wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    Na een rondreis van zo'n 4 weken, waarbij ze Amerika hebben doorkruist van San Francisco naar Boston, kwamen op maandag middag Hans, Annelies (mijn zus) en de kinderen (4 stuks) aan op Boston Logan.
    In tegenstelling tot wat ik normaalgesproken doe, had ik dit maal niet gecontroleerd of de vlucht op tijd was, en dat werd gelijk afgestraft. De vlucht had een behoorlijke vertraging, waarbij de vliegvelden van Newark en Boston mekaar de zwarte piet toespeelden (slecht weer).
     
    Uiteindelijk, zo'n twee uur later, kwam de zonverbrande familie aan bij de transportband. Danka, die in eerste instantie de hele groep op zou wachtenwas uiteindelijk toch ook maar naar het vliegveld gekomen, waardoor we vervolgens een taxi probeerden te regelen voor maar liefst acht personen. Omdat het om wat voor reden dan ook niet mogelijk bleek om een busje te krijgen, persten we ons met zijn alleen in een soort van Espace; dat had de chauffeur ook nog nooit meegemaakt. Het weer was gelukkig behoorlijk afgekoeld (een welkome afwisseling voor onze gasten), waardoor het wel uit te houden was tijdens de rit naar het hostel.
     
    Volgepakte taxi!
     
    Het HI Fenway Summer Hostel bleek een dorm (studentenhuis) te zijn van Boston University, dat in de afwezigheid van studenten gedurende de zomer gebruikt wordt door Hostelling International.
    Nadat iedereen was ingecheckt, hebben we ook het welkomstpakket overhandigd, dat we hadden gemaakt; spulletjes voor het ontbijt de volgende dag(en), folders en reisgidsen van Boston en omgeving, een kaart van Boston en de subway, en weekpassen voor de T voor Hans, Annelies en Lonneke (onder 11 is gratis). Die laatste konden gelijk worden uitgeprobeerd toen we 's avonds zijn wezen eten in Chinatown.
     
    Dinsdag is de hele familie wezen whalewatchen met de boot van het New England Aquarium. Ondanks dat het niet heel hard waaide, was de zee redelijk choppy (onrustig), en aan boord werden dan ook pilletjes verkocht tegen zeeziekte - en dat was wel nodig. Het weer was verder goed, en ze hebben een hoop walvissen gezien; mooie foto's!
     
    Ducktour weerspiegeld in de ramen van de hoogbouw van Boston
     
    Woensdag hadden Danka en ik de middag vrijgenomen, waardoor we met zijn allen meekonden met de Boston Ducktours, waarvoor we vantevoren al kaartjes hadden gereserveerd. Ducktours schijnen iets te zijn wat in meerdere Amerikaanse (en misschien ook wel niet-Amerikaanse) steden georganiseerd wordt; het is een rondrit in originele of nagebouwde DUKW amfibievoertuig. Het hoogtepunt van de rondrit is dan ook niet het Statehouse, of Faneuil Hall, maar het moment dat de duck (zoals het voertuig wordt genoemd) de Charles induikt. In het toeristisch seizoen zie je soms wel 4 of 5 ducks tegelijk in de rivier, en in de stad herken je ze niet alleen aan de felle kleuren, maar ook aan het "kwak kwak" wat door de ingezetenen om de haverklap geuit wordt.
    Spijtig genoeg hadden we niet het beste weer; het begon in de ochtend al te regenen, en tijdens de rondrit hebben we een paar buien op ons dak gehad. Maar voor de kids was het toch vooral het stuk waarbij zij mochten sturen op de rivier wat het meeste indruk maakte.
     
    Jelmer aan het stuur van de DUKW
     
    De hele familie bij "onze" duck
     
    Het regenachtige weer hield ook donderdag nog aan, waardoor de familie tijdens het stadsbezoek niet droog is gebleven. Maar gelukkig was er ook een activiteit onder dak; Tomb. In de Tomb moeten de deelnemers in Indiana Jones-stijl raadsels oplossen om de geest van een mummie te bevrijden (als ik het goed heb begrepen).  Het wordt omschreven als een mix van een spookhuis, een attractiepark, een Hollywood movieset, een reality TV show en een reizend museum. Het was een groot succes bij de kinderen, en volgens mij vonden de volwassenen het stiekem toch ook wel heel leuk.
     
    Het grootste deel van de week hebben we bij ons thuis gegeten; na zoveel weken onderweg liet iedereen zich een gewone simpele maaltijd buitengewoon goed smaken. Het was even puzzelen om iedereen in onze kleine woonkamer te passen, maar met een beetje passen en meten ging het prima.
     
    Uitgeteld bij ons thuis
     
    Vrijdag was het weer compleet omgeslagen; de zon scheen en de zomerse temperaturen waren weer terug. Maar ja, op deze dag hebben Hans, Annelies, Lonneke, Tjesse, Minke en Jelmer van 's ochtends vroeg tot ver in de namiddag doorgebracht in het Museum of Science, waarvoor ik bij MITAC kaartjes had gekocht (scheelt een hele tijd in de rij staan). Volstaat te zeggen dat er voor alle leeftijden dus wel iets te doen was daarzo. Na afloop zijn we nog met zijn allen in de stad pizza wezen eten.
      
    Zaterdag was het alweer de laatste dag van het familiebezoek; time is fun when you're having flies (citaat van Kermit de Kikker). We hadden afgesproken in Boston Common, om vervolgens met zijn allen Mother Duck and the Ducklings en Cheers op te gaan zoeken.
    Mother Duck and the Ducklings is een bronzen serie beeldjes in Boston Common die gemaakt zijn naar aanleiding van het (hier) wereldberoemde boek "Make way for ducklings" van Robert McCloskey. Dit boek vertelt het verhaal hoe moeder eend met 8 kuikentjes de gevaarlijke voettocht van de Charles naar Boston Common maakt, daarbij geholpen door politieagenten die het verkeer stilleggen om ze te laten oversteken.
     
    Mother Duck and the Ducklings
     
    Cheers is een pand aan Beacon St, dat wereldberoemd is geworden doordat het is gebruikt als model voor de façade van het gelijknamige café uit de comedieserie. Het is overigens alleen de buitenkant, want van binnen is het tegenwoordig een restaurant en gift shop (souvenirwinkel). De binnenkant van het café hebben ze nagebouwd bij Cheers Faneuil Hall. Voor de die-hard fans is er dan ook een looproute van de ene locatie naar de andere uitgezet, die toevallig ook nog even bij een aantal historisch interessante plaatsen langs komt (zoals het State House).
     
    Hans bij de ingang van Cheers Beacon St.
     
    Nadat we met zijn allen nog hebben gepicknickt in het park bij de rivier, zijn we nog even bij mij op het lab langsgeweest. Daarna was het alweer tijd om met de hele groep de bagage op te halen bij het hostel.
     
    Zes kleine kleutertjes op de trap bij Killian Court, MIT
     
    Om in stijl af te sluiten zijn we uiteindelijk met de Green Line, Blue Line en shuttle bus naar het vliegveld gegaan. Na een laatste kopje koffie hebben we afscheid moeten nemen; de volgende keer dat we mekaar in levende lijve zullen zien is in december, deo volente. Het lijkt een hele tijd, maar aan de andere kant verbaast het ons soms ook wel weer dat we hier al weer langer dan een jaar zitten!
     
    Hoe dan ook, we hebben de visite erg gezellig gevonden en hopen dat het bezoek aan Boston ook goed beklijft bij de rest!
    Lees meer...   (1 reactie)
    Hoewel de hondsdagen strikt gezien pas net zijn begonnen (Amerikaanse definitie) of pas eind deze maand beginnen (KNMI), hebben we hier al wekenlang te maken met hoge temperaturen, hoge luchtvochtigheid en nu en dan knetterende onweersbuien die volgens traditie met deze tijd geassocieerd zijn.
     
    Rond deze tijd van het jaar ligt de scheiding tussen relatief warme, vochtige lucht en ietwat koudere, droge lucht als een sinus precies over New England. Afhankelijk van of we op, onder of boven het front liggen hebben we ander weer. Dit heeft ook tot gevolg dat het soms van het ene moment op het andere compleet kan veranderen. Het kan stralend blauw zijn met de lunch, met bakken uit de lucht komen vallen tijdens de koffie, en weer compleet opgedroogd zijn tijden het diner. De regen biedt overigens zelden verkoeling; het zorgt er vaak alleen maar dat de luchtvochtigheid (die over het algemeen al meer dan 70% is) nog hoger wordt.
     
    Stortbui in downtown Boston
     
    Onze window AC (de in het raam gemonteerde airconditioning) heeft al volop gedraaid de afgelopen tijd, om er voor te zorgen dat het 's nachts een beetje uit te houden is. Je kan dit overigens gelijk terug zien in de staafdiagrammetjes die onze electriciteitsrekening mee komen
     
    Van het onbestendige weer hebben ook onze gasten van de afgelopen tijd het één en ander meegekregen. Boston en omgeving zijn populair als bestemming voor conferenties, en dat heeft voor ons als leuk gevolg dat er geregeld vrienden en bekenden deze kand opkomen, die we dan kunnen ontmoeten.
    Op 27 juni waren Chris en Claire, oud-collega's van Danka bij MolMic, op bezoek. Danka had met hen afgesproken bij een T-station, maar door een enorme onweersbui waren ze enigzins vertraagd. Toen ik me later bij hen voegde was het weer gelukkig weer helemaal opgeklaard, waardoor we lekker buiten konden zitten bij Cheers (Faneuil Hall).
     
    We zijn later met hen via het pas aangelegde park op Atlantic Avenue naar South Station gelopen, waar ze de T naar het vliegveld namen. Op Atlantic Avenue reed al het verkeer eerst bovengronds, maar dit jaar is een enorm project voltooid waarbij de snelweg ondergronds is gemaakt, en er bovengronds een mooi park is aangelegd met groen, fonteintjes en bankjes. Een grote verbetering!
    Claire en Chris hadden hun bagage in bewaring gegeven op South Station bij een Greyhound kantoor tegen een bepaald bedrag per koffer. Het is handig om te weten dat  dit kan; er zijn namelijk geen kluisjes voor bagage op South Station en tot nu toe was de enige plek waarvan wij wisten dat je bagage op kon slaan bij het Marriot Hotel in de haven (en dan nog alleen wanneer je met de watertaxi van of naar het vliegveld gaat).
     
    Op het terrasje bij Cheers
     
    5 juli kregen we wederom bezoek: Elise kwam langs vanuit Edinburgh. Haar baas organiseerde een congres in de buurt van Boston waar zij ook naar toe ging, en dat was natuurlijk een uitgelezen mogelijkheid om ook even bij ons langs te komen.
    Nadat we haar van het vliegveld hadden gehaald, en de spullen bij ons thuis hadden achtergelaten zijn naar Harvard Sq gelopen. Daar hebben we onder het genot van een biertje/wijntje en prima eten bij The Red House lekker bij kunnen praten.
    De volgende ochtend hebben we relaxed op de porch ontbeten met verse croissantjes, fruit en koffie. Elise had ook foto's meegnomen van Adrien en haar zoontje Malcolm. De laatste keer dat we Elise hadden gezien was op de promotie van Chris, een paar maanden voor de geboorte van Malcolm. Hij is inmiddels al een flinke kerel!
     
    De foto's aan het bekijken op de camera van Elise
     
    Aan alle goede dingen komt een eind, en zo ook aan dit bezoek. Na een korte tour langs de haven hebben we Elise weer naar de luchthaven gebracht waarvandaan haar bus naar het conferentieoord ging.
     
    Het was leuk iedereen weer even te zien. Wellicht tot een volgende keer!
    Lees meer...   (1 reactie)
    Het zit er weer op! Heit en mem zijn weer terug naar Nederland. We hebben plotseling weer een redelijk grote woonkamer; al is het wel weer even wennen dat er twee personen minder in ons huis verblijven nu.
     
    In de laatste paar dagen hebben heit en mem nog een aantal museums bezocht; ondermeer het Harvard Yard en het Harvard Museum of Natural History, waar wij met JW naar toe waren geweest. Daarnaast hebben ze ook nog iets gedaan waar Danka en ik nog niet aan toe zijn gekomen; de Prudential Skywalk Observatory. De Prudential Tower is het éénnahoogste gebouw van Boston en daarmee beeldbepalend voor de skyline. Het is een onderdeel van een groot winkelcentrum en helemaal bovenin is de Skywalk, vanwaar je uitzicht hebt over de hele stad. Heit en mem vonden het erg leuk, dus het zit er dik in dat wij er ook nog een keer naar toe zullen gaan
     
    Dankzij hun nieuwe digitale camera hebben heit en mem zo'n 600 foto's gemaakt van hun bezoek (en daarnaast nog een aantal filmrolletjes). Voordat ze weggingen, hebben we die natuurlijk gekopieerd. Het leuke was dat er niet alleen foto's bijzaten van alle bezienswaardigheden, maar ook van ons dagelijks leven. Dingen waar ik misschien wel over heb geschreven, maar waarvan we geen foto's hebben. Zo heben we nu bijvoorbeeld voor het eerst een foto van Danka en mij in de Marketbasket; de goedkope supermarkt waar we dichtbij wonen. Je kan mooi zien dat bij iedere kassa er twee personen zijn; één iemand voor de kassa, en een tweede voor het inpakken van de boodschappen. Je kan niet uit die winkel komen met minder dan 8 plastictasjes, volgens mij. Het is verschrikkelijk hoeveel afval daarmee gegenereerd wordt. Als je een eigen tas meeneemt, is de kans groot dat ze je heel vreemd aankijken. Het is zelfs zo dat wij sinds we hier wonen geen vuilniszakken hebben gekocht; we gebruiken daar de plastictasjes van de MB voor (je moet een keer vaker naar de container lopen, maar het scheelt ook weer zeulen...).
     

     
    Toen we hier aankwamen (en we in ons kleine studiootje aan Inman Sq woonden) schreef ik al eens over de eigenaardige gewoonte van Amerikanen om alle leidingen en meters voor electriciteit (en ook de gasmeters) bovengronds aan de buitenkant van het huis te bevestigen.  Dit heeft uiteraard als voordeel dat je er makkelijk bij kan (en de meteropnemers niet het huis in hoeven), maar het is ook erg storingsgevoelig. Bij een aankondiging van een storm, wordt in het weerbericht soms ook aangegeven dat er stroomuitval wordt verwacht  Voor iemand als heit die het grootste deel van zijn leven zich bezig heeft gehouden met electra is dat natuurlijk een doorn in het oog, en hij kon het dan ook niet laten om er even een foto van te maken.
     

     
    Om het bezoek van heit en mem goed af te sluiten zijn we nog uit eten geweest naar Spice and Rice geweest, aan Cambridge St in Cambridge. Dit herinnert me eraan dat je hier soms mooie combinaties van straat- en plaatsnamen tegenkomt. Zo heb je gebouwen van Harvard University aan Oxford St in Cambridge. En Winter St in Somerville is bijvoorbeeld niet zover van Spring Hill
    Het eten bij Spice and Rice was wederom erg goed; ik voorspel dat ze absoluut opgenomen zullen worden in de volgende editie van Zagat. De serveerster sprak niet al te goed Engels, maar ze kon wel overweg met de digitale camera...
     
    Met zijn vieren bij Spice&Rice
     
    Donderdag hebben we een rustige dag gehad; heit en mem zijn na het inpakken nog even op pad geweest. Danka en ik hebben een paar uur in de middag nog vrijgenomen, zodat we nog tijd hadden om rustig even samen koffie te drinken en te eten. Als afscheidskadootje had ik nog een tweetal t-shirts voor heit en mem gekocht (zie foto). Daarna hebben we een taxi aangehouden op Highland Ave (het was koud!), en zijn we naar het vliegveld gegaan.
     
    MIT shirts voor heit en mem
     
    We waren ruim op tijd, dus na het inchecken hebben we nog een kop koffie en/of thee gehad, voordat ze door de security checks moesten.
     
    Wij kijken met een tevreden gevoel terug op het bezoek; het was fijn om wat meer tijd te hebben en te kunnen laten zien hoe ons leven er hier nu ongeveer uit ziet. Wie weet, voor herhaling vatbaar?
     
    Bij thuiskomst wachtte heit en mem een naar bericht; één van de jeugdvrienden van mijn ouders met wie ze nog altijd een heel goed contact hadden is plotseling overleden. We wensen hen alle sterkte in deze moeilijke tijd.
    Lees meer...
    Jaja, het is weer zover; we hebben weer een "sneeuwstorm" op ons dak gehad. Dat wil zeggen: er is een hoop sneeuw gevallen, wind hebben we bijna niet gezien. Toch werd er voldoende gewaarschuwd op het nieuws om ons te doen besluiten niet een dagtrip te gaan maken op zaterdag. In plaats daarvan zijn we Boston in geweest met zijn allen: heit, mem, Danka en ik.
    We hebben de T naar Kenmore station gepakt, en zijn vandaar langs Fenway Park gelopen. Dat stukje Boston mag je als bezoeker toch niet missen. Wie Boston zegt, zegt tenslotte Red Sox!
    Vandaar zijn we door het park gelopen dat zich door heel Boston uitstrekt; de zogenaamde Emerald Necklace. Groen was het nu niet, er lag zo'n 15-20 cm sneeuw op de meeste plaatsen waar geen sneeuw geruimd was. In het park is ondermeer een monument voor de gevallenen, met speciale aandacht voor Vietnam en Korea.
    Het park loopt langs de campus, of het universiteitsterrein, van Northeastern University en tegen lunchtijd is Danka dan ook even het lab ingedoken om wat dingetjes daar af te handelen. Samen met heit en mem ben ik doorgelopen naar het Museum of Fine Arts, kortweg MFA, van Boston.
     
    Ik was een keer eerder in het MFA geweest; toen ik hier voor interviews was, logeerde ik in een pension niet zover ervandaan. Ik wist me dus nog wel enigzins te herinneren hoe groot het was, en hoe divers. Een groot deel van het museum richt zich op ethnische kunst; er zijn grote collecties van voorwerpen uit alle delen van de wereld. Ook is er een groot onderdeel met archeologische vondsten uit bijvoorbeeld Egypte, Griekenland en Italië.
    Daarnaast waren er natuurlijk veel beelden en schilderijen. Ik verbaas me er elke keer weer over hoe goed de collectie is die ze in het MFA hebben. Vrijwel alle stromingen en grote schilders zijn vertegenwoordigd: Rembrandt (zoals Danka terecht opmerkte één van de weinige schilders die bij de voornaam bekend is), RubensVan Gogh, Renoir (fantastische Dance at Bougival), Degas, MonetManet, Gauguin, RodinPicasso - noem het maar op.
    Daarnaast is er natuurlijk uitgebreid aandacht voor de Amerikaanse schilderkunst, met name de vroege schilderijen uit de begintijd van Boston (en daarmee de VS). Een belangrijke schilder uit die tijd is John Singleton Copley, waarnaar ook een T stop is genoemd in Boston. Hij heeft vrijwel alle notabelen uit die tijd geportretteerd, die ik nu met name ken van de straatnamen, beelden en naar hen vernoemde gebouwen en monumenten.
     
    Zicht op Boston, zoals het er vroeger bijlag (voor de inpoldering van Backbay)
     
    Toen Danka klaar was op Northeastern heeft ze zich bij ons gevoegd. Het blijkt dat studenten (waaronder tot onze verrassing zowel Danka als ik gerekend wordt) gratis het museum in kunnen. Danka dacht dat dit misschien is omdat studenten voor hun studie soms kunst moeten bekijken of tekenen - inderdaad zie je veel mensen met schetsblok en potloden, in het hele museum.
    Het museum is "maar" twee verdiepingen, maar desalniettemin waren we na 1 verdieping al behoorlijk moe, en hebben we even bij zitten komen onder het genot van een glas of kop drinken. Vervolgens hebben we ons aan de tweede verdieping gewaagd, waar ondermeer een zaal is in de stijl van een oud kasteel; hoog, donker, en met veel grote panelen (zie foto).
    We moesten ons uiteindelijk nog haasten op voor sluitingstijd het museum te verlaten.
     
    Danka maakt gebruik van de bankjes
     
    Vanuit het museum zijn we door de kou en de sneeuw langs Harvard Medical School gelopen, en hebben we vervolgens de T terug naar huis gepakt. 
    Lees meer...
    Op Valentijnsdag was het zover; het eerste bezoek van familie! Heit en mem waagden zich aan hun eerste transatlantische vlucht, wat natuurlijk een hele onderneming was!
    Weken vantevoren waren we al met de voorbereidingen begonnen; we wilden er voor zorgen dat alles zo vlekkeloos mogelijk zou verlopen bij de vlucht en de aankomst in de VS. Daarnaast hadden wij natuurlijk ook een wensenlijstje, waar heit en mem weer zorg voor droegen
     
    's Ochtends waren heit en mem weggebracht door Oom Tabe en Tante Nel, waardoor ze zich geen drukte op de hals hoefden te halen met betrekking tot het vervoer, en het was natuurlijk ook wel zo gezellig. De vlucht verliep zonder problemen; het was natuurlijk ook erg fijn dat er een directe verbinding is met KLM/Northwest van Schiphol naar Boston/Logan Airport.
    Danka en ik waren om even voor 5-en al op het vliegveld, maar de douane nam toch nog wel wat tijd in beslag. Heit en mem kwamen in "goede staat" uit het vliegtuig, waar we uiteraard erg blij mee waren. We hebben vervolgens een taxi genomen terug naar Pleasant Ave, en hebben een groot deel van de rest van de dag/avond doorgebracht met bijpraten, uitpakken en installeren.
     
    Op vrijdag zijn Danka en ik nog gewoon aan het werk geweest. Helaas had mem last van migraine, waardoor zij van de gelegenheid gebruik hebben gemaakt om een rustdag in te bouwen, waarmee ze ook konden acclimatiseren.
    Ik ben ondermeer nog naar de AAAS meeting geweest; deze wordt georganiseerd door de American Association for the Advancement of Science (vandaar AAAS), die ook het wetenschappelijke tijdschrift Science uitgeven. Er was een publiekelijk toegankelijke exhibition van allerlei organisaties die ook maar iets met wetenschap te maken hadden (goodies!), er waren career development sessions (lezingen over loopbaanplanning) en een kleine career fair (een stuk of tien bedrijven, hahaha). Tot mijn verrassing trof ik ook een stand van de Europese Commissie aan, met ondermeer Laurent Bochereau en Astrid Koch, die ik kende van de ECF. Via hen werd ik, in mijn werk-kloffie , nog geintroduceerd bij Janez Potocznik (Commissioner for Research and Science van de EU) die er was vanwege een panel disscussie en Robert-Jan Smits, die werkt voor het Directorate General Research van de Europese Commissie, en nauw betrokken was bij het opzetten van de European Research Council. Ook heb ik gebruik gemaakt van de gelegenheid om even de hand te schudden met de editors van Sciencecareers, die voor de ECF een speciale pagina hadden opgezet. Na ook nog contact te hebben gelegd met mensen van de New Scientist voor de 13e editie van de ECF was ik toch wel tevreden met dit bliksembezoek.
     
    Op zaterdag zijn we met heit en mem de stad wezen verkennen; we hebben ondermeer Haymarket bezocht. Het was met name een dag ter introductie van Boston en het openbaar vervoer systeem...
    Zondag zijn we er wat verder op uit getrokken; naar de Blue Hills. Het was inmiddels lekker fris geworden, en tegen het eind van de dag begon het zelfs wat te regenen, wat het vrij guur maakte. Toch hebben we nog kunnen genieten van het uitzicht op Boston vanaf de rotsige heuvels. Omdat we de bus terug net gemist hadden moesten we bijna een uur wachten op de volgende, in het niet al te plezante weer. We waren dus wel blij toen we weer thuis kwamen, waar de kachel siste (verwarming van ons huis is op stoom, en vanwege het overdrukventiel sist 'ie soms als ie aanslaat).
     
     
    Maandag was het President's Day. Van origine was dit de viering van de verjaardag van Washington, maar tegenwoordig is het een meer algemene vrije dag. De schoolkinderen hebben nu vakantie, en daar hadden we niet echt rekening mee gehouden in onze planning. Wij waren van plan om naar het New England Aquarium te gaan; bij aakomst bleek er een rij van jewelste te staan. Het was een beetje miezerig, maar gelukkig waren ze zo slim geweest om een aantal tenten op te stellen voor de kassa's (die buiten zijn). De rijen stonden tot buiten de tenten. Al wachtende hebben we een broodje gegeten, en in de tent kregen we nog gratis "koek en zopie". Ook hadden ze langs de wachtrij instructors te staan die vast wat dingen lieten zien (zoals haaientanden en een kreeftenskelet). Heit en mem hebben een City Pass gekocht - dat is een soort bonnenboekje waarmee je in alle grote musea naar binnen kunt.
    Het aquarium was leuk opgezet; een opwaartse spiraal (met daarbij panelen en kleinere aquaria) en een neerwaartse spiraal (met in het midden een enorme tank van zo'n miljoen liter water). In de grote tank hadden ze een tropisch koraalrif nagemaakt, compleet met haaien, schildpadden en vissen van allerlei maten. Bovenin hielden ze een presentatie over het aquarium en de dieren die er waren. Op de begane grond hadden ze ook zeehonden, pinguins en een aquarium-hospitaal, inclusief intensive care, voor de dieren van het aquarium. Nadat we hier een paar uur hadden doorgebracht, waren we behoorlijk moe en hebben we een bak koffie genomen in het restaurant.
     
    Prachtige tentoonstelling van kwallen
     
     
    Myrtle the Turtle krijgt witte kool van een medewerker
     
    Na het aquarium hebben we een blok door Boston gelopen, en zijn vervolgens mij Danka op het lab langsgeweest.
     
    Dinsdag hebben heit en mem de Freedomtrail gelopen; een beste wandeltocht. In de avond had ik een evaluatie van het ECF Pers team, in de Bistro Petit Robert. Dit is een restaurantje in Downtown Boston -  uitstekend eten! Danka genoot van de maaltijd die door heit en mem was bereid (wat een luxe!) en heeft daarna een groot deel van de avond met hen gerummikubd.
     
    Het laatste steentje...
     
    Al met al zijn heit en mem nu redelijk gewend; niet teveel last meer van de jetlag, en het openbaar vervoer begint ook te wennen. Op naar de volgende dagen!
    Lees meer...
    De wereld is helemaal niet zo groot. Het lijkt misschien zo, maar in werkelijkheid ben je zo van de ene kant van de aardbol naar de andere kant. Jan-Willem bijvoorbeeld, woont tegenwoordig in Newcastle (in de UK), en vloog via Nederland (Schiphol) naar Boston... en dat alles bij elkaar duurt ongeveer net zolang als een reis per auto van Groningen naar Zagan, in Polen...
    En hoe klein de wereld in overdrachtelijke zin is, bleek ook nog maar weer eens door Jan-Willem's bezoek. Toen hij AIO was in Groningen, in dezelfde groep als ik, werkte hij samen met Eric Stewart, die op dat moment in Frankrijk (Parijs) zat. Tegenwoordig werkt Eric aan Northeastern University, in dezelfde groep waar Danka ook werkt.
     
    Jan-Willem heeft tegenwoordig een Marie Curie Fellowship, en mede daardoor kon 'ie zich permitteren om naar Boston te komen voor een "werkbezoek". Eric heeft hem in een paar dagen de basis bijgebracht van een computerprogramma dat filmpjes gemaakt met een microscoop kan analyseren. 's Maandags en dinsdags heeft JW de hele dag doorgebracht achter de computer in het lab op Northeastern.
     
    JW aan het analyseren...
     
    Natuurlijk was het niet alleen maar werk; hij kwam tenslotte zaterdagmiddag al aan. Nadat Danka en ik enigzins het huis op orde hadden gebracht, heb ik JW per T en bus van het vliegveld gehaald. Hoewel de vlucht op tijd landde, duurde het even voordat JW door de douane was (hij had namelijk maar één kleine rugzak, en dat vonden ze wat vreemd)... Na een oerhollandse maaltijd (aardappelen, groente en vlees), hebben we de rest van de avond bijgepraat, en Munchkin gespeeld.
     
    Zondag hebben we het lekker rustig aan gedaan. JW wilde graag even shoppen voor electronica; daarin is het prijsverschil met Europa het grootst. Digitale camera's bijvoorbeeld kosten hier ongeveer hetzelfde in dollars wat ze in Europa in euros kosten. En dat gold ook voor de IPod Touch, die JW heeft gekocht.
    Vervolgens zijn we naar MIT gegaan, waar we even een rondje over de campus hebben gedaan. Tijdens de lunch in het Studentcenter werd het plotseling donker en akelig koud, waarna we een dikke sneeuwstorm op ons dak kregen.
    Nadat we ons weer goed hadden ingepakt zijn we met de No. 1 bus naar Harvard Sq gegaan, en zijn we naar het Harvard Museum of Natural History gelopen. Dit is een klassiek natuurmuseum, met veel opzette dieren, en skeletten. Het is absoluut een bezoek waard. Er was ondermeer een erg mooie fototentoonstelling over dieren. Zoals wel vaker het geval is bij grotere musea (het HMNH is weliswaar een universiteitsmuseum, maar behoorlijk groot), waren we na een paar uur wel behoorlijk moe, en hebben we even bijgetankt in een koffiezaak aan Harvard Sq voordat we naar Northeastern gingen om alvast even het lab te bekijken.
    's Avonds zijn we met Eric, zijn vrouw en hun dochtertje wezen eten bij Mela, een Indiaans restaurant aan Tremont St. Dat was erg gezellig, en het eten was ook buitengewoon in orde. De wind was inmiddels behoorlijk aangetrokken, waardoor het snijdend koud was toen we uiteindelijk teruggingen naar de T. De wind huilde om de hoogbouw in dat deel van Boston, wat een beetje spooky was. De windchill (de gevoelstemperatuur) moet wel rond de -25 graden Celsius hebben gelegen schat ik zo. We waren blij toen we weer binnen waren...
     
    Maandag zijn we na de werkdag nog even op stap geweest. Eerst even een hapje eten en wat drinken in een bar/restaurant tegenover Northeastern met wat mensen van het lab van Danka, en vervolgens zijn we met Sonja en Katya naar de film geweest. De bioscoop in Boston Common heeft weet-ik-hoeveel zalen, maar als je aan een tijd zit zijn er toch altijd maar een paar films de moeite waard om te gaan kijken. Wij besloten In Bruges te gaan zien.
    In het kort gaat de film over twee huurmoordenaars (Colin Farell & Brendan Gleeson) die op advies van hun baas (Ralph Fiennes) een tijdje doorbrengen in Brugge, na een incident in London. De film houdt het midden tussen een comedie en gangster film, en is moeilijk te classificeren vanwege de onwaarschijnlijke verhaallijn, waarin ondermeer een racistische dwerg, hoeren, Amerikaanse toeristen, een Nederlandse filmcrew en een Vlaamse love-interest voorkomen. Het zou een buitengewooon geslaagde sneakpreview zijn geweest denk ik. Mocht je het kunnen hebben dat je het ene moment zit te lachen vanwege een Ierse mop, en het volgende moment stilvalt vanwege een moord, dan is deze film wel een aanrader.
     
    Al met al was JW's visite natuurlijk veel te kort, en we moeten dit beslist nog eens doen!
    Lees meer...   (4 reacties)
    De feestdagen zijn toch bij uitstek om door te brengen met familie; maar ja, dat is niet zo gemakkelijk als je aan de andere kant van de oceaan zit. We hebben nog overwogen om terug te vliegen naar Europa voor kerst en ou-en-nieuw, maar toen we de ticketprijzen zagen besloten we toch maar om daar vanaf te zien...
     
    We waren dan ook erg blij om een telefoontje te krijgen van Bogusia. Zij is een volle nicht van Danka (dochter van de broer van Danka's vader) en daarnaast ook nog eens "peet-zus" (Bogusia's vader, Danka's oom, is tevens Danka's peetvader). Ingewikkeld allemaal...
    Om het nog ingewikkelder te maken: ze hadden elkaar al in jaren niet meer gezien, ten dele omdat Bogusia al een jaar of tien in de VS woont. Bogusia is getrouwd met Stuart, een Amerikaan met internationale roots (waaronder Poolse) en ze hebben twee kinderen, Robert en Konrad. Ze wonen in het plaatsje Bow, een zogenaamde residential neighborhood (d.w.z. geen winkels en bedrijven) in de buurt van Concord, op zo'n anderhalf uur van Boston.
     
    Voorafgaand aan ons bezoek zijn we in de keuken aan de slag geweest; Danka heeft sernik (Poolse cheesecake) gemaakt, ik heb zrazy gemaakt, en samen hebben we ook nog ryba po greczku ("Griekse vis", een gerecht van witvis in een saus van wortelen, tomatenpuree en ui) gemaakt.
     
    Omdat Kerstfeest in Polen traditioneel gevierd wordt op de 24e (Wigilia) hebben we in de middag van die dag de bus richting Concord genomen. Vanwege de drukte zette het busbedrijf extra bussen in, waardoor het een directe verbinding was. Bij het busstation werden we opgepikt door Bogusia, die op de weg terug was van haar werk als arts.
     
    Bogusia, Stuart en hun kinderen wonen dus in Bow, een gehucht waar ieder huis minimaal 2 acres (een acre is ongeveer 4000m2) eigen grond heeft, op last van de gemeente. Hun huis ligt tegen een flauwe helling aangenesteld, met bomen grenzend aan het grasveld achter hun huis. In de sneeuw deed het huis heel idyllisch aan, met een oprijlaan, dikke ijspegels die van het besneeuwde dak naar beneden hingen, en een Amerikaanse vlag naast de voordeur.
     
     
    Van binnen bleek het ook een erg leuk huis te zijn; veel open ruimtes, weinig deuren maar wel met een duidelijk scheiding in kamers. Grote ramen, skylights, en een open haard in één van de kamers. Eenmaal binnen werden we gelijk beziggehouden door de kinderen, wat altijd een goede ijsbreker is.
     
    Bogusia, Stuart en wij bij de kerstboom in hun huis
     
    De rest van de dag hebben we ondermeer de kerstboom versierd, zoals dat traditioneel gebeurd in Polen. Wonder boven wonder sneuvelde er, ondanks de drukke kinderen, maar 1 ornamentje.
    Nadat ook Stuart's moeder gearriveerd was zijn we begonnen met de voorbereidingen voor het eten; traditioneel gezien zijn er bij Wigilia 12 gerechten, maar ik geloof niet dat we daar aan toe kwamen. Dat neemt niet weg dat er ook nu weer veel te veel was; rode-bieten soep (barszcz), de Griekse vis (Wigilia is een vleesloze dag, tot de teleurstelling van Robert), bieten met mierikswortel, een vleesloze variant van bigos (kool-gerecht), aardappelsalade, haring in roomsaus en natuurlijk gebak (makowiec en sernik) na. Tijdens het diner worden ook wensen uitgewisseld voor het komende jaar, samen met oplatek, een hostie-achtig wafeltje.
    Na het diner zijn we met zijn alleen naar de Kerst-mis geweest in Concord. De kerk was uitbundig versierd met lichtjes, kaarsen en kerststerren (de plant, Poinsettia) en er was ook een grote kerst-stal buiten die we na afloop nog hebben bekeken. De dienst werd geleid door een vrolijke pastoor, die zich helemaal te pletter zweette in zijn outfit, en werd begeleid door een koor.
    Na de dienst, toen de kinderen op bed waren, hebben we de kado's onder de kerstboom gelegd, en niet lang daarna zijn wij ook gaan slapen.
     
    Op Eerste Kerstdag werden we 's ochtends vroeg gewekt door kousenvoetjes; Robert (en later ook Konrad) kwamen voorzichtig kijken of er kado's waren. Niet lang daarna was het hele huis wakker en werden de kado's uitgepakt. Vervolgens hebben we American style ontbeten met pannekoeken met maple syrup.
    Later op de dag hebben we een paar uur buiten doorgebracht; allereerst met het maken van sneeuwfiguren. We hadden een witte kerst, omdat er in Bow nog meer sneeuw lag dan in Boston en omgeving. De sneeuw was perfect voor het maken van poppen. Danka en ik hebben de Draak van Wawel (Smok Wawelski) gemaakt. Vervolgens zijn we een eindje door het bos gaan lopen. Stuart werkt als sportfysioloog en is vervent langlaufer. Hij wil achter hun huis dan ook een trail aanleggen voor de kinderen om te oefenen. Nu vond hij een mooi recht, min of meer boom-loos, traject waar we een slee-baan op hebben gemaakt. Iedereen is op de slee naar beneden geweest, en het was natuurlijk het mooist als 'ie omviel!
     
    V.l.n.r. Stuart & Bogusia, wij en Robert & Konrad
     
    Eenmaal binnen lieten we ons de warme chocolademelk prima smaken!
     
    Later op de dag kwam de zus van Stuart (Meg) nog langs met haar man (Tyler). In de avond, na het diner, zijn we door Stuart tot slot weer teruggebracht naar het busstation en hebben we ons weer huiswaarts begeven.
     
    Het is altijd afwachten hoe dingen zullen gaan als je bij mensen op bezoek gaat die je lang niet hebt gezien (of, in mijn geval, nog nooit). Maar in dit geval pakte het bijzonder goed uit: het was een mooie kerst. De familie Kremzner is buitengewoon sympathiek, en ik weet zeker dat we hen nog wel vaker zullen ontmoeten of opzoeken tijdens ons verblijf in Amerika.
     
    Lees meer...
    Danka schrijft:
     
    On friday I had a meeting with the head of the Archaea group of Molecular Microbiology, in Groningen: Sonja. She and Benham had attended the Gordon conference "Archaea: ecology, metabolism & Molecular Biology" near Boston (Andover, NH).
     
    We met on Logan International Airport, where me and Sonja exchanged packages. Sonja brought some books for us from The Netherlands, and we had received a package of Magic The Gathering playing cards that Chris had ordered.
     
    The archaea had hoped to leave their luggage at the airport for the duration of the visit to Boston, but as it turns out the biggest airport of New England does not have any lockers. At the airport they suggested us to take an atypical form of transport to the city - the watertaxi (see the picture from their return below) - because this service offers storage for luggage at a nearby hotel...
    After all, it turned out to be a great idea. All of my "guests" (Sonja, Benham and a friend of Sonja) were impressed by the waterside view of Boston. I think it is probably the best way to enter Boston - I need to keep that in mind of any future visitors
     
    The watertaxi arrived in the harbor close to the New England Aquarium and the T-stop located there. So we went further by T to the first destination of our trip: the Prudential Center (the Prude), a huge shopping center. The plan was to do some shopping for good American deals, but... I need to confess that I was not that well prepared. We hardly ever go to this type of malls, and I did not check out this place before. We just were not shopping like that (yet). When we arrived, we quickly realised it was BIG, and very luxurious, but not really "goedkoop". But it was a relief to be inside, as the weather outside was real Boston summer weather: hot and humid.
     
    Later on the day, we went to Quincy Market, where my visitors surprisingly found some interesting shops. In the end I was not feeling too guilty about my lack of knowledge on shopping.
     
    It was a pity that their visit was so short, as we did not have too much time to talk. I hope that there will be more interesting conferences in the greater Boston area, so we can have more and more visitors that pass by.
     

    Lees meer...
    Als je natuurkundige bent, kan je natuurlijk geen bezoek aan Cambridge brengen zonder even binnen (en buiten) te kijken bij MIT. Op de laatste dag van Albert's verblijf bij ons hadden we daarom een tour van MIT gepland. Aardige bijkomstigheid was dat wij dit ook nog nooit hadden gedaan.
     

    Met een jonge energieke studente (zou dat vrijwilligerswerk zijn, of betaald?) hebben we vervolgens over de hele campus gelopen. We zijn in de dormitories (dorms; studentenkamers) geweest, de kapel, het sportcentrum, de bibliotheek, en de onderzoeks-afdelingen geweest.
     
    De dorms liggen merendeels aan 1 weg, en het blijkt dat je min of meer een kamer krijgt toegewezen door een loterij systeem. Ook je kamergenoot krijg je dus toegewezen. De faciliteiten verschillen per gebouw, en aan het begin van ieder jaar kan je inschrijven om een kamer in een bepaalde dorm te krijgen. De kapel ziet er aan de buitenkant helemaal niet zo uit; het is een rond bakstenen gebouw, met een kleine "gracht" eromheen. Binnenin blijkt dat licht van buiten via het water naar binnen wordt gereflecteerd. Ingenieus. Bij het sportcentrum werd verteld dat iedere student voor zijn afstuderen minimaal 5 baantjes moet kunnen zwemmen; het schijnt dat dit ooit is ingesteld toen een student ongelukkig verdronken is in de Charles. In de praktijk stellen sommigen dit uit tot het laatste moment, de avond voor het afstuderen... Er zijn meerdere bibliotheken op het terrein van MIT - niet alleen met boeken, maar ook met muziek. Humanities, een soort AVV vakken, zijn verplicht tijdens de opleiding en het bestuderen van muziek(geschiedenis) is daar een optie voor. Bij het hoogste gebouw van MIT werd uitleg gegeven over de zogenaamde hacks. Dit is een traditie van MIT, waarvan het doel is om technologisch uitdagende stunts uit te halen. Een terugkerende stunt is het op de grote koepel (zie foto hierboven) plaatsen van objecten, die in het verleden gevarieerd hebben van standbeelden tot politie auto's (sic!). In het State Centre hebben ze overal plakkaten om memorabele hacks te herdenken. In het geval van het hoogste gebouw hadden ze op een zeker moment het lichtnet in het gebouw zo aangesloten dat ze van buitenaf tetris (dat spelletje met vallende blokken die je aan moet laten sluiten) konden spelen met de verlichting. Dan weet je weer dat het een technische universiteit is
     
    De lunch hebben we gehaald bij de "scary van". Dit is één van de busjes waar ze chinees verkopen bij MIT. Het wordt scary genoemd omdat er nu en dan iemand voedselvergiftiging oploopt. Maar als je ziet hoeveel die lui omzetten (wat wil je ook, met 4$ voor een warme maaltijd) is dat geen verrassing. En daarbij, zoals iemand ooit eens tegen mij opmerkte:  "If it is good enough for a Nobel Prize winner (Horvitz), it oughta be good enough!".
    Na de lunch, waarbij we mensen op de verdieping waar ik werk kennis hebben laten maken met echte Gouda, zijn we naar de Coop geweest. Albert wilde een nieuw boek kopen om mee te nemen naar Seattle, en dan is er natuurlijk geen betere plek dan de MIT Coop. Terwijl we daar binnen waren barstte er een enorme stortbui los, waarvan we het grootste deel maar even binnen hebben afgewacht. Vervolgens zijn we naar Copley Plaza gegaan.
     
    Aan Copley Plaza liggen een aantal interessante gebouwen die we hebben bezocht. We begonnen bij de New Old South Church. Deze kerk was oorspronkelijk in een ander deel van Boston, maar naar het schijnt zijn veel gebouwen in de 19e eeuw naar Copley "verhuisd". Van binnen doen de kerken Angelsaksisch aan, met kleine ramen en veel donker hout.
     
     
    Vervolgens zijn we naar de Boston Public Library (BPL) geweest. In tegenstelling tot de meeste openbare bibliotheken zijn degene in Amerika halve musea. Ze zijn gemaakt om indruk te maken, met veel marmer, ruime trappehuizen en grote schilderijen. Het mooie is dat een heel deel ook nog echt oude bibliotheken zijn, met zware houten boekenkasten, kaartenbakken en bibliothecaressen. In een deel van de bibliotheek was een tentoonstelling van miniatuurboekjes, van hele oude tot moderne. Ze hadden daar ook het kleinste boekje ter wereld, dat zo'n 0.5mm2 is, als ik het me goed herinner. In een ander deel van de bibliotheek hadden ze oude manuscripten. Een deel daarvan is alleen toegankelijk voor onderzoekers, maar een deel is ook tentoongesteld. Er stond ook een Nederlandstalig (Vlaams) manuscript tussen. De BPL is ontworpen als een soort Venetiaans paleis (zie foto hierboven), met een schitterende binnentuin met terras, waar je ook lekker een kopje koffie kunt drinken (hebben we ook maar even gedaan).
     
     
    Om de tour van Boston af te sluiten zouden we nog naar de Trinity Church gaan (foto hierboven). Toen we daar aankwamen was het echter bijna sluitingstijd, en daarbij werd er van je verwacht dat je betaalde voor een self guided tour, wat entreegeld betekent in gewoon Nederlands. We hebben ons daarom maar bij de buitenzijde gehouden. Wat daar opviel is dat degene die verantwoordelijk was voor de bouw van de kerk (Phillip Brooks) wel erg vol van zichzelf was; in het exterieur zijn meerdere standbeelden van hem zien, onder andere in het rijtje met apostelen en met Jezus die een hand op zijn schouder legt (uiteraard op de achtergrond).
     
    We zijn uiteindelijk redelijk intijds teruggegaan naar ons studiootje, omdat zowel Albert als ik onze koffers moesten pakken voor onze reis naar respectievelijk Seattle en Madison. Na een diner met pierogi van de Market Basket, hebben we de rest van de avond doorgebracht met het spelen van Munchkin - iets wat ook in de tas zat die Albert had meegenomen.
     
    Lees meer...
    Het was zover: het eerste bezoek vanuit Nederland. Zoals ik al even aangehaald heb was de eer aan Albert. We hadden niet echt dingen gepland, maar je kan natuurlijk niet over komen vanuit Europa en niet op zijn minst even de stad bezoeken.
     
    Nadat we de meubels hadden verhuisd, en daarmee eigenlijk een soort sight-seeing op de fiets hadden gedaan van Cambridge, Boston en Somerville, waren we wel even toe aan een pauze. We vonden een Braziliaanse bakkerij waar we onder het genot van versgeperst sap, koffie en gebak even uit de hitte hebben gezeten. Vervolgens zijn we boodschappen gaan doen bij de Marketbasket om Albert ook dat stukje Amerikaanse cultuur even te laten meemaken. Na de lunch in onze ge-airconditioneerde studio, zijn we de stad in gegaan.
     
    Het was zo warm dat we geen energie hadden om spectaculaire dingen te ondernemen. In plaats daarvan hebben we Haymarket bezocht (pizza!), zijn langs het water gelopen (Boston Harbor Walk) en tot slot zijn we nog via het Financial District Chinatown ingeweest.

     

    Na al dat gewandel hebben we midden in Boston Common op het gras gelegen en ons vermaakt met het observeren van mensen, en de vele grijze eekhoorns die daar rondneuzen. Ze zijn absoluut niet schuw, en als je eten hebt, komen de meeste het zonder problemen bij je vandaan halen...
     
     
    Op weg naar huis zouden we nog even een biertje gaan kopen in een locale slijterij. Je moet hier minimaal 21 zijn om alcohol te kopen, en daar wordt 100% op gecontroleerd. Gelukkig accepteren ze bij de meeste gelegenheden mijn Nederlandse ID kaart, zodat ik niet constant mijn paspoort mee hoef te nemen. Maar waar we even geen rekening mee hadden gehouden is dat niet alleen degene die de aankoop doet zich moet identificeren, maar ook alle anderen die meekomen. In principe natuurlijk bedoeld om te voorkomen dat je alcohol voor minderjarigen kunt kopen, maar in de praktijk natuulijk hypocriet. Het was alleen wel een probleem bij ons omdat Danka haar identiteitsbewijs niet bij zich had. Je leert er overigens wel van - de volgende slijterij is Danka buiten gebleven, terwijl Albert en ik het bier kochtten
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl