wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    Op 26 oktober heb ik Adriaan, mijn broer, opgehaald van het vliegveld. Hij had besloten dat het toch jammer zou zijn om niet even bij ons te kijken in de VS en omdat de tijd nu heel snel gaat, was dit wellicht te laatste mogelijkheid om het in ons beider schema in te passen. Het weer was niet al te geweldig, maar ik denk dat we over het algemeen toch niet mochten klagen.
     
     
     
     
    Peak foliage (hoogtepunt van herfstkleuren) Boston
     
    Dinsdag de 27e is hij eerst de Freedom Trail wezen lopen; dat is toch een beetje een must voor iedereen die in Boston op visite komt. Het is een stevige wandeltocht, maar je ziet wel gelijk een hoop van de historische plekken van Boston.
     
    Op woensdag werd er (min of meer noodgedwongen) een museumdagje ingelast vanwege het minder aangename (lees: regen) weer.
     
     
    Zicht op MIT (links) en Boston (rechts) vanaf de Mass Ave brug
     
    Donderdag is Adriaan met Danka naar Harvard geweest, waar ze een self-guided tour hebben gedaan. Vandaar zijn ze met de metro naar MITgekomen waar we vervolgens met zijn allen aan de Charles koffie hebben gedronken. Nadat hij een door anderen geleide tour van MIT had gedaan (terwijl Danka Amelia voedde in een speciaal daarvoor bedoelde kamer van MIT), zijn we ook nog even in het lab wezen kijken.
     
     
     
     
    Aan de oever van de Charles
     
    Voor vrijdag had ik een speciaal uitje bedacht; Adriaan heeft (heel) vroeger basketbal gespeeld, en dat is een sport die erg populair is in Amerika. Het toeval wil dat Boston een niet onaardig team heeft, de Boston Celtics. Ik was natuurlijk veel te laat om via de officiele wegen ene kaartje te bemachtigen, maar gelukkig bestaat er ook zoiets als Marktplaats. De dag tevoren ben ik dan ook naar het stadion gegaan om kaartjes van iemand over te kopen. Altijd afwachten hoe dat gaat natuurlijk, maar buiten problemen om de persoon te vinden (er was op dat moment een wedstrijd van het ijshockey team de Boston Bruins, waardoor er veel publiek op de been was) leverde het geen moeilijkheden op.
     
    Een blik in de TD Garden
     
    De wedstrijd begon om 8 uur 'savonds, en we zijn rond een uur of zeven op pad gegaan. De Celtics spelen in de TD Garden, hetgeen praktisch op de metrostop North Station ligt. Makkelijk bereikbaar dus.
    Nadat onze tassen en camera's waren gecontroleerd, mochten we naar binnen. We hadden plekken op de tribune op de hoek van het veld, recht tegenover de banken waar de teams zaten. Het viel alleszins mee hoeveel je kon zien van die hoogte, al was het wel een stief stukje trap klimmen (daarna snapten we ook waarom de meeste mensen in drommen de roltrap namen). Net als bij het baseball, was er ook hier ruimschoots eten en drinken (lees: bier) voorhanden. In vergelijking daarmee leek het publiek overigens iets minder divers (meer jongeren), hoewel ook hier alle leeftijden waren vertegenwoordigd.
     

    Adriaan komt terug met een biertje
    (uiteraard nadat zijn paspoort is gecheckt voor de leeftijd)
     
    De wedstrijd zelf was een hele belevenis; tot een paar minuten tevoren leek de arena niet echt vol te worden (hoewel friday night matches hier een begrip zijn), maar een paar minuten tevoren liep het helemaal vol; de maximale capaciteit is een kleine 20.000 personen.
     
     
    Star spangled banner
     
    De wedstrijd begon natuurlijk met de binnenkomst van de teams; in ons geval speelden de Celtics tegen de Chicago bulls. De Celtics hadden een binnenkomst via een erehaag, met veel muziek en lawaai. De Bulls werden slechts aangekondigd door de luidspreker. Daarna volgde ook de introductie van alle spelers: voor de Bulls in het volle licht, terwijl er voor de Celtics een show werd opgevoerd met schijnwerpers, rockmuziek etcetera... Daarna was er natuurlijk tijd voor het nationale volkslied.
     
    Go Celtics!
     
    Omdat een basketbal wedstrijd uit vier quarters bestaat, en er bovendien een aantal time outs zijn is er ruimschoots gelegenheid voor allerlei vormen van amusement. Natuurlijk waren er cheerleaders, die eufemistisch Celtics Dancers worden genoemd. Daarnaast was er een acrobate,die op een torenhoge eenwieler schaaltjes omhoogwierp en opving met haar hoofd. Er waren verscheidene spelletjes (trivia, waarbij je dingen kadootjes kon winnen) en give-aways (waarbij dingen zoals t-shirts gratis werden weggegeven, of je een betere stoel kon krijgen). Ook werden er door de mascotte (die wel een acrobatiekachtergrond moet hebben gehad) sierdunks gemaakt, met behulp van een trampoline.
     
    Time out
     
     
    Rumblings, loud, wicked loud, thunderous en garden level
    (bij vrije worp van de tegenstander)
     
    De wedstrijd zelf was eigenlijk alleen het eerste kwart een wedstrijd; in het tweede kwart bouwden de Celtics al snel een behoorlijke marge op, die ze vervolgens de hele wedstrijd niet meer uit handen gaven. Dat neemt niet weg dat het natuurlijk een spektakel is om te zien hoe basketbal hier gespeeld wordt.
     
     
       
     
    De grote drie van de Celtics (Paul Pierce, Ray Allen en Kevin Garnett a.k.a. KG)  deden alledrie een duit in het zakje, en ook relatieve nieuwkomers zoals Rajon Rondo en Rasheed ('Sheed) Wallace hadden een grote bijdrage aan de uiteindelijke overwinning. Ray Allen werd overigens nog even speciaal in het zonnetje gezet omdat 'ie een puntenrecord bij elkaar had gespeeld.
     
    KG, Allen & Rondo
     

      
    Zoals bij alle grote sportevenementen hier was er natuurlijk het onvermijdelijke pijporgel, dat de mensen moest opjuinen. Dit was met name voor de aanval, als de klok aan het aftellen was. Voor de verdediging had men een zeer inventieve slogan bedacht: De-fense! Op het grote scherm werd dit overigens weergegeven voor de mascotte die om te beurt een "D" en een hekje (fence) omhoog hield, en gelijktijdig op de vloer stampte.
     

     
    Na afloop was het verbazingwekkend hoe snel de arena weer leeg was, en iedereen zich naar buiten begaf. Voordat we thuis waren was het overigens bijna middernacht, niet alleen omdat de wedstrijd al met al een paar uur duurde, maar ook omdat het openbaar vervoer na afloop met name naar Boston ging, terwijl wij de andere kant op moesten...
    Lees meer...   (3 reacties)
    Heit en mem (of eigenlijk moet ik nu pake en beppe zeggen) zijn nog een paar weken langer gebleven, zodat er ook rustig tijd voor hen was om een aantal uitstapjes (New York, Salem, Harbor Islands) te maken zonder dat ze zich schuldig hoefden te voelen dat er kostbare tijd verloren ging die ook met Amelia door had kunnen worden gebracht
     
      
    Trotse beppe en pake
     
    Nu Annelies niet langer in onze woonkamer bivakkeerde, verruilden mijn ouders hun B&B adres dan ook voor onze slaapbank; op die manier waren ze niet alleen dichter bij Amelia, maar konden ook de handen uit de mouwen steken zodat Danka er niet alleen voor stond (ik ben inmiddels weer aan het werk). Het was erg fijn om ons niet druk te hoeven maken over het avondeten (naast dat het natuurlijk gezellig was om met zijn allen te eten - zie hieronder), maar ook dat daarna de vuile vaat als sneeuw voor de zon verdween.
     
     
    Drie kleine kleutertjes...
     
    Ook in deze weken werden er natuurlijk ettelijke foto's gemaakt; ik geloof dat mijn ouders uiteindelijk met 4 DVD's met foto's en filmpjes (met name van Amelia natuurlijk) zijn vertrokken. Genoeg om thuis weer te laten zien, en avonden lang te bekijken om een selectie te maken om te laten afdrukken... Er zitten zoveel mooie plaatjes bij dat het nog niet meevalt om niet het hele blog ermee vol te zetten, maar hierbij dan toch even een tweetal plaatjes zodat ook jullie weten hoe Amelia er ook al weer uitziet 
     
     
    Op het aankleedkussen na het bad
     
     
    Hmm, wat is dit op mijn hoofd?
     
    Tijdens de visite van mijn ouders kwamen er ook twee postpakketjes bij ons aan; één was afkomstig uit Polen (van Danka's moeder en Piotr, Jola, Julia en Igor, het gezin van Danka's broer). Het bevatte ondermeer CDs met Poolse kinderliedjes, en een aantal bekende Poolse kinderboeken. Kan ik ook nog wat van opsteken... Het tweede pakketje was bedoeld om het kadootje van Lonneke, dat Annelies had vergeten te versturen, maar was daarnaast ook nog volgepakt met allerlei andere kadootjes.
     

    Met alle kadootjes uit Polen
     
     
    Met alle kadootjes uit het Groningse
     
    Natuurlijk moest er ook van de aanwezigheid van mijn ouders gebruik worden gemaakt om een aantal dingen te doen die anders moeilijk zouden zijn geweest, met maar 1 paar handen; zo hebben mem en Danka ondermeer tijdens een middagslaapje van Amelia haar bloten voeten ingesmeerd met kleurige waterverf en afdrukken gemaakt, zodat we over een jaar of zo kunnen zien hoe poezelig klein die voetjes toen toch waren (nou ja, erg kleine voetjes heeft ze nou ook weer niet).
     
     
    Waterverven
     
    Eigenlijk waren de vier werken dat heit en mem hier waren ook zo weer om. En hoewel het daarna ook wel weer rustig is om het huis voor jezelf te hebben, missen we hun aanwezigheid natuurlijk wel. Ook Amelia was de eerste paar dagen zichtbaar van slag; ik denk dat zij ook wel heeft gevoeld dat alles anders was dan in de weken ervoor.
     
    Om het bezoek in stijl af te sluiten besloten we ook dit keer om een trip te maken op de dag voordat het vliegtuig vertrok; of eigenlijk was het de bedoeling om het nog een dag eerder te doen, maar toen was het zo'n noodweer dat het ons wijzer leek het nog maar een dag uit te stellen. Over die trip hierna meer in een afzonderlijke blog.
     
    Lees meer...
    Voor de bevalling hadden we het plan opgevat om na een week of vier familie te ontvangen; op die manier zouden we eerst zelf wat aan onze nieuwe situatie kunnen wennen, zouden Amelia & Danka wellicht iets mobieler zijn enzovoorts. Nou ja, omdat Amelia "vergeten was geboren te worden" (zoals Annelies het zo mooi noemde) op de uitgerekende datum, viel dat enigzins in het water. Maar achteraf bekeken was het misschien helemaal niet zo slecht dat iedereen na twee weken al op de stoep stond.
     
    Op 11 september (ja, inderdaad) heb ik heit en mem (mijn ouders dus) en Annelies (mijn zus) opgehaald van  het vliegveld. Omdat het een nogal turbulente vlucht was hebben we eerst even buiten zitten bijkomen, voordat we de taxi naar huis hebben gepakt.


    Even bijkomen (foto van Annelies)

    Bij ons thuis was het alsof Sinterklaas vroeg was dit jaar; er was meer dan een complete koffer vol met kadootjes van deze en gene uit Nederland (bedankt!) en natuurlijk de dingen die wij per verlanglijstje vooraf hadden doorgegeven. Omdat het misschien wel grappig is voor mensen om te weten wat dat dan wel zoal is: ondermeer Senseo pads (die duur zijn), chocoladevlokken, roze muisjes, diverse soorten koeken (gevulde koeken, macronen, stroopwafels etc), zilvervliesrijst, papieren zakdoekjes (waar je niet gelijk doorheen blaast), broodmix, snoep (pepermunt en drop), fruitstroop en stroop, boemboe, notenmix van de markt, Omo, Zendium en natuurlijk KAAS!

    Danka bij de koffer van Sinterklaas :-)
     
    Daarnaast was Amelia natuurlijk niet vergeten: zo waren er voor haar diverse kleren, oranje klompjes, leesboeken (Jip & Janneke, Oei ik groei), muziek (Annie M.G. Schmidt), een heel pakket aan Zwitsal producten etc. etc. Om een oude traditie in ere te herstellen hadden mijn ouders zelfs kandeel meegenomen.
    Daarnaast was er natuurlijk het pièce de résistance: het hemeltje wat mem voor Amelia's ledikantje had gemaakt van de stof die we samen in Dokkum hadden uitgezocht bij ons laatste bezoek aldaar. Dat maakt toch gelijk een heel andere sfeer!
     
     
    Alle kado's uitgestald (foto Annelies)
     
     
    Hemeltje voor ons ledikantje, door mem gemaakt
     
    De eerste week logeerde Annelies bij ons thuis; heit en mem verbleven bij Phil & Karen Woodbury, die een soort bed & breakfast aan huis hebben. Erg sympathieke mensen, en qua locatie perfect gelegen voor ons (Davis Sq is namelijk zowel te voet als met het openbaar vervoer makkelijk te bereiken bij ons vandaan, en andersom natuurlijk).
    Zoals iedereen (tenminste die personen met kinderen) wel zal begrijpen was alle hulp die we kregen van mijn ouders en Annelies natuurlijk superwelkom. Als kersverse ouders ben je natuurlijk altijd overbezorgd, en vol vragen over de kleinste dingen. En daarnaast waren de extra paren handen voor de was, afwas en schoonmaak natuurlijk fantastisch. In die zin was deze hele periode voor ons, ondanks dat bezoek onvermijdelijk ook drukte met zich meebrengt, wel eentje waarin we een beetje tot rust konden komen.

     
    Amelias kleertjes en knuffels aan de waslijn (foto van Annelies)

    Hier in Amerika is het advies om kinderen niet in bad te doen, totdat het stompje van de navelstreng eraf gevallen is. In die paar weken kan je de baby uiteraard wel gewoon wassen. Daardoor was het ook zo dat we Amelia nog niet in bad hadden gehad, en als first time parent is dat natuurlijk wel zoiets waar je tegenaan kan hikken. Maar met de hulp van Annelies, en het meegenomen Zwitsal arsenaal, werd die horde ook tijdens de eerste week van hun bezoek genomen.


    De eerste keer in bad
     
    Overigens was één van de conclusies hiervan wel dat we een groter bad nodig hebben om comfortabel te kunnen badderen; het badje wat we in huis hadden bleek niet berekend op babies van Amelia's lengte
     

    En Amelia vond het allemaal wel best!
     
    Voor Amelia betekende het bezoek natuurlijk ook een hoop nieuwe indrukken: nieuwe mensen, nieuwe speeltjes, nieuwe geluidjes. We hebben ons erover verbaasd hoe intens ze zich kan bezighouden met 1 bepaald persoon of speeltje, soms wel een bijna een half uur achter elkaar. Daarna moet ze natuurlijk wel even bijkomen.

     
    Speeltjes met hoog contrast zijn favoriet
     
    Daarnaast zijn we er natuurlijk ook geregeld op uit geweest; met name wandelend met de kinderwagen, bijvoorbeeld naar de winkel, naar Harvard, of zomaar een blokje om.
     
     
    Somerville gang
     
    Eén van de bezoekjes was aan MIT, waar we mijn lab (althans de aanwezige personen) hebben getrakteerd op beschuit met de uit Nederland geïmporteerde muisjes. 
     
     
    V.l.n.r. Danka, Alan, Ana, ik en Houra (in de tearoom van het lab)
     
    Na een week zat het er voor Annelies helaas al weer op; we hebben haar de 18e naar het vliegveld teruggebracht, na een dagtrip waarover ik hierna nog even speciaal zal vertellen.  Hierbij nogmaals een hartgrondig "bedankt"; we hebben erg veel aan die week samen gehad!
    Lees meer...
    Voor een stedelijke omgeving, zijn er in Boston best veel dieren te zien. We hebben al eerder eens geschreven over de grijze eekhoorns, die je hier veel ziet (al moet ik zeggen dat er dit jaar een stuk minder zijn dan voorgaande jaren - een gevolg van de strenge winter?). Ook roofvogels zijn verrassend genoeg niet heel schaars; laatst nog zat er één op een lantaarnpaal een pasgevangen prooi te verorberen.

    Toch hadden we het afgelopen weekend een primeur; een wasbeertje (heet hier raccoon). Deze alleseters zijn vrij algemeen in de VS, zelfs in stedelijke gebieden, maar meestal zie je ze niet; ze zijn namelijk met name 's nachts actief.
    Dit maal werden we bij het ontbijt op onze porch verrast door een wasbeertje die zich in een holte van de boom had verschuild, waar vorig jaar eenhoorns woonden. We waren snel genoeg om de camera tevoorschijn te halen en een paar plaatjes te schieten, voordat onze gast weer verdween...
     
     
    Lees meer...   (1 reactie)
    Van 26 tot 31 juli vond in het Waterville Valley resort in New Hampshire de Gordon Research Conference "Archaea: Ecology, Metabolism and Molecular Biology" plaats. Eén van de aanwezigen daar was Sonja, een oud-collega en vriendin van Danka, die tegenwoordig haar eigen groep heeft aan het Max Planck Insitute for Terrestrial Microbiology in Marburg.
     
    Voorafgaand aan de conferentie kwam ze een paar dagen bij ons op bezoek; Danka heeft haar vrijdagavond opgepikt van het vliegveld, waarnaar we bij ons thuis gezellig hebben bijgepraat.
     
    Zaterdag zijn we op pad geweest om haar Harvard en MIT te laten zien. We zijn te voet bij ons thuis vandaan naar Harvard gelopen, waar we de Biological Laboratories, Memorial Hall en Harvard Yard hebben bekeken.
     
    Na een shop-stop bij één van onze favoriete buitensport winkels, Eastern Mountain Sport, hebben we een sandwich gekocht bij een andere locale favoriet: Cardullo's. Dit is een klassieke deli, waar je niet alleen verse waar kunt kopen, maar ook allerlei houdbare delicatessen. Het is tevens één van de weinige plaatsen in Boston en omgeving waar je Nederlandse snoep en broodbeleg (tegen veel dollars) kunt kopen. De winkel is daarnaast bekend vanwege de grote TV in te etalage die alle wedstrijden van de Red Sox toont. Eerder dit jaar is de charismatische eigenaresse (die oorspronkelijk een eigenaar was) Frances Cardullo overleden. Nadat we ook nog een kop koffie hadden gekocht (bij Peet's natuurlijk), zijn we naar het John F. Kennedy park gegaan. Dit park ligt tussen de Harvard Kenndy School of Government en de Charles River in. Na de lunch hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om Sonja wat foto's van ons tweeën te laten maken.
     
     
    Buikfotos
     
      
     
    Daarna zijn we naar de bushalte van de No. 1 bus gelopen, die ons van Harvard naar de hoofdingang van MIT bracht. Daarvandaan hebben we een tour van de campus, inclusief mijn lab en het Stata Center gedaan.
     
      
    Sonja in Kilian Court, MIT (koepel wordt gerenoveerd)
     
    Om de dag af te sluiten hebben we van MIT de gratis shuttle naar de Cambridgeside Galleria genomen, zodat Sonja haar shopping spree kon voortzetten. Wij hebben natuurlijk ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog even te winkelen voor zwangerschaps- en baby spulletjes.
     
     
    Sonja en Danka aan de oever van de Charles River
     
    Na al dat lopen hadden we geen zin meer om te koken, en hebben we lekker Thais gegeten van één van onze favoriete locale restaurantjes: Sweet Ginger
     
    De volgende dag hebben we Sonja, na een relaxt ontbijtje op ons balkon, uitgezwaaid toen ze met de taxi op weg ging naar het vliegveld om naar de conferentie te gaan.
     
    Lees meer...
    Juli is een drukke tijd voor ons; zoals ik al schreef zijn we druk met de voorbereidingen in en om het huis voor de komst van onze kleine, valt er natuurlijk het nodige te doen op het werk, zijn er diverse activiteiten in en om Boston heen en zijn er diverse conferenties. Dat laatste heeft in sommige gevallen nog een leuke bijkomstigheid: het bezoek van vrienden.
     
    Van 30 juni tot 3 juli vond de conferentie "ASM Prokaryotic Development" plaats in Cambridge. Dit is een microbiologie congres georganiseerd door de American Society for Microbiology (ASM) waaraan mensen vanuit de hele wereld deelnemen (in tegenstelling tot bijvoorbeeld BBM, wat veel localer is). Ook ik had me hiervoor geregistreerd, omdat er veel topmensen uit het veld waren, en ik in dit geval er niet ver voor hoefde te reizen  Er waren ook een heel aantal anderen bij mij uit het lab aanwezig. 
     
     
    WKS, Reindert, Leendert, Imke en Chris op het terras van het Hyatt
     
    Wetenschappelijk gezien was het congres echt super; een intensief programma, maar wel erg de moeite waard. Ik presenteerde er de resultaten van mijn werk middels een poster. De praatjes waren voornamelijk voorbehouden aan professoren, op een enkeling na. Eén van die enkelingen was Chris, een oud-collega van MolGen. Van (oud-)Molgen waren er verder ook nog Akos, Imke, Leendert en Reindert. Een kleine reünie dus  Volstaat te zeggen dat het naast de wetenschap natuurlijk ook erg gezellig was (of niet Leendert? ).
    Buiten de wetenschap en de gezelligheid viel het een beetje tegen qua organisatie; het was behoorlijk duur, de registratie was nodeloos ingewikkeld, en er was bijzonder weinig inbegrepen in de prijs (een welkomstreceptie, lunch, koffie in de pauze en één buffet op de laatste dag waar je twee consumptiebonnetjes kreeg voor drankjes). Er was bijvoorbeeld weinig gelegenheid om te netwerken buiten het vastgestelde programma, en de posters waren eigenlijk maar een middag te zien (als je dus een poster moest presenteren, miste je daardoor de helft van het aantal posters). Maar het was wel in het Hyatt, waardoor we wel een prachtig uitzicht hadden op de skyline van Boston tijdens de recepties.
     
    Na afloop van de meeting bleven Imke, Chris, Leendert en Reindert nog even een dag (of langer) hangen. Daardoor konden ze natuurlijk ook gelijk de festiviteiten op de fourth of july meepikken...
     
     
     
     
     
    Om er een all-American dag van te maken, had ik vantevoren kaartjes geregeld voor de baseball wedstrijd tussen de Boston Red Sox en de Seattle Mariners in Fenway Park. De wedstrijd begon rond het middaguur, en we hebben eerst dan ook nog lekker bij ons op het balkon geluncht. Daarna was het met de bomvolle Green Line naar Kenmore Station; het is altijd weer een aardigheid om te zien hoe drommen in rood-blauw uitgedoste supporters (veel met RedSox shirt of cap) zich naar het stadion begeven. Omdat het zo verschrikkelijk druk was, misten we het volkslied, maar men had nog maar één inning gespeeld toen wij uiteindelijk op onze plaats aankwamen (staanplaatsen ter hoogte van het eerste honk). De Red Sox begonnen goed aan de wedstrijd; gelijk in het begin werd er een two-run homerun geslagen, waardoor ze 2-0 voorkwamen. Helaas waren daarmee ook gelijk al hun punten gespeeld; later kwamen de Mariners langszij, en nog wat later gingen ze er met een punt langs. Toch mocht dat de pret natuurlijk niet drukken; de sfeer in het stadion is altijd uitstekend. Eén van de dingen die me misschien nog wel het meest verbaasd is hoe het gaat als mensen in het stadion eten of drinken kopen. Vanaf hun zitplaats gaat eerst datgene wat ze hebben gekocht via alle andere toeschouwers in de rij naar hen toe. Vervolgens gaat het geld de andere kant op, en tot slot komt het wisselgeld weer terug... zou ik bij een voetbalwedstrijd nog wel eens willen zien! In de zogenaamde 7th inning stretch (halverwege de 7e inning) stond iedereen op om het God bless America en Take me out to the ball game mee te zingen.
     
     
    De catcher (Varitek) had zijn feestelijke pakje aangetrokken voor de gelegenheid (links)
     en David Ortiz ("Big Papi") slaat de bal het veld in 
     
     
    De kunsten van de werpers (pitchers)

     
    Een andere eigenaardigheid is van het baseball is dat men gewoon naar believen komt en gaat. Dat wil zeggen dat men helemaal niet raar opkijkt als je pas halverwege binnenkort, en veel mensen gaan ook tegen het einde van de wedstrijd al weg (in een poging het verkeer te ontlopen dat er naar afloop onvermijdelijk ontstaat).
    Ik moet zeggen dat nu ik hier wat langer zit, ik het baseball wel beter kan waarderen dan toen we de eerste keer naar Fenway kwamen. Drieeneenhalf uur is nog altijd behoorlijk lang om door een wedstrijd geboeid te zijn, maar het was me nu in ieder geval wel duidelijk dat er aan de kant van de Red Sox tijdens deze wedstrijd een aantal tactische fouten gemaakt werden, en dat bepaalde spelers beneden niveau speelden. Maar dat mocht natuurlijk de pret niet drukken; zo vaak kun je in de VS nou ook weer niet een biertje buiten in de zon drinken!
     
     
    De massa verlaat het stadion

    Met de wedstrijd was de dag natuurlijk nog niet afgelopen; na een korte winkel- en terras-stop zijn we naar ons huis gegaan en hebben we onze barbecue afgestoft. Omdat het weer uitstekend was, konden we tot laat in de avond relaxed buiten zitten onder het genot van een burger en een biertje.


    BBQ @ Pleasant Ave
     
    Geen 4th of july is natuurlijk compleet zonder vuurwerk, dus rond een uur of tien hebben we ons naar de oevers van de Charles begeven, waar we net voor het begin van het vuurwerk aankwamen. In een dik half uur werd er weer een spectaculaire vuurwerk show gegeven, waarna Imke en Leendert teruggingen naar het conferentie hotel en Reindert en Chris bij ons overnachtten. Reindert en Imke gingen de dag erna weer terug naar Europa, Chris ging eerst nog even vissen op Cape Cod, en Leendert bleef hangen tot dinsdag. 's Maandags kwam 'ie namelijk eerst nog even een praatje geven op MIT, en zijn we met een aantal mensen nog wezen lunchen. 's Middags en 's avonds hebben we nog even leuk bij kunnen praten, en heeft Leendert ons ook nog geholpen om wat spullen van kant te krijgen voordat de werklui in ons huis kwamen.
     
    Al met al was het weer supergezellig, en wat ons betreft zeker voor herhaling vatbaar!
    Lees meer...
    Na ons bezoek aan Polen zijn we per trein in 1 lange dag doorgegaan naar Nederland. Dankzij een goeie deal van de Duitse spoorwegen waren de kosten vergelijkbaar met een minibus ticket, en hoefden we maar twee keer over te stappen (Berlijn en Amersfoort). In de avond kwamen we dan ook aan in Veenwouden, vanwaar we het laatste stukje met de bus aflegden naar Dokkum.
    Hier was mijn broer Adriaan reeds met de familie aanwezig in het huis van mijn ouders; voor de volgende dag stond namelijk een familie-reunie op het programma.
     
    In 1918 werd namelijk mijn grootvader van mijn moeders kant, pake Klaas Schoorstra, geboren. Wonder boven wonder waren we erin geslaagd om iedereen 90 jaar later op hetzelfde moment in Dokkum bijeen te laten komen, inclusief alle kleinkinderen en achterkleinkinderen die in wat voor vorm dan ook naar Pake Klaas zijn vernoemd (mijzelf incluis).


     
      
    Alle Klazen op een rijtje: v.l.n.r. Klaas-Friso, Klaas, Wiep Klaas, Jelmer-Jan Klaas en Klaas-Jan

    Omdat dit toch wel een tamelijk uniek gebeuren was, werd er daarnaast besloten om een familiefoto te maken (zie hieronder, met dank aan Sape Schoorstra). Het was leuk om iedereen weer eens even bij elkaar te zien: de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik veel mensen al lang niet meer had gezien (ook al kom ik ze nu en dan op Hyves nog wel eens tegen) en ook met de aanhang ben ik niet altijd meer even goed op de hoogte. We zouden het eigenlijk eens vaker moeten doen, dit soort dingen.

     
     


     
    Lees meer...
    Het afgelopen weekend werd op MIT de jaarlijkse iGEM competitie gehouden. iGEM staat voor International Genetically Engineered Machine en is eigenlijk een soort Lego-competitie voor microbiologen. Het doel is kortgezegd om met standaard blokken (stukken DNA) micro-organismen datgene te laten doen wat jij wilt. Dit veld wordt ook wel synthetic biology genoemd. Oorspronkelijk was het een zomerproject voor undergraduates als onderdeel van de Independent Activities Period (IAP) van MIT, maar inmiddels is het uitgegroeid tot een internationaal evenement. Dit jaar deden er maar liefst 84 teams mee van over de hele wereld.
     
    Dit jaar waren er een aantal teams met bekenden; zowel Groningen als Newcastle University deden voor het eerst mee aan de competitie.
    Op zaterdag waren er de voorrondes waarin alle deelnemers een presentatie geven over het idee waaraan ze hebben gewerkt. Er zijn redelijk strenge eisen waaraan een project moet voldoen; zo moet er niet alleen biologie, maar ook computermodellen in verwerkt zijn, en moet men niet alleen aan de wetenschap denken maar ook aan samenwerking en ethiek. Naast de presentaties was er ook onder andere een postersessie, en natuurlijk eten en drinken.
     
    De avond voor de competitie kwamen de beide teams aan. Danka en ik zijn samen met de teams van Newcastle en Edinburgh aan Harvard Sq wezen eten. Helaas had men geen reserveringen, waardoor we met pijn en moeite na een kleine drie kwartier wachten een plekje konden vinden. Na het eten en het biertje wat daarbij hoorde liet de jetlag voor de pas-aangekomenen zich behoorlijk voelen!
     
    Omdat het vlak bij mijn lab was, en ik daar toch was om wat experimenten te doen, ben ik wezen kijken bij de posters en heb ook de presentatie van Groningen meegepikt.
     
    Bovenaan het schoolbord in de collegezaal...
     
    Team Groningen in actie
     
    Doordat de projecten uitgevoerd werden door studenten, en de begeleiding daarvan overduidelijk nogal verschilde van team tot team, varieerde de kwaliteit van het werk ook nogal. Er waren een heel aantal ambiteuze projecten waarin de hand van de supervisor goed te zien was.
     
    's Avonds had men de kroeg in het Stata Center geopend, en heb ik lekker met JW bij kunnen kletsen. Bijna als vanouds, zou ik willen zeggen. Toen Oscar er ook bij kwam, moest er natuurlijk even een foto gemaakt worden, for old time's sake.
     
    't was bijna een Herbergh sessie met Oscar en JW...
     
    Op zondag was de uitslag, na presentatie van alle finalisten. De hoofdprijs ging naar Team Slovenia die een manier hadden bedacht om Helicobacter pylori infecties tegen te gaan. De resultaten van de hele competitie zijn vermeld op de iGEM homepage. Groningen en Newcastle gingen naar huis met respectievelijk een bronzen en een gouden medaille, toch niet slecht voor een eerste deelname, lijkt me. 
     
    Maandag is JW nog even bij me op het lab langsgeweest om zijn onderzoek te presenteren in een werkbespreking. We mogen dan in labs werken die in principe elkaars concurrent zijn, dat mag een goeie wetenschappelijke discussie natuurlijk niet in de weg staan!
     
    Al met al was het erg gezellig, en ik hoop volgend jaar de beide teams weer hier terug te zien!
    Lees meer...   (1 reactie)
    De wereld is klein; soms zou je willen dat 'ie nog een stukje kleiner was, maar op andere momenten realiseer je je dat alles tegenwoordig binnen handbereik is.
     
    Het afgelopen weekend was Eli op bezoek; oud-collega en paranimf van Danka. Zoals we inmiddels gewend zijn, was hij op weg naar een conferentie en greep hij de gelegenheid aan om oude bekenden op te zoeken.
     
    Eli werkt inmiddels al weer een paar jaar in München, en een oud-collega uit het lab aldaar werkt inmiddels ook in Boston. Na aankomst in Boston is hij eerst bij hen op bezoek geweest. Zaterdagmiddag hadden we afgesproken in de stad, en zijn we daarna met zijn allen wezen eten in de Mission, een bar die populair is bij mensen die in het Longwood Medical Area werken. Onder het genot van enkele glazen Hoegaarden (wat momenteel overal geadverteerd wordt) hebben we lekker bij kunnen praten.
     
    Eli's oud-collega uit München, Mario, werkt tegenwoordig op Harvard Medical School, vlakbij het lab waar Danka een aantal maanden heeft gewerkt. Wat misschien nog wel frappanter is, is dat zijn vriendin Sylvia in het Schwartz lab aan MIT werkt. Dat is dus één verdieping lager dan waar ik werk, in hetzelfde gebouw. Toch zijn we mekaar nog nooit tegengekomen... 
     
    Genietend van een kopje koffie van Peets
     
    De volgende dag hebben we het rustig aan gedaan; na een ontbijt op onze porch heeft Eli al zijn spullen weer ingepakt, en zijn we naar Harvard Square gelopen. Daar hebben we een kop koffie gedronken bij Peets, één van de betere koffiezaken in Boston en omgeving (andere favorieten zijn Bloc 11, vlakbij ons huis, en 1369 Coffee House aan Inman Sq).
     
    Omdat de bus naar het conferentie-oord om een uur of drie vanaf het vliegveld vertrok, hebben we Eli vroeg op de middag afgezet bij de broer van een collega van Eli uit München, die ook in Somerville woont. Deze heeft hen vervolgens naar het vliegveld gebracht.
     
    Een kort maar krachtig bezoek. Misschien kunnen we de volgende keer in München op bezoek?
     
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl