
    Zelf hebben we het weekend ook nog op het ijs gestaan: niet om te schaatsen, maar om te curlen. We maakten de trip naar de curling baan van Petersham, MA, met de Harvard Canadian Club.
     
    Curlen is een sport die een beetje het midden houdt tussen bowlen, sjoelen, jeu de boulen en de vloer schrobben  Jullie hebbeb de beelden vast wel eens op TV gezien: op ijs wordt een grote steen richting een roos geschoven, waarbij de snelheid en het effect van de steen gecontroleerd wordt door ten minste twee personen die met een soort bezem het ijs boenen.
     

    Ons team (v.l.n.r.): Wiep Klaas, Stephanie, Katya en Danka
     
    We kregen eerst een uitleg van een aantal mensen van de curling club van Petersham en daarna konden we oefenen in het schuiven van de stenen en het poetsen van de ijsvloer. Tot slot kregen we de gelegenheid om een aantal wedstrijden tegen een ander team te spelen.
    Ik had me nooit gerealiseerd dat de stones bestaan uit massief graniet (rond de 20kg per stuk); toch is het verbazingwekkend hoe weinig kracht er nodig is om ze over het ijs te laten glijden. Dit komt ten dele doordat het ijs vooraf besproeid wordt, waardoor er allemaal kleine hobbeltjes op komen (beading).
     
     
    Danka op het ijs
     
    We kwamen er al snel achter dat het een meer athletische sport is dan we dachten: bij je afzet moet je in een halve spagaat, en van het borstelen van de ijsbaan (sweeping) kan je het behoorlijk warm krijgen (ook al is het maar een paar graden boven nul op de ijsbaan).
     
    De traditionele bezems zijn tegenwoordig vervangen door een soort bordenwissers op een stokje (althans bij de pro's). Echte curlers hebben ook aparte overschoenen, met een teflon onderzool, zodat hun ene been (niet die waarmee je afzet) makkelijker over het ijs glijdt. Voor ons hadden ze hadden ze een soort teflon inlegzooltjes die je middels een elastisch stuk rubber om ze gewone schoenen kon doen.
     

    Mijn delivery (laten gaan van de steen)
     
    Van al dat sporten krijg je natuurlijk wel honger en dorst; gelukkig was er bij de curl-baan een bar, en was er ook voor pizza gezorgd. Daarna was het weer huiswaarts (zo'n anderhalf uur met de auto), waarbij ik me heb verbaasd over het gebrek aan reflectoren en witte strepen op en langs de weg. Ik was blij dat we bij een Amerikaan in de auto zaten die hieraan gewend was!
    Lees meer...
    De laatste visite van onze Europese trip was aan Groningen, om vrienden op te zoeken. Bijpraten in persoon is toch makkelijker dan via Skype, en de tijd was dan ook zomaar om bij Albert/Asia en Robert/Marta/Franek.
     
    Om iedereen te kunnen ontmoeten moest er natuurlijk wel weer met militaire precisie worden gepland; we zijn dan ook eerst naar Albert en Asia gebracht. Asia werkt tegenwoordig in Duitsland, maar was nu het weekend terug in Groningen. Albert vliegt ook de hele wereld over voor zijn AIO-studie, maar was ook toevallig even in Nederland, dus dat kwam goed uit  
     
     
    Bed opmaken...

     
     
    De volgende dag zijn we op bezoek geweest bij Robert en Marta, en hun zoontje Franek. Die was geboren toen wij al in de VS zaten, en hadden we dus alleen nog maar op foto's gezien die per e-mail of Skype waren opgestuurd. Het is al een flinke kerel, en de outfit die we voor hem hadden meegenomen paste nog maar nèt!
     

    Danka, Marta en Franek
     
    Na een uitgebreide lunch bij hen thuis hebben ze ons weer afgezet in Groningen, voor de oude Camera (waar nog steeds niks nieuws in is gekomen). We zijn daarna de stad in gegaan om wat dingetjes te kopen om mee terug te nemen naar Amerika (Appie Heijn). Daarna zijn we nog met Albert en Asia om koffie geweest en hebben we gegeten bij de Indiër in de buurt van het Noorderplantsoen.
     
    Uiteindelijk hebben we de trein terug gepakt naar Veenwouden/Dokkum, omdat heit en mem hadden aangeboden om ons naar Schiphol te brengen (onze vlucht stond gepland voor 8.30 's ochtends, en er was geen goeie OV connectie om rond 6.30 op Schiphol te zijn). Toen ik echter de email checkte, bleek onze vlucht gecanceled. Ze hadden ons wel overgeboekt op een andere vlucht, maar dat was er één met een transit van 5u, en geen directe vlucht zoals we hadden geboekt. Na een aantal telefoontjes met KLM/NWA kon ik de boeking omzetten naar de directe vlucht een dag later.
    Later bleek dat "ons vliegtuig" ingezet was om een andere geannuleerde vlucht te laten vertrekken. Ik moet zeggen dat ik de service van KLM/NWA personeel erg vond tegenvallen; het was erg moeilijk om überhaupt stoelen naast mekaar te krijgen, om van goeie plekken (die we wel hadden geboekt uiteraard dankzij Seatguru) nog maar niet eens te spreken.
    Uiteindelijk kwamen we dus met zo'n 24u vertraging aan in Boston; qua vliegreis was dit wel het absolute dieptepunt wat ik tot nu toe heb meegemaakt (gezien ook onze ervaringen op de heenreis). Maar ja, een boze brief naar de diverse vliegmaatschappijen heeft meestal wel weer een positief effect, en wie weet kunnen we nu nog eens een weekend tripje ergens naar toe boeken met de e-vouchers die ze ons hebben gestuurd...  
     
    Lees meer...
    De jaarwisseling hebben we doorgebracht op Ameland.
     
    Hoewel ik in mijn jonge jaren hier veel ben geweest (we gingen hier ieder voorjaar naartoe met vakantie), was het nu toch al weer een heel aantal jaren geleden. Voor Danka was het zelfs de eerste keer op dit waddeneiland. We gingen met de hele familie in vroege avond met de boot, waardoor we weinig konden zien van de omgeving. Ik heb me er in de dagen erna wel over verbaasd hoe relatief weinig ik me van het eiland zelf kon herinneren, behalve dan het huisje waarin we logeerden. De vuurtoren leek kleiner, net als het Hollumer bos. Het dorp was niet veel veranderd; er waren nog altijd veel fiets-verhuur bedrijven en veel mensen met dezelfde achternaam
     
    Op de 30e december was er een demonstratie van de Stichting Paardenreddingboot Ameland. Deze reddingsboot is tot 1988 in gebruik geweest door de KNRM, maar is inmiddels met pensioen. De boot is nu dus onder beheer van de stichting, die een X-aantal keren per jaar nog laat zien hoe de lancering van de door paarden voortgetrokken reddingsboot in het verleden in het werk ging. Inmiddels is het een grote toeristische attractie. Onderstaand is een filmpje wat ik met onze digitale camera hebben geschoten van het evenement (zo'n vijf minuten lang).
     
     
    We hadden wel medelijden met de paarden; het was namelijk verschrikkelijk koud. Het schuim van de branding was bevroren op het strand, en er lagen ijskristallen in het zand. Het leverde uiteraard wel weer mooie plaatjes op.
     
     
    Ijzige kou op het strand
     
     
    Het was wel zaak om jezelf goed in te pakken. Onze nieuwe jassen kwamen dan ook goed van pas bij de strandwandelingen die we gedurende de paar dagen op het eiland hebben gemaakt. Het weer was schitterend, en we hebben met volle teugen genoten van de buitenlucht die we in Boston nu en dan node moeten missen.
     
     
    Samen aan het strand
     
    We zijn ook nog door de duinen wezen fietsen (wat fijn, die Nederlandse fietsen!). Van Hollum naar Ballum, om daar een paar flessen/flesjes Nobeltje te kopen (een likeur die tot voor kort uitsluitend op Ameland te verkrijgen was). We waren bij aankomst bij Hotel Nobel alleen wel zo door-en-door koud, dat het warme drinken wel welkom was!
     
     
    Even opwarmen!
    V.l.n.r. Wiep Klaas, Annelies, Tjesse, Adriaan, Jelmer, mem en Minke
     
    De volgende dag was het natuurlijk Oud en Nieuw. Verschillende mensen hadden vuurwerk meegenomen, en er werd ook op het laatste moment nog wat aangeschaft. Er was voor gezorgd dat er voor ieder wat wils was, inclusief sterretjes voor de kleintjes (nou ja, zie foto ). Hoewel het de bedoeling was dat de kids zouden slapen, kwam daar natuurlijk niet zoveel van omdat er al her en der vuurwerk werd afgestoken, en bovendien een keer in de zoveel tijd een disco-wagen langs kwam rijden. 
    Na de oudejaarsconference van Youp van't Hek (hij is een stuk milder geworden...) hebben we afgeteld bij de klok, en vervolgens met zijn allen getoast. Daarna zijn we naar buiten gegaan om het vuurwerk af te steken.
    Oh ja, de oliebollen smaakten prima (dat is iets wat ze in Amerika ook niet kennen).
     
     
    Danka tekent met sterretjes
     
     
    De beste wensen voor het nieuwe jaar!
     
    In het nieuwe jaar is een deel van de familie nog wezen paardrijden via duinen, bos en/of strand. Onderstaande foto is gemaakt toen Annelies, Danka, en Minke hun rit begonnen (Lonneke loopt met Minke mee).
     
     
    Hop paardje!
     
    Daarnaast was de vuurtoren ook nog opengesteld voor het publiek, en zijn de mensen die daarvoor nog energie hadden helemaal naar boven geweest om over het eiland uit te kijken.
     
     
    De Amelander vuurtoren bij nacht
     
    Op onze laatste dag kwam Hans ook over uit Groningen, om samen met de rest van de familie de verjaardag van Jelmer te vieren. Hij was natuurlijk al dagenlang aan het aftellen, en was natuurlijk blij toen het eindelijk zo ver was. Op onderstaande foto helpt Annika Jelmer met het uitpakken van een kadootje.
     
     
     
    Daarna zat het bezoek aan Ameland er voor ons helaas al weer op; we zijn door Hans naar Groningen gebracht, waar het volgende bezoek alweer gepland was!
     

    Lees meer...   (2 reacties)
    Toen we eindelijk aangekomen waren in Berlijn, stond Piotr gelukkig op ons te wachten, zodat ons een verdere vertraging bespaard bleef; we hadden tenslotte al bijna een dag minder door al het gedoe onderweg!
    Danka werd nog aan een spervuur van vragen onderworpen door de Duitse douane, en de handbagage werd ook nog doorzocht, vanwege de mogelijke import van goederen uit de VS.
    De volgende dagen stonden in het teken van de familie; allereerst was het fijn om te zien dat het weer een stuk beter gaat met mama, nadat ze het afgelopen jaar een tijd lang in het ziekenhuis heeft doorgebracht.
     
     
    Samen in de keuken
     
    Daarnaast werd er natuurlijk op de voor Polen traditionele manier kerst gevierd: middels een uitegebreide maaltijd met traditionele gerechten, gevolgd door de pakjes. De door ons geïmporteerde (en niet geconfisqueerde) kadootjes vielen goed in de smaak, wat altijd leuk is om te zien natuurlijk!
     

    Gezellig met de hele familie bijelkaar

    Een aantal kado's behoefden wel enige interventie van de volwassenen om in mekaar te zetten, hetgeen tot hilarische taferelen leidde met alle volwassenen op de vloer om de losse onderdelen heen.
     
    Ook in Polen staat de tijd natuurlijk niet stil: Julia is inmiddels een hele dame (en net zo groot, of misschien wel groter, dan Jola) en Igor is ook flink gegroeid. Zijn fascinatie ligt bij het leger en de politie, en het was erg leuk om te zien dat hij zich meer dan bij voorgaande bezoeken zich ook met mij bemoeide.


    Danka met Julia en Igor achter de laptop
     
    Het was niet alleen maar plezier in Polen;we hadden ook een tweetal afspraken bij de tandarts. Hier in de VS hebben we namelijk geen tandarts verzekering en behandelingen zijn daarenboven heel erg duur. Omdat één van Danka's kiezen brak moesten we toch noodgedwongen voor onze trip daar nog langs, maar dat kon gelukkig tijdelijk gefixed worden. De rest hebben we in Polen laten doen: Danka's gebroken kies was haar enige euvel, terwijl ik maar liefst 5 (!) kiezen moest laten vullen. Maar het werd allemaal super geregeld, al had ik na een anderhalf uur in de behandelstoel wel lamme kaken!
     
    Een bezoek duurt nooit lang genoeg, en we hopen dat met Obama als president de visumverplichtingen voor Polen wellicht wat soepeler (ofwel meer consistent met de rest van de EU) worden, zodat we misschien het komende jaar bezoek bij ons thuis kunnen krijgen...
     
     
    Lees meer...
    Vorig jaar hebben we de Kerstdagen hier in Amerika doorgebracht, omdat we het gevoel hadden dat we pas net aangekomen waren (en bovendien in September nog op bezoek geweest waren). Maar omdat het toch bij uitstek een familie-feest is, besloten we om dit jaar een trip naar Europa te maken.
    De tickets waren uiteraard al ver vantevoren geboekt: 20 december zouden we met Delta Airlines van Boston, via New York naar Berlijn vliegen. Bij het boeken hadden we vooral de prijs in het hoofd gehouden, en er niet bij stil gestaan dat het rond de Kerstdagen hier in de VS altijd hommeles is met de vluchten.
     
    Een dag voor onze vlucht hadden we een best pak sneeuw, en hoewel het niet meer sneeuwde de 20e, was het nog altijd ijzig koud. Toen we op Logan Airport aankwamen bleek dan ook dat onze vlucht een kleine twee uur vertraging had. Niet zo'n probleem, want we hadden wel onze overstap zo gepland dat we ruim tijd hadden.
    Het was bovendien een compleet nieuwe ervaring om mee te maken hoe een vliegtuig ontdooit wordt, en behandeld met een soort antivries, voor vertrek. Er wordt een soort mix van hete stoom, en twee verschillende soorten chemicaliën door een waterkanon, dat aan de wagens van de oproerpolitie doet denken, op het vliegtuig gespoten. Omdat er maar een beperkt aantal van die karretjes is, is er een wachtrij voor de wasserij en daarmee hing natuurlijk onze eerste vertraging samen.

     
    Sneeuwruimen & ontdooien van vliegtuig
     
    We vlogen via New York John F. Kennedy Airport (JFK) en toen we daar aankwamen zochten we dan ook gauw contact met de transfer desk om uit te vogelen waar onze aansluitende vlucht vandaan zou vertrekken, en of die vlucht op tijd was. Er werd ons verteld dat ons vliegtuig al vanaf 's ochtends op het vliegveld op ons stond te wachten, en dat we naar de andere kant van het vliegveld moesten voor onze gate. Eenmaal daar aangekomen hebben we nog een hapje gegeten, en dat bleek maar goed ook! We waren nog maar net bij de gate, of we werden het hele eind weer terug gebonjourd naar een gate die vlakbij onze aankomst gate was. En eenmaal daar begon het lange wachten; het enige dat er gedurende enkele uren veranderde was onze verwachte vertrektijd: 7:30 - 8:15 - 8:45 - 9:45 - 10:15 - 10:45 - 11:15 - 11:45 - 12:15 - 12:45 - 1:45... en toen durfden ze het niet meer bij te houden. Onze crew stond ondertussen voor hetzelfde probleem als wij: geen eten (restaurants sloten rond een uur of 10), geen drinken, en een onbekende vertrektijd. Als het veel langer had geduurd, hadden we zelfs een hele nieuwe bemanning moeten krijgen!
    Uiteindelijk hebben we ons vliegtuig geboard om half vier 's ochtends, en voordat we in de lucht waren (de-icing) waren we nog eens een drie kwartier verder. Gelukkig konden we Danka's broer vanaf het vliegveld SMS-en om te laten weten dat ie rustig een halve dag later kon komen: anders had hij voor niks daar staan wachten.
     
     
    Onze vlucht: de tweede van boven
     
    Ik vind het onvoorstelbaar dat dit ieder jaar weer gebeurd: er is toch elk jaar sneeuw of ijs, het is ieder jaar kerst, en de vliegvelden veranderen niet echt in een jaar. Het is gewoon een rommelpotje wat logistiek betreft, en over de service die wij hebben genoten tijdens het wachten (30 stoelen voor een vliegtuig van 300 man, zonder eten en drinken) was dramatisch.
    Maar ja, we waren wel onderweg naar Europa, en uiteindelijk is het doel belangrijker dan de reis, zullen we maar zeggen. Overigens was dit nog niet het laatste stukje reis-ongemak van deze trip, maar daarover later misschien meer... 
    Lees meer...
    ... paardje in galop!
     
    In het team van de European Career Fair vond Danka dit een aantal mensen die het wel leuk leek om een keer te gaan paardrijden; ook al hadden ze dat nog niet eerder gedaan.
    Dat hoef je natuurlijk maar één keer te zeggen, en het duurde dan ook niet lang voordat de trip gepland was.

    Via het internet was een manege gevonden die niet te ver weg was, de Ridge Valley Stables, in Grafton, MA. Hieronder een tweetal foto's van de internationale groep: naast Danka waren daar Mark (Canada), Katya (Rusland), Carlijn (Nederland), en haar vriend Derek (Canada).
     
     
    V.l.n.r. Mark, Danka & Carlijn
     
    De buitenrit,die ondermeer door bos en water ging, beviel uitstekend; de beginners denken er zelfs over om eens een les te gaan nemen! Misschien dat het daarmee voor Danka ook mogelijk is om eens wat vaker te gaan rijden, zonder afhankelijk te zijn van de Boston Hiking Meetup, waar ze de vorige twee keer mee was wezen rijden.
     
    Door het water tijdens de buitenrit (op de rug gezien: Danka, Katya, Derek)
     
    Met dank aan Carlijn voor de foto's waar Danka op staat
     
    Lees meer...
    Amerikanen hebben een bij tijden wat wonderlijke fascinatie met het boerenleven. Gecombineerd met het feit dat groenten en fruit een vrij dure aangelegenheid zijn, leidt dat er toe dat het plukken van fruit een populaire bezigheid is voor weekenden en vrije dagen. Ik schreef hier al eens over, toen we waren wezen bessen plukken.
     
    Het seizoen voor bessen is voorbij, maar met in de herfst is er gelukkig geen gebrek aan fruit. Daarom besloten we om met een groep naar Bolton te gaan (een dik uur rijden vanuit Boston) om appels te gaan plukken. Het was tevens een mooie gelegenheid om wat mee te pikken van de schitterende herfstkleuren waar New England beroemd om is. Boston loopt qua herfstkleuren iets achter op de rest, waardoor we ons nog niet hadden gerealiseerd hoe geweldig de herfstkleuren iets verder buiten de stad zijn. Op onze route hebben we ons vergaapt aan de felrode en -gele bomen langs de weg.
     
    Zicht vanuit de auto
     
    We zijn om half elf 's ochtends vertrokken, waardoor we rond het middaguur aankwamen bij de Bolton Spring Farm. Een ieder van onze groep had wat te eten meegenomen, waardoor we een picknicktafel vol met heerlijkheden hadden die we lekker in het zonnetje hebben opgegeten. De boerderij van de meeste pick your own boomgaarden zijn verbouwd tot winkeltjes, en Bolton Spring Farm was daarop geen uitzondering. Men verkoopt er fruit (voor degenen die het niet zelf willen plukken), maar ook allerlei andere "ambachtelijke" producten, zoals taarten, jams etc. Omdat het nu seizoen is, waren er ook pompoenen en decoratieve maïskolven.
     
    Bakken met pompoenen en appels
     
    Vervolgens hebben we een tas à $20 gekocht, die je vervolgens mag vullen met zoveel appels als je wilt. De tassen zijn gemerkt met een datum, en worden bij het verlaten van het terrein gemarkeerd, zodat je niet nog eens stiekum met dezelfde tas weer appels kunt gaan plukken. De bomen waren gemarkeerd met gekleurde linten om de diverse rassen aan te duiden; we hebben ze allemaal geprobeerd, voordat we besloten dat de lekkerste appels in deze boomgaard Cortlands waren.
     
    In de boomgaard
     
    We hebben rustig de tijd genomen om mooie appels uit te zoeken, en omdat het t-shirt weer was hebben we ook nog even relaxt in de zon genoten van het uitzicht op de boerderij en het omliggende kleurige landschap. Na een dikke anderhalf uur hebben we de oogst verzameld, en zijn we teruggegaan naar de autos.
     
    V.l.n.r. Simon, Jenya, Tony, WKS, Danka, Jonas & Sven.
     
    Het weer was zo mooi dat we besloten dat het jammer zou zijn om zo vroeg al weer naar Boston terug te keren. We hebben daarom een toeristische route gereden door een heel aantal kleine dorpen, via allerlei landweggetjes. We zijn langs een aantal water reservoirs gereden (die dienen voor de drinkwatervoorziening van Boston), en over die meertjes heb je dikwijls een prachtig zicht op de bomen. We zijn uiteindelijk uitgekomen bij het Cochituate State Park, een serie van drie aaneengeschakelde meren, waar we nog een stuk gewandeld hebben.
     
    Herfstpracht langs het Cochituate Lake
     
    Het meer is tevens een recreatiegebied; er is een kanoverhuur, er komen mensen met zeilbootjes, en er is een grote picknickplek met barbecues. Omdat het niet al te ver van Boston is, is het een goede plek om in gedachten te houden.
     
    Even relaxen in de zon
     
    Het liep inmiddels al weer tegen de avond, en na deze stop zijn we dan ook teruggegaan naar huis.
     
    Mocht je ooit deze kant op willen komen; oktober is een erg mooie maand. Zoals gezegd zijn de temperaturen over het algemeen heel behoorlijk (in tegenstelling tot julil bijvoorbeeld wanneer je het hier vaak aflegt in de vochtige hitte), en de natuur is een fenomeen in deze tijd van het jaar. Daarnaast is er ook van alles te doen (Honkfest, Oktoberfest, Head of the Charles Regatta etc). Klinkt goed, toch?
    Lees meer...   (1 reactie)
    Hier is dan de tweede blog over onze trip naar Alaska. Ik hoop dat jullie nog energie over hebben, want er is wederom een hoop te vertellen! En anders kan je altijd nog alleen naar de plaatjes kijken....
     
    Traject: Petersburg - Juneau - Skagway - Juneau - Seattle - Boston
     
    In theorie is het zo dat hoe verder je naar het noorden gaat in de panhandle van Alaska, hoe droger het klimaat wordt. Vandaar dus ook dat Ketchikan, met een jaarlijkse regenval van rond de 16ft, de natste stad van de regio wordt genoemd. Onze ervaring was echter nogal anders; in Ketchikan hadden we schitterend weer, en hoe verder we naar het noorden kwamen, hoe vaker we geconfronteerd werden met een regenbui. Bij het verlaten van Petersburg, met de Matanuska (om half twee 's nachts) was het bewolkt, en we waren nog maar net aan boord of het begon te regenen. Het heeft vervolgens de hele trip geregend, waardoor we 's ochtends bij het ontbijt dan ook niet veel meer zagen dan wolken, mist en de regendruppen op het raam.
     
    Onze slaapplaats aan boord van de Matanuska
     
    We kwamen aan om half tien 's ochtends in de hoofdstad van de staat Alaska; Juneau. Hier is ook het capitool van Alaska, waar gouverneur Sarah Palin, thans kandidaat voor het vice-presidentschap, de scepter zwaait. Je verwacht dan toch een enigzins metropole stad, maar niets is minder waar. Het is zelfs zo dat er geen verbinding is met openbaar vervoer van de ferry terminal naar de stad; een afstand van bijna 15 mijl! Het is niet zo dat er geen aanlegsteigers zijn bij het stadscentrum, maar deze zijn gereserveerd voor de cruise-schepen die de stad aandoen (zoals de Holland-America lijn). We zijn dus met de taxi naar het Juneau International Hostel gegaan. Nadat we onze bagage achter hadden gelaten (het is gesloten gedurende kantooruren), zijn we gaan souvenirshoppen. Ook hebben we een kop koffie gedronken (de beste van onze hele trip) en een broodje gegeten in Paradise Cafe. Terwijl we daar zaten, met uitzicht op de verregende toeristen, kwam David voorbij (van het hostel in Ketchikan) en hebben we met hem nog even bijgekletst.
    Veel steden in Alaska leven van het toerisme dat meekomt met de cruiseschepen. Wat ik me alleen niet had gerealiseerd is dat een groot deel van de middenstand in de steden eigendom is van diezelfde cruise-liners. Ook een groot deel van de toerbureaus zijn niet meer dan stropoppen diezelfde eigenaars. Een dorp als Wrangell heeft bijvoorbeeld nee gezegd tegen cruise-schepen omdat men niet een percentage van het vastgoed in het dorp wilde afstaan. Een gevolg van die dominante positie is dan ook dat in je veel steden dezelde winkeltjes vindt. Toch heeft men er wel voor gezorgd dat er enig verschil is, waardoor de "bootjesmensen" toch met zakken vol goodies huiswaarts keren.
    Omdat het onze trouwdag was (en daarbij de eerste keer dat we die samen konden vieren), besloten we uit eten te gaan. En om dezelfde reden lukte het Danka ook om de eigenaar van het hostel over te halen om ons in de familiekamer te laten slapen, in plaats van de strikt gescheiden dames en heren dorm.
    Vanwege het dramatische weer besloten we dat we het beste de volgende dag iets onder dak konden doen, en het liefst een stuk van de stad verwijderd. Onze keus viel op een excursie naar Tracy Arm, die een hele dag duurde (dat heeft ook tot gevolg dat de cruise toeristen niet mee kunnen omdat die vaak maar een paar uur in een bepaalde stad zijn). Toen we 's ochtends vroeg bij de pier verzamelden, was het enorm mistig. 
     
    De jetboat voer bijna tot in de waterval
     
    Samen op de foto bij de Sawyer Glacier van Tracy Arm
     
    Door de mist kon je met name tijdens de heenreis niet veel zien, maar het klaarde op toen we eenmaal Tracy Arm bereikten. Het was wel een mooie gelegenheid om met andere mensen te praten. In totaal waren we met een man of 12, waarvan een echtpaar dat hun leven lang in Boston had gewoond (de vrouw werkte aan Northeastern University). Kleine wereld...   Het landschap was minstens zo spectaculair als de Misty Fiords; kale graniet wanden, lange watervallen en mist die zich in flarden over de rotsen plooide. Hoe verder we het fjord invoeren, hoe meer ijsschotsen en ijsbergen er in het water dreven. Een deel ervan was glad (deze delen zaten voorheen onder water), andere met de meest wonderlijke vormen. We hebben ons verbaasd over hoe blauw het ijs was; het leek vrijwel onnatuurlijk.
     
     
    Zeehonden bij de gletscher
     
    Toen we bij de gletscher waren (Sawyer Glacier), werd de motor uitgezet en was het helemaal stil (op het kraken en afkalven van de gletscher na dan). Er waren ook veel zeehonden, die zover in het fjord bescherming zoeken tegen orca's. De wind was tamelijk guur, dus de warme chocolademelk op de terugweg was wel welkom. Tijdens de terugweg naar Juneau troffen we geheel tegen de verwachting in (de meeste zijn al naar Hawai'i vertrokken) een tweetal orca's. Het was fantastisch om het paartje samen te zien fourageren en "spelen". De telelenzen kwamen ook hier weer goed van pas.
     
    Fluke van het vrouwtje en rugvin van het mannetje
     
    Spout van het mannetje
     
    In Juneau zijn we verder ook naar het museum geweest, waar ze een goed verzorgde displays hadden over zowel de geschiedenis van Alaska, de cultuur van de inheemse bevolking, als de natuur.
     
    Danka bij uitzichtpunt van de East Glacier Loop
     
    Eén van de grootste trekpleisters in de omgeving van Juneau is de Mendenhall Glacier, die je bij goed weer al vanaf de veerboot kunt zien. We zijn daar twee dagen achter elkaar geweest. De eerste dag hebben we de East Glacier Loop gelopen die je van het Visitor Center naar de indrukwekkende waterval van Nugget Creek voert. We wilden ook nog een andere trail doen, maar die bleek afgesloten vanwege bear activity. Ze waren daar zelfs zo paranoia, dat het verboden was om buiten het bezoekerscentrum te eten en te drinken. Om met het openbaar vervoer bij de gletscher te komen moet je overigens ook weer anderhalve mijl lopen; er gaan alleen toerbussen tot aan het bezoekerscentrum, de lijndienst stopt dus ver weg. De volgende dag hebben we iets gedaan wat ook nog op het verlanglijstje stond, maar waar we nog niet aan toe waren gekomen; kayakken. Juneau was onze laatste kans, en daarom hebben we een tweepersoons kayak gehuurd in Auke Bay. Toen we werden afgezet hing er nog dichte mist, maar zodra we op het water waren begon het open te trekken. Fantastische sfeer. We zijn zo'n 3.5 uur op het water geweest, zo'n beetje tot aan de gletscher en terug. Na een lunch bij het water zijn we teruggelopen naar de bushalte (je raad het al, een dikke mijl vanaf de kayak launch) en zijn we teruggegaan naar Juneau.
     
     
    De volgende etappe bracht ons naar het meest noordelijke punt van onze reis: Skagway. Het was wederom een overnacht bootreis (vertrek 1.30), en om bij de pier te komen hebben we een taxi gedeeld met iemand uit het hostel die ook die kant opging. Het was onze laatste trip met de Matanuska
     
    Afscheid van de Matanuska
     
    Skagway is een klein dorp, waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Het is ontstaan tijdens de Klondike Goldrush (goudkoorts) van 1898. In het gebied zelf is geen goud gevonden, maar verderop in de Yukon (Canada) wel, en één van de meest populaire routes daarnaartoe voerde via Skagway of Dyea (een zusterdorp) en de White Pass. De façades van de huizen aan de hoofdstraat zijn vrijwel onveranderd gebleven sinds die tijd. Er is geen andere bron van inkomsten dan toerisme, waardoor het dorp vrijwel letterlijk in een winterslaap gaat als de cruise-schepen niet meer komen. Tijdens de goudkoorts is er vanuit het dorp een trein traject aangelegd, de White Pass and Yukon Railroad; ironisch genoeg was tegen de tijd dat de rails er lagen de goudkoorts zo'n beetje voorbij. De trein klimt van zeeniveau tot zo'n 2900ft in een dikke 20 mijl. We zijn met de trein tot aan de pas geweest, en je kan niet anders dan onder de indruk zijn van het staaltje ingenieurswerk en doorzettingsvermogen. De trein plakt als het ware tegen de berg aan, en rijdt hier en daar zelfs over trestles, een soort houten schragen. Omdat in dit gebied de bladeren van de loofbomen al geel begonnen te worden, hadden we bij tijden een schitterend uitzicht. Men reed tijdens onze rit met twee treinen, waardoor je de andere trein op sommige momenten mooi in het zicht had (aan de overkant van een dal bijvoorbeeld).
     
    White Pass and Yukon Railroad
     
    Trestle bridge
     
    In Skagway hebben we overnacht op een kampeerterrein van een Tsjech; Mountainview RV park. De eigenaar was erg sympathiek, en voorzag ons gratis van brandhout om 's avonds een kampvuur te maken. Dat bleek nog niet mee te vallen, en toen we het uiteindelijk aan de gang hadden begon het te regenen. Desondanks hebben we de bij de locale supermarkt gekochte worsten toch nog geroosterd. Vanwege het weer zijn we vroeg onder de wol gegaan, en we hebben in heel Alaska niet zo goed geslapen als toen.
     
    En we eten vandaag: macaroni... soep.
     
    Voor de terugtocht naar Juneau hadden we nog een vrije ochtend. We hadden gehoord dat er in de buurt soms beren te zien waren, dus wij probeerden transport daarnaartoe te regelen. De plek was Nelson Creek bij Dyea, het voormalige zusterdorp van Skagway uit de goudkoorts. Tegenwoordig is het een verlaten dorp; in feite is er niet meer over dan een enkele houten gevel en wat puin in een bos. Het dorp verloor de concurrentie met Skagway vanwege de ontoegankelijkheid per boot; Skagway had een diepe haven, terwijl Dyea geflankeerd werd door de Dyea flats (een getijdengebied). De beren bleken al lang vertrokken (geen zalm meer), maar we hebben het toch erg naar de zin gehad door de verhalen van de vrouw van Dyea Dave, de enige touroperator die mensen van en naar Dyea brengt. Op de weg terug hebben we nog wel, in Poolse traditie, eetbare paddestoelen gezocht.
    Na een kop koffie om weer op te warmen, hebben we de natte tent en onze spullen zo goed en zo kwaad als het ging ingepakt, en moesten we weer op pad.
     
    Enige staande gevel van Dyea
     
    Juneau, deel 2
    De terugreis van Skagway naar Juneau ging een stuk vlotter dan de heenreis omdat we met de meest hightech boot van de Alaska Marine Highway gingen, de katamaran-stijl Fairweather. Dit was tevens de enige keer dat we overdag voeren (16.30-19.00). Onderweg zijn we nog bultrug walvissen tegengekomen, maar vanwege de snelheid van de boot zijn we er niet in geslaagd om daar foto's van te maken.
    Omdat het einde van onze vakantie in zicht kwam permitteerden we ons iets meer luxe dan we normaal waren, en hebben we overnacht in de Silverbow Inn en zijn uit eten geweest naar Twisted Fish Restaurant (heerlijke zalm).
    Ons laatste wapenfeit op weg naar het vliegveld was een bezoek aan het postkantoor; ik had een blouse vergeten in Ketchikan, en Dale (de eigenaar van het hostel) had die per algemene post naar Juneau gestuurd. Helaas was het pakketje niet op tijd, waardoor ik een verhuisformulier heb ingevuld (mijn adres veranderde van het postkantoor in Juneau naar ons adres in Somerville)  Een paar dagen terug (het is 30 september nu ik dit schrijf) werd het keurig en kostenloos bij ons thuis bezorgd.
    Zoals gebruikelijk in Juneau, kan je natuurlijk niet met het openbaar vervoer bij het vliegveld komen (tenminste niet in het weekend). We zijn dus met de lijndienst naar Nugget Mall gegaan, en zijn daarvandaan in een kwartiertje ongeveer naar de terminal gelopen op in te checken. Onze rugzakken waren om de één of andere reden wel wat zwaarder geworden; 38 en 45 pond!
     
    Seattle - Boston
    De vlucht terug met Alaska Air was niet de meest comfortabele ooit; het eerste stuk (naar Seattle) was niet zo'n probleem. De 737-800 waarmee we van Seattle naar Boston vlogen had relatief weinig ruimte en we konden niet naast mekaar zitten omdat de vlucht helemaal vol zat. Daarbij krijg je bij veel binnenlandse vluchten in de VS geen maaltijd (in tegenstelling tot een transatlantische vlucht). Drinken krijg je wel. Maar omdat er tijdens de vlucht iemand onwel werd, kon het karretje niet door het gangpad (de persoon lag daar). Wat meer was: de persoon viel neer voor het toilet, waar Danka net gebruik van maakte. Daardoor kon ze gedurende een dik half uur geen kant op!
     
    Blauwe lucht!
     
    Bij aankomst in Boston scheen was de lucht blauw en de temperatuur meer dan twintig graden. Dat was wel weer even wennen. Maar het ontbijtje in ze zon op het terras van Bloc11 was toch wel erg lekker, hoor!
    Lees meer...   (4 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl