wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    Danka schrijft:
     
    Lab-retreat (thus Dutch - “Labuitje”) of the Antimicrobial Discovery Center group.
     
    From 13 till 14 of May I was attending, for the first time, the lab-retreat of my group. This time the destination was the Cape Cod, Eastham. We were staying in the Four Points by Sheraton Hotel. Rather ok, but far away from a beach, which was pity.
     
    The Lewis Lab
     
    Those two days we spent on listening to presentations from our group members. Since my presentation was at the end of the first day and people were very sleepy, I added the video of my crazy-2-minute parachute flight. Afterwards I was named “crazy” and got the suggestion to try sky-diving next time since it is safer… hmmm, maybe I could try…
     
    On the second day the afternoon schedule said: “free time – group integration activity”. Ofcourse I was named the responsible person for this part. Luckily people quickly agreed on my suggestion – renting bikes and going to the beach. The weather was great, so we biked to beach, ate lunch there and then lay down. We looked like a group of well fed seals (look at the picture).
     

     
    Later we biked further (for instance on the Cape Cod Rail Trail). We biked and biked, and in one moment realized that the bike-renting place soon would be closed, so we … biked, biked, biked back very quickly … that was rather tough, but we managed to be on time.
     
    Summarizing, even though we did not see any whales, nor seals, the event was good.
    Later I heard that those who stayed one day longer managed to see whales and seals at Provincetown. Lucky guys!
    Lees meer...
    Even een waarschuwing; de lengte van dit verhaal staat in verhouding tot de lengte van de fair... maar ik zal er ter afleiding wel veel plaatjes in zetten  
     
    Na een maand of 4 van voorbereiding, was het dan eindelijk zo ver; de twaalfde editie van de European Career Fair ging plaatsvinden op de campus van MIT.
    Voor het ECF2008 Team, van in totaal zo'n 40 vrijwilligers van diverse universiteiten uit Boston en omgeving, begon de ECF op vrijdag 1 februari.
     
    Op die dag was er een panel discussie, georganiseerd door de partners van ons team; de Europese Commissie (EC) en MIT International Science and Technology Initiatives (MISTI).
    De panel discussie werd voorgezeten door Isi Saragossi, hoofd van de Research en Innovation Unit van de EC. Verder bestond het panel uit Susan Butts (The Dow Chemical Company), Patrick Cunningham (Trinity College Dublin), Andrew Dearing (European Industrial Research Management Association), Subra Suresh (MIT) en Georg Winckler (European University Association). Het thema was "The Global Knowledge Economy: Challenges and opportunities for EU and US research-intensive universities and their relation with industry". Dat is een hele mond vol, maar het kwam er op neer dat de verschillen en overeenkomsten in de relatie tussen universiteiten en industrie in Amerika en Europa op een rij werden gezet. De hele discussie duurde bijna drie uur, maar het was heel geanimeerd, en er waren heel veel geinteresseerden (als ik zou moeten gokken zou ik zeggen: zo'n 400?). Onder de geinteresseerden waren ook veel deelnemers aan de fair de volgende dag (zowel van de kandidaten als de werkgevers). Omdat het weer echt compleet drama was die namiddag, waren veel van de laatste categorie te herkennen aan hun ECF paraplu's
     
    Na afloop van de discussie was er nog een receptie, maar daar heb ik nauwelijks tijd doorgebracht, omdat we samen met het beurs-bedrijf Dame op locatie moesten beginnen met het opbouwen van de stands voor de career fair. Omdat een deel van de mensen al eerder was begonnen, waren de meeste spullen al van de begane grond naar de eerste verdieping van het sportcentrum gebracht, en konden we eerst even opladen met een enorme stapel pizza's die binnenkwam.
     
    Daarna begon het harde werk; hier is een idee wat er zoal gedaan moest worden:
    - opbouwen van stands
    - neerzetten van posterborden
    - stand voorzien van meubilair en afvalbakken
    - naamborden en nummers in de stands plaatsen
    - stand voorzien van stroom, stekkerdozen etc.
    Het beurs-bedrijf hield zich met name bezig met het eerste twee zaken, de rest hebben wij voor onze rekening genomen. Natuurlijk was niet alles gelijk van het begin duidelijk, omdat het bedrijf met een oude plattegrond bleek te werken. Ook waren er naamborden met spelfouten, en dus hebben Danka en ik ook nog een tijd doorgebracht met het printen van nieuwe borden en posters (gelukkig heeft de European Club een posterformaat printer).
     
    Danka, Sheila, Maarten en Ramon bestuderen de plattegrond
     
    De fairlocatie: eerste verdieping van het Johnson Athletics Center van MIT
     
    Toen alle stands waren opgebouwd begon het volgende logistieke kunststukje. Een groot deel van de 140 deelnemende werkgevers hadden in de voorafgaande weken promotiemateriaal verscheept naar MIT. Aan ons was de schone taak weggelegd om te zorgen dat alle dozen, kisten en ander verpakkingsmateriaal met inhoud in de juiste stands klaar werden gezet. Een aantal mensen nummerde de dozen met stand-nummers, en de rest verdeelde deze vervolgens uit. Voordat alles klaar was, was het rond middernacht (de paneldiscussie begon om 3 uur 's middags) en daarmee was het eerst wel weer genoeg geweest. Danka en ik hebben een taxi genomen naar huis, omdat mijn fiets kaduuk was en het bovendien ook niet echt plezierig weer was. Rond een uur of 1 lagen we uiteindelijk in ons nest.
     
    WKS en Barbara verdelen alle ingekomen promo-materiaal
     
    De volgende dag, zaterdag 2 februari, moesten we al weer vroeg op (half zes) omdat we om 7 uur 's ochtends moesten verzamelen in het Euroclub kantoor voor de laatste briefing. Daar kregen we ook walkie-talkie's met "oortjes" om de coordinatie van het team te vergemakkelijken. Ook kregen we een Survival Guide, opgesteld door de D-day coordinatoren. Hierin stond alle belangrijke informatie voor de Fair dag, en was ook een schema opgenomen waarin iedereen in tijdslots bepaalde taken waren toebedeeld (bijvoorbeeld bemannen van de info-stand, lunch kamer en begeleiden van werkgevers naar presentatie ruimten). Wonder boven wonder was het weer echt prachtig op zaterdag, waardoor het geen problemen opleverde om zonder jas van het Athletics Center (waar de fair was) naar het hoofdgebouw van MIT (waar de bedrijfspresentaties waren) te lopen.
     
    A-frames wijzen de weg
     
    Om 8 uur ging de Fair locatie open voor deelnemende werkgevers, en konden ze hun stand inrichten. Vanaf dat moment was er ook een ontbijt voor degenen die nog niet hadden ontbeten in hun hotel. De mensen van het ECF Team (te herkennen aan gele badges) maakten op dat moment hectische momenten door omdat er allerlei kleine storingen aan het licht kwamen met bijvoorbeeld AV apparatuur, het draadloos internet etcetera. De headsets kwamen dan ook goed van pas.
     
     
    Danka met het boekje, en Wiep Klaas als halve security agent (zie "oortje" en walkie-talkie)
     
    Om half tien ging de locatie vervolgens open voor kandidaten. Het is maximaal een half uur redelijk rustig geweest, daarna was het een gekkenhuis. Naar een hele ruwe schatting zijn er rond de 2000-2500 kandidaten geweest. Een aantal bedrijven had zoveel belangstelling dat zich rijen vormden. De EC was vertegenwoordigd met meerdere stands; van zowel Europese onderzoeksinstituten (EIROforum), financierings-organisaties (European Research Council) als netwerken van Europese wetenschappers in het buitenland (ERA-Link). Ik heb practisch geen moment stil kunnen zitten; enerzijds omdat er van alles voor het team te organiseren was, anderzijds omdat ik ook wilde zorgen dat ik de bedrijven waarmee ik contact had gehad even een gezicht bij de e-mail en telefoongesprekken kon laten zien. Ook moest ik een zestal bedrijven naar hun presentatie-zalen begeleiden. Tot slot heb ik ook nog gewoon met een aantal mensen gesproken uit interesse. Lunch heb ik tussen de bedrijven door gehad, tijdens een gesprek met mensen van Akzo Nobel die voor het eerst aan de ECF deelnamen.
     
    Overzicht van de fair aan het begin van de dag
     
    De delegatie van de Europese Commissie in Washington was er ook
     
    Om vijf uur sloot de fair officieel af; een goed half uur daarvoor werd het wat rustiger met kandidaten. Voor ons was de dag alleen nog niet voorbij!
    Allereerst moesten we ervoor zorgen dat alle bedrijven daadwerkelijk niet langer mensen aan het werven waren. Vervolgens moesten we interview-schema's verzamelen, en de bedrijven assisteren met het terug verschepen van hun promotiemateriaal. Daarna moesten we alle stands afbreken, en afval verzamelen (onvoorstelbare hoeveelheden materiaal werden weggegooid). Alle materiaal van ECF en MIT moest ook weer verzameld worden (AV apparatuur, kabels, stekkers etc).
     
     
    En alles moet ook weer afgebroken worden
     
    Om een uur of 7 was alles weer min of meer van kant. Er was geregeld dat de mensen van het team vervolgens gebruik konden maken van de douches van het sportcentrum en zich konden verkleden, zodat ze niet in hun bezwete business attire (zakelijke kleding) op het galadiner hoefden te verschijnen. Dat was buitengewoon welkom, al moesten we ons wel haasten om op tijd in het Cambridge Marriot hotel te komen waar de receptie en het diner plaats vonden.
     
    Het diner was een lopend buffet. Danka en ik deelden onze tafel met mensen van ondermeer het bedrijf jobs.ac.uk uit Warwick, wat op Europese schaal posities aan universiteiten adverteert, in de trant van het Nederlandse Academic Transfer. Tijdens het diner waren er toespraken van onze Co-Chairs (Sven en Katrin), een vertegenwoordiger van MISTI en een door hen uitgenodigde spreker van MIT (Dick Yue). Aan het eind van het diner hebben Elke en Jonas, namens het ECF2008 Team, een aandenken aan Sven en Katrin aangeboden (bestaande uit een fotocollage van alle teamleden; zie foto hieronder). Vrij vlot hierna zijn Danka en ik, wederom per taxi (bij gebrek aan openbaar vervoer en om onze pijnlijke voeten te ontzien), teruggegaan naar Somerville.
     
    (Halve) Nederlanders aangevuld met Italiaanse en Fransman
    V.l.n.r. Maarten (NL), Chiara (I), Simon (CA/NL), Elke (NL), Danka (PL/NL), WKS (NL), Bastien (FR)
     
    Kado voor onze Co-Chairs, Katrin en Sven 
    V.l.n.r. WKS, Katrin, Marina, Natasha, Elke, Sven, Chiara, Tim
     
    We dacht dat de ECF er daarmee voor ons op zou zitten heeft het mis. In tegenstelling tot een hoop andere career fairs biedt de ECF namelijk de mogelijkheid voor bedrijven om op de twee dagen die op de Fair volgen interviews te houden met geselecteerde kandidaten.
    Uiteraard hebben we als Team ons best gedaan om dit enigzins te coordineren en in goede banen te leiden. Het team wat de schema's verwerkte is daar tot diep in de nacht (een uur of 4) bezig geweest. De interviews vonden plaats vanaf 7 uur 's ochtends, en zowel Danka als ik had een vroege "dienst", zij het in verschillende hotels. Doordat de werkgevers over drie hotels verspreid waren, was er met name in het begin nu en dan onduidelijkheid bij zowel de interviewers als de mensen die geinterviewd werden, en dat leverde in de vroege ochtend de nodige gestresste taferelen en telefoontjes op. In de loop van de dag ontwikkelden we een bepaalde routine, waardoor het wat rustiger werd. Toch gingen we pas een uur of zo nadat onze dienst afliep weg, op de eerste dag. Op de maandag ging Danka weer aan het werk, en heb ik nog een dienst gedraaid. Ditmaal was alles veel rustiger, temeer omdat er op maandag veel minder interviews waren. Dit gaf me we de gelegenheid om nog even te praten met een vertegenwoordiger van Brainport NL, die ook voor het eerst bij de ECF waren, en wat ervaringen uit te wisselen. De Nederlandse vertegenwoordiging heeft tot mijn grote tevredenheid een hele goede indruk achtergelaten dit jaar, en vrijwel iedereen was ook erg positief over de fair en eventuele toekomstige deelname. Omdat je als organisator vaak alleen de negatieve kanten meemaakt (wat er allemaal misgaat of beter had gekund) was dit toch wel fijn om te horen.
     
    Nu rest ons nog slechts een evaluatie van het hele gebeuren, en als alle indrukken wat bezonken zijn kunnen we nadenken of we ons ook weer willen inzetten als organisatoren voor de volgende editie van de fair...
     
     Maar eerst even bijkomen!
     
    Lees meer...
    Als ik het zo bekijk is dit wel zo’n beetje de langste periode van radiostilte geweest tot nu toe tijdens ons verblijf hier in de States (bijna een maand). En eigenlijk is daar maar één enkele reden voor: de European Career Fair. Ik heb in het verleden er al een beetje over geschreven, maar om jullie een idee te geven van de reden van onze blogachterstand zal ik toch nog een beetje uitweiden.
     
    De laatste keer schreef ik dat de kandidaten database en bedrijfsregistratie afgerond was. Daarmee was voor ons het werk alleen nog niet voorbij.
    Allereerst moest er nog gezorgd worden dat de bedrijven alle voor ons benodigde informatie instuurden. Het gaat dan om hotel reserveringen, verzoeken voor apparatuur als DVD-spelers voor hun stand, opgave van namen voor de badges enzovoorts. Hoewel er overal deadlines voor waren, zijn er natuurlijk altijd mensen die op het laatste moment (of zelfs NA de deadline) nog dingen willen regelen.
    Ten tweede moesten we natuurlijk nog de nodige documenten klaar maken. Niet alleen moesten er grote hoeveelheden posters gemaakt worden (voor aankondiging van het evenement in de week voorafgaand aan de fair), maar ook een pers-pakket (voor eventuele media die uitgenodigd waren) en een welcome package (voor de vertegenwoordigers van de bedrijven en non-profit organisaties), met daarin belangrijke informatie over het reilen en zeilen op de fair. En het belangrijkste was misschien wel het boekje dat iedere kandidaat op de fair uitgereikt kreeg. Dit boekje bevatte alle informatie over de ECF, brieven van support, en profielen van alle participerende werkgevers. We wilden de vertegenwoordigers ook niet met lege handen naar huis laten gaan, en daarom hebben we ook een ECF2008 paraplu laten drukken. Als onderdeel van het persteam heb ik ook nog een artikel geschreven over de ECF voor het National Postdoc Association, wat als het goed is in februari in hun nieuwsbrief verschijnt. Danka heeft zich met haar designteam beziggehouden met de presentabel maken van alle drukwerk (zoals de cover hierboven, met dank aan de Europese Commissie), en het maken van alle posters voor de fairdag (plattegronden, informatiepanelen etc).
     
    Hoewel we uiteraard allemaal ons uiterste best deden, loop je altijd tegen dingen aan die efficienter gedaan hadden kunnen worden; mensen die langs mekaar heen werken, dingen die niet duidelijk afgesproken zijn en daardoor een hoop last-minute stress opleveren. In de ECF gaat in totaal wel bijna een half miljoen dollar om (!) en het vergt een hoop logistiek kunst en vliegwerk om met veertig vrijwilligers een fair voor zo’n 4000 kandidaten en 140 werkgevers in elkaar te zetten. Als resultaat hebben we daardoor in de weken voorafgaand aan de fair overuren gedraaid (letterlijk); na het werk gingen we dan naar het ECF kantoor, waar we vaak niet voor middernacht vandaan kwamen (zie foto impressie hieronder). En na een paar uur slaap moesten we dan weer in het lab aan het werk; zo gaat dat als je het naast een full-time baan probeert te doen. Veel tijd voor andere zaken was er dan ook niet.
     
    Danka en Sheila (links) aan het designen.
    Katrin, Elke en Katya (op de rug gezien) bezig met het boekje
     
    Slagveld in het Euroclub kantoor
     
    Crisisberaad
     
    Over de fair zelf zal ik een aparte entry maken; dat is een verhaal op zich.
     
    Omdat de boog tijdens zo’n periode natuurlijk niet altijd gespannen kan zijn, zijn we nogmaals met het hele team uit eten geweest (18 januari). De locatie was ditmaal Vernissage, gelegen aan Washington Square. Het is een restaurant dat gerund wordt door een aantal Russen, bekenden van iemand uit ons team. Het is enigzins upper-classy zoals ons werd verteld, en het eten bestond dan ook uit een mix van Russische gerechten (waarvan vaak ook een Poolse variant bestaat) en luxe zaken, als kaviaar. Uiteraard waren er ook vodka en cocktails.
    Omdat Vernissage helemaal aan de andere kant van Boston ligt, was het een behoorlijke reis ernaartoe en ervandaan. Daarbij komt ook nog eens dat de Green Line, waar het restaurant aan ligt, ’s avonds infrequent rijdt, en een deel van de ritten gereden wordt als “sneltrein” waardoor je voor bepaalde stations soms over moet stappen op een andere trein (die over hetzelfde spoor rijdt). Voordat we thuis waren was het dan ook al weer laat...
     
    Een goede week later zijn we ook nog met een aantal mensen van het ECF team naar een Japans/Thais restaurant in de buurt van Inman Sq (onze eerste woonplaats) geweest; de plek heet Spice and Rice, en heeft helaas geen website die ik jullie kan linken. Wat we ook overhouden van de ECF, we hebben in ieder geval een heel aantal uitgaansgelegenheden leren kennen...  Het restaurant is modern uitgedost (felle kleuren, aparte decoraties), en het eten was buitengewoon OK. For old times sake (dat wil zeggen: denkend aan Thailand) hebben we er natuurlijk ook een Singha bier bij gedronken. Na een afzakkertje in de Druid hebben we ons vervolgens weer te voet naar huis begeven; er zijn helaas practisch geen bussen ’s avonds laat van Cambridge naar Somerville. Te voet doen we er een twintig minuten over, dus dat valt ook wel weer wat mee.
     
    Naast de ECF is eind januari ook de Independent Activities Period, kortweg IAP, op MIT . Simpel gezegd zijn dit lezingen en dergelijke waar je gratis naartoe kunt, maar die niet meetellen voor je curriculum (je krijgt er dus geen studiepunten voor). Veel ervan zijn erg interessant, en gericht op carriere ontwikkeling. Zo ben ik ondermeer naar paneldiscussies over Science Communication and Publishing (over alles van freelance  wetenschaps-journalistiek tot editing van wetenschappelijke tijdschriften en websites) , en Grant writing (over het schrijven van succesvolle onderzoeksvoorstellen) geweest.
     
     
    Alle IAP lectures vinden plaats naast de normale (wetenschappelijke) activiteiten, zoals onze werkbesprekingen, de Biology Colloquiade Supergroup meetings (een soort 5-6 wekelijkse werkbespreking met alle groepen uit Greater Boston die aan Bacillus werken) en de pas opgestarte Cell cycle group. Dit laatste is een nieuw initiatief van Terry Orr-Weaver, professor aan het aan MIT gelieerde Whitehead Institute. Het idee is een soort supergroup, maar dan van mensen die onderzoek doen aan eenzelfde onderwerp (namelijk cell deling, replicatie en chromosoom segregatie) in verschillende organismen. Er zijn dus mensen die aan fruitvliegen en gist werken, maar ook aan bacteriën (zoals ik). Het vergt wel een mentale switch van mij , omdat dat toch een heel andere wereld is. Maar ik vind het (nu in ieder geval nog) wel een uitdaging om me op die manier te verbreden...
     
    Lees meer...
    Op veler verzoek: wat doet Danka?
     
    Nou, ze heeft het razenddruk in haar nieuwe baan. Die bestaat in het kort gezegd uit het proberen te vinden van nieuwe antibiotica die werken tegen infecties van het aggressieve beestje Clostridium difficile. Dit beestje is met name verantwoordelijk voor infecties van darmen bij mensen die behandeld zijn met breed-spectrum antibiotica. Momenteel werken slechts twee antibiotica tegen de bacterie, en er zijn al resistente stammen bekend. Hoog tijd voor wat nieuws dus!
     
    Het is de bedoeling dat het project een samenwerking wordt tussen Northeastern University, waar Danka werkt, Harvard University/Harvard Medical School, en een universiteit in Australië. Om dat allemaal voor mekaar te krijgen moesten er in eerste instantie een aantal voorstellen geschreven worden, om toestemming en geld los te krijgen voor bepaalde delen van het onderzoek. Daar is de eerste paar weken een hele hoop tijd in gaan zitten.
     
    Daarnaast is Danka nu begonnen met de echte experimenten. Dat is wel even wennen; in tegenstelling tot haar AIO onderzoek (wat met name biochemisch en biofysisch georienteerd was) komt er nu veel meer klassieke microbiologie aan te pas. Clostridium difficile is ook nog eens een beestje wat slecht tegen zuurstof kan, en werken daarmee moet dus onder een zuurstofloze (anaerobe) atmosfeer. Allemaal nieuwe dingen; spannend, soms frustrerend, maar zeker leerzaam (ook voor mij ). 
     
    Het schrijven over details (hoe het haar bevalt en zo) laat ik aan Danka zelf over. Omdat dat met alle drukte van deze tijd nog wel even op zich zal laten wachten, in ieder geval alvast even twee fotootjes van Danka in het lab:
     
    Danka aan het werk in de anaerobe kamer
     
     
    Oh ja, nog even een verheugende mededeling: Danka's laatste ongepubliceerde hoofdstuk is geaccepteerd door het renommeerde tijdschrift Journal of Molecular Biology. Chapeau!
     
     
    Lees meer...   (3 reacties)
    Sinds mijn aanstelling aan MIT ben ik druk in de weer geweest met het aanvragen van beurzen om mijn verblijf/onderzoek hier in de VS te financieren. Ik had aanvragen ingediend bij Jane Coffin Childs Memorial Fund en de Damon Runyon Cancer Research Foundation, maar die werden beide afgewezen (het was ook wel een long shot zoals dat zo mooi heet).
     
    Daarnaast had ik eerder in het jaar al een aanvraag voor een EMBO Long Term Fellowship ingediend. Ik was daar destijds voor naar Parijs geweest voor een interview. Ondanks dat dat heel goed was verlopen (mijn inziens dan) kreeg ik de beurs in die ronde niet omdat (naar zeggen van de coordinator) "er zoveel aanvragen waren dat ze de lat hoger als normaal hadden moeten leggen". Omdat ze me de raad gaven om het voorstel nog een keer in te dienen heb ik dit gedaan. Ik kwam wederom door de eerste ronde, maar hoefde nu niet voor een interview (ze gebruikten de resultaten van het vorige). Begin deze week kreeg ik een email dat mij de EMBO beurs werd aangeboden. Omdat ik hier alleen al een half jaar zat, konden ze maximaal 1.5 jaar geven (dit heeft met belastingen te maken; bij een totaal verblijf van minder dan twee jaar hoef je geen belasting te betalen - je bent exempt - en daar gaat de beurs vanuit qua hoogte). Niet ideaal, maar ik was al lang blij dat ik een beurs had; een half jaar is lang wachten, hoor.
     
    Nu had ik ook nog een andere beurs aangevraagd, Rubicon van Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO; die ook mijn AIO onderzoek hadden gefinancierd). Tot mijn vreugde hoorde ik de afgelopen week dat zij mijn beursaanvraag OOK wilden honoreren. Zo ging ik van een situatie waarin ik geen beurs had naar een situatie waarin ik er twee had. Nu mag je ze alleen niet allebeide aannemen, en ik moet er dus eentje afzeggen. Om reden dat Rubicon wel voor twee volle jaren is, en EMBO niet, en daarnaast de voorwaarden voor Rubicon gunstiger zijn (betaald in Euro's bijvoorbeeld) ga ik de papieren in orde maken om de Rubicon aan te nemen. Zodra dat formeel geregeld is, en ook de administratie hier op MIT rond is (ik wordt van Postdoctoral Associate namelijk Postdoctoral Fellow, en daarmee veranderen onder meer de benefits ook), zal ik contact opnemen met EMBO. Kunnen die iemand anders blij maken.
     
    Jan-Willem is al bezig als post-doc op een Marie Curie grant in Newcastle, en Reindert heeft in de afgelopen week te horen gekregen dat ook hij daar op eenzelfde beurs aan de slag kan (ander lab). Nu ik ook een beurs heb, zijn alle drie de musketiers dan ook voor de komende tijd onder de pannen wat betreft ons onderzoek  Nu op zoek naar een conferentie waar we mekaar voor het eerst in een lange tijd weer eens kunnen spreken!
     
    Update 26-12-2007: de volledige lijst met Rubicon awardees staat nu online op de website van NWO.
    Lees meer...
     Het is zover: Danka is nu officieel auteur in Science!
     
    [afbeelding door Sander Tans en Graham T. Johnson © 2007; toont de interactie tussen twee eiwitten in een cel]
     
    Nog een stukje goed nieuws: ik heb deze week gehoord dat mijn aanvraag voor een EMBO Long Term Fellowship is toegewezen! Ik wacht nog op het papierwerk, maar de bevestiging per e-mail is binnen. Ik heb nu alleen nog Rubicon (van NWO) lopen, maar dat is dus nu niet meer kritiek...
     
     
    Lees meer...   (1 reactie)
    Het schijnt dat 90% van de banen hier in Boston en omgeving vergeven worden door netwerken. Iemand kent iemand die geschikt is, en zo vind je een positie. In de beperkte ervaring die wij hebben (dat wil zeggen: Danka) is het inderdaad buitengewoon moeilijk om in dat systeem te komen. Er zijn een aantal belangrijke verschillen die we ons niet hadden gerealiseerd.
     
    Een van de belangrijkste redenen heeft te maken met wat voor mensen bedrijven recruteren. Omdat men hier niet noodzakelijkerwijs een M.Sc. (drs.) graad hoeft te hebben om AIO te worden, nemen bedrijven mensen met een Ph.D. (dr.) alleen aan als post-doc. Pas als je een postdoc hebt gedaan kom je in aanmerking voor andere posities.
    In Nederland, waar het systeem zo is dat je eerst je universiteit afmaakt (resulterend in een M.Sc.) en dan nog eens promoveert (Ph.D.) is het juist gebruikelijker om gelijk na je AIO periode in te stromen. Postdocs daarentegen worden vaak als te duur beschouwd.
     
    Toen Danka zich realiseerde dat het vinden van een andere positie dan een postdoc positie wel eens lang kon gaan duren, speciaal binnen het bedrijfsleven, heeft ze haar blikveld verruimd. Daarnaast beginnen we nu ook een beetje contacten te krijgen, zoals bijvoorbeeld via de European Club van MIT.
     
    Via dit netwerk hoorde Danka dan ook dat er posities waren in de groep van Kim Lewis, aan Northeastern University, in Boston. Een tweetal mensen uit zijn groep zijn ook betrokken bij de organisatie van de European Career Fair. Bovendien wil het toeval (kleine wereld toch?) dat een postdoc (Eric Stewart) waar Jan-Willem in Groningen mee heeft samengewerkt (toen nog werkzaam in Parijs) nu in die groep werkt. Danka had Kim Lewis gemailed, en was uitgenodigd voor een gesprek en presentatie op Halloween. Dat was wel even stress natuurlijk, om een presentatie te geven na zo'n lange tijd. Maar Danka is altijd goed geweest in het presenteren van haar werk, en ook nu ging het goed. Het klikte aardig met een aantal personen in de groep, en met Kim Lewis zelf, en dat was waarschijnlijk ook de reden dat we vanochtend een telefoontje (en later een formele e-mail) kregen waarin haar een baan werd aangeboden. Begindatum? Aanstaande maandag! Komt het even goed uit dat haar werkvergunning alvast rond is
     
    Danka hoort nu dus bij de 90%. Hiep hiep, hoera!
     
    Binnenkort meer, over Danka's eerste indrukken...
    Lees meer...   (1 reactie)
    Er zijn nogal wat Europeanen in Boston. En een deel daarvan werkt bij MIT. En daar weer een deel van is lid van de European Club van MIT, kortweg Euroclub.
    Toen wij naar Boston verhuisden hadden we ons ook aangemeld voor de Euroclub Mailinglist. De voornaamste activiteit die via die mailinglist aangekondigd werd was het wekelijkse "In cervisio veritas" - een ontmoeting in bar of café op donderdagavond. Om de één of andere reden waren we er alleen nog nooit aan toegekomen om daadwerkelijk naar zo'n avond toe te gaan.
     
    Begin oktober ontvingen we een ander type e-mail; een uitnodiging tot het bijwonen van een informatie bijeenkomst over de European Career Fair 2008. Hoewel we niet een concreet idee hadden wat dat inhield besloten we daar naar toe te gaan, op 9 oktober.
    Om een lang verhaal kort te maken; aan het einde van de avond hadden we ons allebei opgegeven voor het team dat verantwoordelijk is voor de organisatie van dit evenement.
     

     
    Even kort introduceren dan maar (waarschuwing: promo-praatje).
    De European Career Fair (ECF) is een banenmarkt die erop gericht is om getalenteerde wetenschappers en professionals in de VS te recruteren voor banen binnen Europa. Het wordt sinds 1997 jaarlijks georganiseerd door vrijwilligers van MIT, Harvard en andere universiteiten en colleges in de omgeving van Boston.  Het afgelopen jaar waren er meer dan 4000 geregistreerde kandidaten uit allerlei disciplines, en namen er zo'n 100 bedrijven en non-profit organisaties deel. De ECF wordt gesponsord door de Europese Commissie en het MIT International Science and Technology Initiatives (MISTI). Kort door de bocht is het een soort BioCareerEvent (wat bij Nederlanders misschien wel bekend is) met als bijbedoeling om te proberen de brain drain (de "vlucht" van talent naar Amerika) om te keren.
     
    En wat doen wij? Iedereen van het team krijgt de verantwoordelijkheid om internationaal georienteerde bedrijven in Europa te contacteren die wellicht geinteresseerd zijn in deelname. Daarnaast is er een heel aantal andere taken, zoals het maken van posters en teksten voor publiciteit. Danka is deel van het Design Team wat ondermeer verantwoordelijk is voor de poster, en ik ben onderdeel van het Press Team, wat de tekstuele publiciteit verzorgt.
     
    Het team komt voorlopig eenmaal per week, op dinsdagavond, bij elkaar om de voortgang te bespreken. Daarnaast gebeurt er natuurlijk een hoop buiten die bijeenkomsten om. Ik was even vergeten hoeveel tijd en energie vergaderingen en dergelijke zaken nemen. Helemaal omdat in het begin nog niet alles even soepel verloopt. Het team bestaan uit voornamelijk Europeanen (veel verschillende landen) en een paar Amerikanen, van vooral Harvard/MIT/Northeastern University/Boston University.
     
    Poster voor de ECF 2008
     
    Toch ligt er nu een poster (bloed, zweet en tranen van Danka) en een persbericht (bloed, zweet en tranen van mij), waar we allebei content mee zijn. En als er nu de komende tijd inderdaad goed respons komt, zoals de verwachting is, dan is het allemaal de moeite waard geweest.
     
    Een team als de ECF 2008 heeft natuurlijk ook leuke bijkomstigheden. Zo is er dinsdag 's avonds uitstekend eten bij de vergaderingen  en zijn we al een aantal malen na afloop daarvan naar de kroeg geweest. "Stamkroeg" is zo'n beetje de Miracle of Science, omdat die niet te ver van MIT ligt. Het menu in deze kroeg staat op de muur als een soort enorm periodiek systeem van elementen (B voor bier en Hb voor Hamburger, bijvoorbeeld).
     
    Afgelopen zondag zijn we met zijn allen naar restaurant China Pearl geweest, in Chinatown, voor iets wat hier heel populair is: dim sum. Het is de Cantonese variant van tapas, waarbij er heel veel verschillende gerechten in kleine hoeveelheden op tafel worden gebracht. Je kan aangeven welke je wel en niet wilt hebben, en krijgt er Chinese thee bij geserveerd. Er zaten interessante dingen bij, zoals gepaneerde kippenpootjes (echt alleen de pootjes) en veel zoetigheid in een of andere vorm van deeg. Hoewel je maar een paar van alles op tafel krijgt, ben je aan het eind toch helemaal vol.
     

    Lees meer...
    Soms moet je iets drastisch doen om dingen in beweging te zetten; naar de kapper gaan bijvoorbeeld.
     
    Het was zelfs Arnold opgevallen, zo bleek uit de laudatio, dat belangrijke gebeurtenissen bij Danka vaak gepaard gaan met een verandering in de haarstijl. Dat gaat ongetwijfeld voor meer mensen op, maar daar gaat dit stukje niet over
     
    Als je verhuisd naar een nieuw land, of zelfs een stad, dan is het naar de kapper gaan iets waar je lang tegenaan kunt hikken. Voor mij persoonlijk is dat wat minder het geval, maar ja, kort knippen kan (bijna) iedereen. Bij langer haar is dat een ander verhaal, en Danka's haar was inmiddels behoorlijk gegroeid.
    Kappers zijn hier achterlijk duur, dat wil zeggen: degene die bekend staan als goed. 100$ voor wassen en knippen is geen uitzondering. Een aantal buitenlanders waarmee we hadden gesproken hadden daarnaast de ervaring dat dat nog niet eens alles zegt over hoe goed ze daadwerkelijk zijn.
    Uiteindelijk had Danka de stoute schoenen aangetrokken, en was in de buurt van ons nieuwe huis (Union Sq) op zoek gegaan naar een kapper die tijd had om haar te knippen. Nu moeten jullie weten dat Union Sq een internationale omgeving is - met name Portugezen en Brazilianen zijn sterk vertegenwoordigd. Nu bleek dan ook dat de kapper waar ze belandde, een Braziliaanse kapper was. Niet zo'n probleem natuurlijk, ware het niet dat degene die haar moest knippen geen woord Engels sprak! Bovendien waren ze in de kapsalon een film aan het draaien (?!).
    Volstaat de zeggen dat het kapsel iets anders uitpakte dan gepland. Het was niet datgene wat Danka (vertaald door de eigenaar via de telefoon aan de kapster) had uitgelegd en laten zien op de foto's. Vanwege de camera wilde Danka op het moment zelf niet teveel in discussie zijn, maar eenmaal thuis bleek toch dat er nog wel wat moest gebeuren. De volgende dag is ze dus nogmaals naar de kapsalon geweest, waar ze "bijgeknipt" is. Al met al was ze daarna redelijk tevreden...
     
    En, waar bleef nu de verandering? Nou, op woensdag kwam het bericht dat na maanden zwoegen het artikel wat voortgekomen is uit Danka's AIO werk bij Molecular Microbiology ("Direct observation of chaperone-induced changes in a protein folding pathway", zie hoofdstuk 4 van haar proefschrift) geaccepteerd is voor publicatie in Science! En dat is maar voor weinigen weggelegd...
     
     
    Lees meer...   (1 reactie)
    Van dinsdag tot en met zondag was er in Madison, Wisconsin, een conferentie die voluit Molecular Genetics of Bacteria & Phages heet. Afgekort: Phage meeting. Als onderdeel van deze meeting wordt de Nat Sternberg Thesis Prize uitgereikt, en daarom ben ik er de afgelopen keer ook bijgeweest.
     
    De meeting wordt al zo'n 60 jaar lang georganiseerd, van origine in Cold Spring Harbor (CSH; bij New York) en de laatste jaren om en om in CSH en Madison. Oorspronkelijk was de meeting alleen voor mensen die onderzoek doen aan phages (fagen; dat zijn virussen die bacteriën infecteren) - vandaar dus ook de afgekorte naam. Onder de aanwezigen was ook iemand die geen enkele meeting tot dusver had gemist, en dus al zo'n zestig jaar meeloopt.
     
    Ik vloog met Delta Airlines, via Cincinnati. Madison is maar een kleine stad, en dus vliegt men daar naartoe met een kleiner vliegtuig (een Embraer). Bij mijn overstap in Cincinnati kon je bij de gate al zien dat het meerendeel van de passagiers naar de conferentie ging - posterkokers, shirts van de universteiten etc. Op het vliegveld van Madison stond een bus klaar, de Badger Coach, die ons vervolgens naar de campus bracht. Hoewel ik in principe in een hotel had kunnen overnachten (werd geregeld vanwege die prijsuitreiking), had ik ervoor gekozen om een kamer te delen met Kevin, van het lab hier in Cambridge, in de dorms van de University of Wisconsin (Elizabeth Waters Hall; EWH). Dit was op loopafstand van de plek waar de conferentie plaatsvond (de tweede foto), en er was ontbijt inbegrepen, dus niks mis mee. We kregen een sleutel van de kamer, die ook fob (electronische sleutel) had - net als destijds in Oxford.
     
    De campus in Madison is licht heuvelachtig, en ligt pal aan een meer. Het is, zoals gebruikelijk, een mix van er oud uitziende gebouwen, en functioneel modern (maar niet echt mooi). De locatie aan het meer is echter super. Door een wat wonderlijke dagindeling (begin 's ochtends 9 uur, een aantal vrije uren in de middag, en vervolgens een avond-sessie die officieel tot 22.30 duurde, maar vaak uitliep tot 23.30), konden we 's middags vaak lekker op het terras zitten.
     
    Bij het terras was ook een soort muziekkapel, waar een aantal middagen en avonden live muziek werd gespeeld. Er waren biertaps, zowel binnen als buiten, waar men voornamelijk pitchers (ca. 1 L) verkocht, die je dan met meerdere mensen kon delen. Er was ook een barbecue waar je naast burgers ook maïskolven kon kopen. De zeil- en kanovereniging van de universiteit had het dok pal naast het terras, waardoor je constant zicht had op de bootjes op het meer.
     
     
    Het eten wat uitstekend verzorgd. Zoals gezegd hadden we 's ochtends ontbijt in de EWH. Tijdens de pauze van de eerste sessie waren er broodjes en drinken. Als lunch was er een lopend warm buffet, en op de meeste avonden was het diner ook een buffet. Op de laatste avond was er een banket, waarbij het eten werd uitgeserveerd. Het eten was geen dag hetzelfde, zelfs het ontbijt niet.

    Op de dag van mijn seminar (lezing), was er 's middags een soort picknick barbecue, iets verder van het conferentie oord vandaan. Omdat ik 45 minuten voor mijn praatje de presentatie moest uploaden, kon ik daar jammer genoeg niet ten volle gebruik van maken.
    Voorafgaand aan de prijsuitreiking op dinsdagavond werd er een toespraak gehouden voor Lee Rosner, waarin werd stilgestaan bij de persoon naar wie de prijs is genoemd (Nat Sternberg). Daarna werd er stilgestaan bij voorgaande winnaars, en tot slot werd ik aangekondigd. Het praatje zelf ging goed. Ik ken het verhaal natuurlijk ook van buiten, maar daarnaast had Alan ook nog een aantal keren commentaar gegeven op de slides, indeling etc. Er waren een aantal vragen, maar de meeste reacties kwamen toch pas achteraf.
     
    Zo'n meeting is natuurlijk de ideale gelegenheid om te netwerken, en ik realiseerde me hier pas dat de vorige conferenties waar ik bij geweest ben toch erg gefocussed waren op Bacillus.  Hier waren mensen die niet alleen aan fagen werkten, maar ook in diverse andere organismen. Voor de mensen die het wellicht wat zegt: ondermeer Susan Rosenberg, Susan Gottesman, Carol Gross, Gary Dunny, Hanna Engelberg-Kulkka en Fred Neidhardt (ja, die van het E.coli/Salmonella boek) waren er bij. Al met al, een hoop mensen ontmoet.
     
    Zondagmiddag vertrok de vlucht terug naar Boston. Ik had het toen ook wel gehad. Niet alleen raak je na een paar dagen verzadigd met informatie die je kan opnemen (hoe interessant het misschien ook is), maar ook die terras-sessies gaan je niet in de koude kleren zitten  Zaterdagavond na het banket zijn we bijvoorbeeld nog tot een uur of drie het uitgaansleven van Madison ingeweest... het heeft wel wat koffie gekost om de zondagochtend sessie wakker te blijven.
     
    Bij het inchecken in Madison bleek ik een klein flesje Aqua di Gio over het hoofd te hebben gezien in mijn handbagage. Dat mocht natuurlijk niet - want het zat niet in een plastic ziplock zakje. Ze hadden dat natuurlijk niet bij de controle, dus ik alles weer in de broekzak, schoenen weer aan en terug naar de incheckbalie om te kijken of ze daar wat hadden. Nee hoor, daar hadden ze het ook niet - en ook in geen enkele winkel op het vliegveld. Onbegrijpelijk, omdat er in dezelfde rij nog een aantal mensen hetzelfde probleem hadden. Ik werd dus gedwongen om ofwel het flesje weg te gooien, ofwel mijn handbagage in te checken. Dat laatste dus maar gedaan. Het had wel tot gevolg dat ik niks bij me had toen mijn vliegtuig naar Boston in Cincinnati vertraging bleek te hebben. Na een vertraging van een dik uur, kwam ik uiteindelijk rond 11u 's avonds weer aan in Boston, waar Danka mij opwachtte op het vliegveld (fijn!). Missie volbracht.
     
    Lees meer...   (1 reactie)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl