wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    Met het bezoek aan Danka's familie was het einde van ons flitsbezoek aan Europa in zicht.
    De volgende ochtend zijn we vertrokken richting Nederland. In tegenstelling tot de heenreis, toen we geregeld stil waren komen te staan vanwege files, verliep de terugreis zonder noemenswaardige problemen.
     
    In de vroege avond kwamen we aan bij Hans, Annelies en de kinderen in Scharmer. Heit en mem zijn vervolgens doorgereden naar huis - na alle drukte verdienden zij ook wel weer een beetje rust
     
    Nadat we hadden gegeten, en de kinderen waren ingestopt in bed, zijn Danka en ik begonnen om de spullen die ze klaar had gezocht in Dokkum en de spullen die we nog bij ons hadden vanuit Polen in te pakken in de koffers en rugzakken. Omdat het een transatlantische vlucht is, mogen we 2x23kg bagage meenemen per persoon. Tot onze verbazing bleven we er ditmaal ruim onder, en hadden we zelfs nog ruimte over.
     
     
    De volgende ochtend hebben we samen met de hele familie ontbeten. Toen alle kinderen naar school waren, en Annelies naar het werk, hebben we de laatste spulletjes bij elkaar gezocht. Danka vond zelfs nog even tijd om met Sjento, de hond, te spelen (zie foto). Hans heeft ons vervolgens met de auto naar Schiphol gebracht. Achteraf bekeken vroegen we ons af waarom we eigenlijk niet met de trein gingen, maar misschien dat we ons destijds zorgen maakten over het gesleep met de bagage?
     
    We kwamen zo'n anderhalf uur voor vertrek aan op Schiphol. Inchecken, ditmaal bij British Airways, was supervlot en ook de controle bij de douane verliep zonder problemen. Ik had in het verleden alarmerende verhalen gehoord over Heathrow, maar onze transfer daar verliep vlekkeloos. Ook de service van BA onderweg was uitstekend; net als ik in het verleden bij Singapore Airlines had meegemaakt kregen we ook hier een tandenborstel, tandpasta, een masker voor de ogen en een paar sokken. Zelfs het eten was prima in orde, vergeleken met sommige maaltijden die ik wel eens heb gehad.
     
    We waren dus behoorlijk positief over de luchtvaartmaatschappij - maar hadden wellicht iets te vroeg gejuicht. Toen op één na al onze tassen van de band waren gerold in Boston, werden we opgevangen door een medewerker van BA die ons vertelde dat 1 tas om de één of andere reden niet in het vliegtuig was beland in Amsterdam. Bij de bagagedesk werden onze gegevens genoteerd en kregen we de mededeling dat de tas de volgende dag zou worden bezorgd.
    Om een lang verhaal kort te maken, hebben we uiteindelijk nog een dag later pas onze tas ontvangen, na vele telefoontjes met de bezorgservice, die buitengewoon niet-concreet waren. De tas die vertraagd was bevatte onder meer onze toilettassen, dus het was maar goed dat we tandpasta en dergelijke van BA hadden... Bij inspectie bleek de tas helemaal overhoop gehaald, maar er zat geen papier van de douane in dat ie geïnspecteerd was, zoals gebruikelijk is. Ondanks dat, leek alles er wel gewoon te zijn.
     
    Nu we zo'n beetje alles hier in Boston hebben wat we van plan waren uit Nederland mee te nemen, blijkt ons huisje met het huidige meubilair toch aan de kleine kant om alles op te slaan. We hebben daarom nog een canvas kast gekocht die in onze bergruimte staat, en ook hebben we nog een bureautje op de kop getikt. We zijn ook begonnen om wat persoonlijke dingen aan de muur te hangen, zoals een tweetal kleden en schilderijen (één van de schilderijen die Danka voor haar promotie had gekregen, en "de voorkant van mijn proefschrift"). Het begint toch een beetje eigen te worden nu.
     
    Oh ja, we hebben nu ook 5Mps internet thuis (via de kabel), en via Craigslist had ik voor 30$ ook nog een draadloze router op de kop getikt. We kunnen nu dus weer vanuit ons huis (misschien zelfs vanaf de porch? dat heb ik nog niet getest) internetten en Skypen!
    Lees meer...
    1 september was het eindelijk zo ver; we kunnen onze veel te kleine studio verlaten, en ons nieuwe 1-slaapkamer appartement betrekken. Donderdag en vrijdag was Danka alvast begonnen met het klaarzoeken en inpakken van de spullen. Het was maar drie maanden, maar toch heb je al van alles verzameld (papieren, etenswaar, en klein huisraad dat we inmiddels op Craigslist hadden gekocht).
     
     
    Voor de eigenlijke verhuizing hadden we de hulp ingeroepen van een tweetal collegas van het werk; Kevin en Adam. De laatste heeft een auto, wat de verhuizing weer aanzienlijk vergemakkelijkt. Adam kwam daarnaast samen met zijn vriendin Krystine, dus we hadden nog een extra paar handen. Met een volgepakte auto zijn Kevin, Adam en ik eerst naar ons nieuwe adres (Pleasant Avenue, Somerville) gereden. We hebben de spullen uitgeladen, en ik ben vervolgens begonnen om alles naar boven te brengen terwijl de heren voor een tweede ronde gingen. In de tussentijd hebben Danka en Krystine de zaakjes op orde gebracht in Fayette St - we moesten het schoon opleveren.
     
    Kevin en Krystine aan het inladen
     
    Adam zeult met de plunjebaal
     
    Terwijl de tweede lading onderweg was, ben ik begonnen om de opgeslagen spullen uit te kelder te halen en naar boven te brengen. Het was warm, en ik zweette dus al snel het leplazarus. Hetzelfde gold voor de anderen toen ze ook spullen naar boven gingen brengen. Het was goed dat Danka al boodschappen had gedaan (ze had de sleutel eerder van Hugh gekregen) zodat er koud drinken in de koelkast lag.
     
    Overigens een grappig detail: verhuizen gaat hier echt per 1e van de maand. Je ziet dus aan het eind van de maand al ingepakte auto's staan, die op de eerste gelijk spullen kunnen verhuizen. Ook zie je dus verhuisdozen en andere zaken langs de weg staan (als grofvuil, of voor geinteresseerden). De stad krioelde nu dan ook met U-Haul trucks, pickups en volgeladen auto's, mede natuurlijk omdat ook het collegeseizoen begint.
     
    Toen we alles naar boven hadden gebracht hebben we pizza besteld bij een pizzeria in de buurt, en hebben we onder het genot van een welverdiende Grolsch (of Sam Adams) en een stuk pizza op de porch gezeten om bij te komen van de drukte.
     
    Nadat onze hulp weer was verdwernen, zijn Danka en ik langzaam begonnen met inrichten. Het zal nog wel even duren voordat alles hier zijn plekje heeft, maar het is absoluut fijn om weer een eigen plekje te hebben!
    Lees meer...
    Het is moeilijk in te schatten hoeveel tijd er de afgelopen weken precies mee heengegaan is; de zoektocht naar een meer permanente woonruimte. Om jullie er niet mee te vervelen heb ik het ook niet iedere keer vermeld. Maar nu we dan eindelijk een plek gevonden hebben, wil ik er toch even iets langer bij stil staan.
     
    Per dag waren we toch zeker een paar uur kwijt met het scannen van advertenties op de Marktplaats equivalent van Amerika; Craigslist. De kwaliteit van de advertenties verschilde nogal (naar later bleek gold hetzelfde voor de geadverteerde huizen): soms werd er praktisch geen informatie gegeven, vaak werden geen foto's getoond, en lang niet altijd stonden er e-mail adressen bij. Het was vrij gebruikelijk dat er alleen telefoonnummers bijstonden, en bij gebrek aan een vaste lijn of mobiele telefoon waren we in het begin vaak te laat om aantrekkelijke plaatsen te kunnen bekijken. Maar toen we eenmaal het bellen via Skype hadden her-uitgevonden, werd het makkelijker om afspraken te maken. Maar daarmee waren we er nog niet
     
    Uit onze zoektocht hebben we een heel aantal wijze lessen kunnen trekken; ik zal een aantal ervan even vermelden voor het geval andere geinteresseerden per toeval op deze blog zijn beland:
    - de kwaliteit van huizen aangeboden door brokers is over het algemeen een stuk minder dan die van de apartementen die aangeboden worden door privé personen, of eigenaars
    - veel huizen worden dubbel aangeboden door meerdere bedrijven; de eerste die een huurder vindt krijgt de premie
    - het betrekken van een huis vergt over het algemeen de eerste maand huur, de laatste maand huur en een security deposit. Soms komt daar dus nog een brokerage fee (tot een maand huur) overheen.
    - huurcontracten lopen over het algemeen per volledig jaar (of academisch jaar). Vertrek je halverwege, zelfs met meer dan een maand opzegtermijn, verlies je je laatste maand huur en de security deposit, en soms wordt je gedwongen de huur te betalen tot het eind van je contract (of totdat een nieuwe huurder is gevonden). Heeft als bijgevolg dat je ook voornamelijk per seizoen aanbod hebt, omdat de huizen dan beschikbaar komen. Je mag ook lang niet altijd onderverhuren om contractbreuk te voorkomen.
    - Cambridge is een dure plek om te wonen. Sommige plaatsen zijn zelfs te vergelijken met bijvoorbeeld downtown Manhattan, in New York, naar verluidt één van de duurste steden in Amerika
    - Huurprijs varieert met afstand tot de metro; hoe verder weg, hoe goedkoper. Ook zijn de huizen die per direct beschikbaar zijn meestal goedkoper dan degene die pas over een maand of wat beschikbaar komen.
    - De aanwezigheid van een wasmachine in een appartementen complex is allesbehalve gebruikelijk. Veel mensen maken gebruik van een laundromat. Een wasmachine in ieder appartement is ongehoord (en is vaak niet mogelijk - geen aansluiting). Daarentegen is het standaard dat er een koelkast, en gasfornuis (of electrisch) met oven, aanwezig is in iedere keuken. Afzuigkappen kent men bijna niet.
    - Nutsvoorzieningen zijn soms wel, soms niet, inbegrepen. In bepaalde wijken zijn oudere huizen vaak nog slecht geisoleerd (geen thermopane), waardoor stookkosten aanzienlijk kunnen zijn, en derhalve vaak niet in de huurprijs zitten.
    - Veel huizen hebben nog loodhoudende verf. Deze worden gemeden door gezinnen vanwege het risico voor kinderen.
    - Kabel TV wordt vaak aangeboden door meerdere bedrijven. Maar ze gebruiken elk hun eigen aansluiting, waardoor je vaak twee kabelaansluitingen in een huis hebt.
    - Een eigenaar blijkt heel weinig mogelijkheden te hebben om mensen te selecteren voor de huizen, vanwege anti-discriminatiewetgeving. Toch is het niet ongebruikelijk dat complexen vrijwel alleen bewoond worden door graduate students en young professionals, vanwege salaris voorwaarden of lifestyle compatibility, waarop eigenaars wel mogen selecteren.
    - Veel bedrijven zijn laks in het beantwoorden van e-mails (of reageren helemaal niet), en zijn weinig concreet per telefoon. Ook komt het geregeld voor dat als je bij ze binnenloopt ze nauwelijks op de hoogte zijn van wat ze aan te bieden hebben.
    - Veel mensen willen ad hoc verhuren - ze zijn niet gewend dat mensen (zoals wij) enkele maanden voordat we willen verhuizen al op zoek zijn naar een huis. Er wordt ook verwacht dat je vrijwel direct beslist, door een application form in te vullen. Als je dit doet betekent dit overigens niet dat je het huis ook krijgt. De aanvraag wordt pas definitief bij het overhandigen van een cheque ter waarde van de eerste maand huur. Als je die twee dingen inlevert, heeft men het recht om een credit check te doen, door bijvoorbeeld de belastingdienst te bellen (in het geval van Amerikanen of mensen die hier al langer wonen), of je baas (in ons geval bijvoorbeeld).
     
    Zo, dat is een beste waslijst, niet?
    In het begin gingen we vaak samen naar de huizen kijken, ook als dat betekende dat ik tijdens werkuren weg moest. Maar we hebben een aantal keren zulke slecht onderhouden huizen gezien, of zo vies, dat we besloten dat dat niet de moeite waard was. Helemaal toen Danka eenmaal een fiets op de kop had getikt, ging zij vaak tijdens kantooruren kijken om een soort voorselectie te maken. Alleen als het wat leek, dan kwam ik ook nog even kijken. Maar hoe we ook zochten, we vonden nog niet wat we wilden. Niet dat we zo picky waren, maar we hadden wel een verlanglijstje (een bepaalde prijsklasse, locatie, minimaal 1 slaapkamer, eigen badkamer, toilet en keuken, wasmachine in het gebouw, niet op begane grond en bij voorkeur met een balkon of veranda). Met name het eerste, en het laatste, criterium deed ons erg twijfelen of we wel in het huis wat Claus (onze huidige huisbaas) aan het bouwen is wilden trekken.
     
    Op 6 juli vonden we een advertentie op Craigslist die min of meer aan onze wensen voldeed. Het enige minpuntje op grond van de advertentie was dat het wat verder van de metrostations lag. Maar de eigenaar, Hugh Gelch, kwam heel positief over en we hadden een afspraak gemaakt voor de volgende dag.
     
     
     
    Het zonnetje scheen, en het was warm toen we op weg gingen naar Pleasant Avenue 4A, in Somerville MA (wat grenst aan Cambridge). Hugh was - net als wij - vroeg, waardoor we rustig de tijd hadden. Hij liet ons twee appartementen zien, een kleine en een veel grotere. Beide vielen op omdat ze schoon en goed onderhouden waren. Daarnaast hadden beide appartementen een porch, de kleine gedeeld met een ander apartement, de grote privé. De straat ligt in een historisch deel van Somerville, en stamt uit ca. 1890. De huizen hebben hier plakkaten met naam en datum om dat te laten zien, en het blok waarin ons apartement ligt heette toevalligerwijs Hollander Block. Helaas wist de huisbaas niet waarom, maar dat zoeken we nog wel uit. In de kelder van het huis was daarnaast ook een wereld aan opslagruimte, voor spullen en fietsen, en stonden een aantal wasmachines en drogers. Al met al waren we behoorlijk gecharmeerd van de plek - we waren alleen niet zeker van de locatie, omdat a) het bovenop een heuvel ligt en b) ver van de metro. We besloten dan eerst ook eens even wat te gaan eten/drinken (op Union Sq) om er over na te denken en de plussen en minnen op een rijtje te zetten.
     
    Daarna zijn we naar huis gegaan om met behulp van de MBTA website te kijken hoe het zit met het openbaar vervoer rond Prospect Hill, de heuvel waar Pleasant Ave op ligt. Er blijken veel buslijnen lang te lopen - er was ons aangeraden om hier serieus naar te kijken. In de winter schijnt er hier vaak en lang een sneeuwpulp te liggen die het vrijwel onmogelijk maakt om in die tijd met de fiets naar het werk te gaan. Hoewel de bussen in het weekend en in de avonden niet echt efficient rijden, besloten we vanwege het goede gevoel dat we hadden bij het huis Hugh weer te bellen. We wilden het kleine apartement nogmaals zien, om zeker van onze zaak te zijn. Hij had gelukkig nog meer viewings die dag, ook voor andere appartementen die hij bezit, dus we konden 's middags gelijk weer langs komen. We hebben één en ander nogmaals bekeken, en besloten het huis te nemen. Wat indirect ook hielp was dat we een aantal huurders nog spraken, die een aantal jaren in het appartementencomplex hadden gewoond en nu verhuisden (zwanger, getrouwd etc). Het schijnt overigens dat er ook nog een Nederlander woont, die ook werkzaam is op MIT. Ik heb zijn naam even gegoogled, en het ziet er naar uit dat hij ook in Groningen heeft gestudeerd... het is ook een kleine wereld.
     
    Dan nu waar het om draait: hier onder twee foto's van ons nieuwe huis, per september. Het is de bovenste verdieping (vanaf de porch tot de hoek, en vanaf de hoek drie ramen naar rechts). Het huis heeft een slaapkamer, woonkamer, eat in kitchen (wat inhoudt dat je er een kleine tafel in kwijtkan), badkamer met bad en toilet, een aantal bergkasten, en een klein additioneel kamertje dat je als berging of kantoortje zou kunnen gebruiken. Daarnaast is er natuurlijk het overdekte balkon op het zuiden, wat we delen met de buren (zie tweede foto).

    We hebben, conform gebruik hier, de application forms ingevuld (zie foto's hieronder), en met een cheque aan Hugh overhandigd. Zodra ik nu een fax naar hem stuur met mijn aanstellingsbrief van MIT is alles rond. Hè, dat is een ding wat afgestreept kan worden van onze to do list. Misschien dat we nu dan eindelijk tijd krijgen om te focussen op ons leven hier. Voor Danka het oriënteren op de banenmarkt, voor mij mijn werk. En daarnaast natuurlijk de leukere dingen van het leven; filmpje, restaurant, activiteiten zoals zeilen en kamperen enzovoorts.
     
     
     
    Omdat ons nieuwe huis ongemeubileerd is zullen we de komende tijd wel op zoek moeten naar spulletjes op Craigslist. Gelukkig is het hier ook niet ongebruikelijk dat bij verhuizingen mensen goede spullen gewoon langs de weg zetten (categorie free stuff) en dat er spullen worden aangeboden in zogenaamde yardsales. Georganiseerde vlooienmarkten zoals in Nederland kennen ze niet. Als je iets te verkopen hebt zet je het op Craigslist, of je print wat flyers die je op verschillende lantarenpalen plakt en zet de spullen op de stoep of in de tuin. Dat wordt dus een nieuwe hobby - voor zo weinig mogelijk alle spullen die we nodig hebben bijmekaar zoeken
     
    Zoals ik al even meldde, heeft Danka een fiets kunnen kopen. Een Franse Peugeot, met een Engels 3-versnellingen systeem (Sturmey-Archer). Verkocht door een Engelsman, die getrouwd is met een Amerikaanse. Met onze zoektochten komen we nog eens ergens. Zo bleken bij er die gast 's avonds een heel aantal wasberen in de tuin om te scharrelen. Eekhoorns (gray squirls) zijn er hier te over, maar wasberen hadden we nog niet gezien!
    Ah, en vandaag heb ik ook een fiets gekocht. Een mountainbike in goede staat, al moet er wel wat "wind in de band'n". Zoals met alle fietsen hier, is het frame een beetje klein, maar dat valt misschien nog wel bij te stellen. Ik had alleen zo langzamerhand, na een maand op MIT, toch wel genoeg van elke dag 2x een half uur lopen...
    Lees meer...   (3 reacties)
    Van de Loesje-kalender:
     
    Hoe lang moet je
    ergens logeren
    voordat je er
    woont
     
    Loesje
    Lees meer...
    Na de vorige entry is er eerst wel weer genoeg over het werk gesproken.
    Danka heeft natuurlijk de hele week stil thuisgezeten, in een hoekje....
    Ja, dat geloven jullie zelf natuurlijk ook wel  Ze mag dan werkloos zijn, als je haar agenda ziet zou je dat niet zeggen.
     
    In de afgelopen week is ze druk in de weer geweest met het zoeken naar een huis vanaf september. Men heeft hier over het algemeen maar een maand opzeg termijn, en daardoor is er nog niet heel veel beschikbaar op dit moment. Maar toch vinden we nu en dan op Craiglist advertenties van particulieren en bedrijven. Een aantal van die makelaardijen heeft Danka in de afgelopen week bezocht. Hoewel een heel aantal adverteert met huizen die aan onze criteria voldoen (minimum 1 slaapkamer, eigen keuken en badkamer, bij voorkeur niet op de begane grond, indien mogelijk met balkon of dakterras, in of rond Cambridge, en niet duurder dan 1400 dollar inclusief gas/water/electrisch en internet) beginnen de meeste hard te lachen als je daar naar vraagt. Ook zijn ze niet echt duidelijk in telefoongesprekken. Je krijgt de helft van de tijd dat ze geen idee hebben wat ze eigenlijk aanbieden. Desondanks zijn we erin geslaagd om een aantal huizen te bezichtigen.
    Donderdag hebben we een huis aan Watson St (Cambridgeport) bekeken. Aardige locatie, maar het was in een slechte staat. Er waren meerdere geinteresseerden, en we werden rondgeleid door een Indiër. Maar de staat van het huis was zodanig dat we daar geen zin in hadden. Gisteren (zaterdag) hebben we ook een huis bekeken aan Union Square (in Somerville). Dat is wel wat verder weg, maar daarmee ook gelijk goedkoper. Het huis was een beetje donker. Mooie slaapkamer en enorme keuken, die eigenlijk ook min of meer als woonkamer diende, want de woonkamer was heel klein. Deze constructie is vrij populair, omdat het huis dan ook als twee slaapkamer kan worden verhuurd. Ook het derde huis wat we hebben bekeken, aan Windsor St (East-Cambridge), had deze layout. Het was lichter dan het vorige, maar wel 300 dollar duurder. Het werd geshowed door iemand van Aziatische afkomst, een beetje eigenaardig type. Volgens hem kon er van alles geregeld worden (nieuwe koelkast, meubilering etc), maar zou er aan de huurprijs niks veranderen. Niet echt een goeie verkoper; toen ie hoorde van onze vorige bezichtiging (Union Sq, voor $ 925 per maand) zie hij zelfs dat hij dat direct zou doen... hmmm. Wij hebben geen van deze huizen gekozen, omdat we toch nog even verder willen kijken. De vrouw die ons het Union Sq appartement liet zien heeft namelijk nog meer ijzers in het vuur, en zit vrij gunstig qua prijs. Haar gaan we denk ik de komende tijd strak in de gaten houden.
     
    De bank is een verhaal op zich. We kregen deze week eindelijk onze bankpas. Maar het was er maar eentje, terwijl er twee afgesproken waren. Ook heb ik mijn PIN code niet ontvangen, en was er niet - zoals afgesproken - een pasfoto op afgedrukt. Wij dus weer terug naar de bank, waar vervolgens nieuwe bankpassen zijn aangevraagd met vers gemaakte pasfotos. Tot op de dag van vandaag hebben we echter Danka's pas nog niet gekregen, dus ik denk dat ik morgen ga bellen om die pas die volgens hen wel verstuurd is te laten annuleren en om een nieuwe aan te vragen. We hebben overigens gemakshalve maar even aangenomen dat we de huur ook deze maand weer per internetbankieren kunnen voldoen, en hebben een aantal van onze travelerchecks ingewisseld om geld om handen te hebben voor levensmiddelen, fietsen etc.
     
    Naast huizen, zijn we ook nog driftig op zoek naar fietsen. En dat valt nog niet meer. De meeste mensen rijden hier op (te kleine) mountainbikes. Er zijn maar heel weinig gewone fietsen. De "Nederlandse stijl" fietsen die er aangeboden worden zijn veelal antiek, hoewel nog in goede staat. Toch gaan ze nog weg voor rond de $100 dollar. Na een mislukte eerste poging, is Danka er toch in geslaagd om een fiets op de kop te tikken. Voor mij zijn we nog zoekende.
     
    Donderdag is Danka ook naar een bijeenkomst van de Spouses and Partners @ MIT geweest. Dit is een organisatie die allerlei activiteiten organiseert voor partners van mensen die aan MIT werkzaam zijn. Zo is ze deze week naar Let's learn English together geweest - een cursus voor alle niveaus die erop gericht is conversational skills in het Engels te verbeteren. Ze had zich ook ingeschreven om te gaan aardbeien-plukken, hier in de omgeving, maar vanwege het beperkte aantal auto's is ze daar vooralsnog slechts op de reservelijst geplaatst.
     
            
     
    Danka's omzwervingen hebben nog een aangenaam bij-effect; we leren zo wel zo'n beetje alle winkels en supermarkten in de omgeving kennen. Voor de meeste boodschappen gaan we naar een grote supermarkt, Marketbasket in de omgeving. We hebben besloten dat het inderdaad loont om grotere hoeveelheden te kopen, en dien ten gevolge hebben we nu een aardig gevulde koelkast en voorraadkast (fotos hierboven). Omdat dingen vaak past goedkoper worden vanaf 3 of 5 stuks, staan er nu bijvoorbeeld 5 blikken pastasaus bij ons op de plank. Wel grappig overigens dat blikken hier nog steeds heel populair zijn - in vergelijking tot bijvoorbeeld Nederland, waar groenten vaker in potten zitten.
    Danka heeft ook een goed adres ontdekt voor onze crunchy-behoefte ; de Harvest Coop. Dit is een wat alternatieve supermarkt, die over het algemeen vrij duur is. Ze hebben alleen wel redelijk groenten en fruit, en wat meer is - ze verkopen dingen in bulk. Je kan dus zakjes of bakjes nemen, en die naar eigen inzicht vullen met muesli, crunchy (in 100 verschillende soorten), rijst, bonen, granen, kruiden, specerijen etc. En de prijzen zijn - omdat het om bulk gaat - minstens zo goedkoop als in de gewone supermarkt. Afrekenen gaat doormiddel van een PLU code die je met een sticker op je zakje/bakje plakt. Deze winkel is zeker een blijvertje voor ons.
    Vreemd hoe je je met een goed gevulde koelkast en voorraadkast toch een stuk beter voelt dat wanneer je nog in shock verkeert over de prijzen van de voedingsmiddelen.
     
    Nog een winkel waar we nog wel vaker zullen komen is de Coop. Ja, nog een Coop. Alleen deze is van Harvard/MIT. Het is een winkel waar je van alles kunt krijgen, van boeken, tot kleren, tot gebruiksvoorwerpen. Natuurlijk in eerste instantie gericht op mensen die aan Harvard of MIT studeren, maar ook als werknemer kan je lid worden. Je betaalt een verwaarloosbaar bedrag ($1), en krijg een member-card. Daarmee krijg je aan het einde van het jaar 5% van het totaal bedrag van al je aankopen terug als coupon die je bij de Coop kunt besteden. Onze eerste aankoop was een set van twee sloten die onze fietsen moeten beveiligen tegen diefstal.
     
    Oh ja, dit is nog wel even belangrijk om te vermelden; woensdag kwam een grote kaart van Hans, Annelies en de kinderen aan. Naar hun zeggen was deze verstuurd op het moment dat we uit Nederland vertrokken. Hij heeft er dan ook anderhalve week over gedaan. Mocht iemand ons dus een kaart willen sturen, dan is dit de termijn waar je ongeveer rekening mee moet houden.
    Ook is vrijdag een pakket aangekomen dat we via heit en mem naar onszelf hadden gestuurd. Dit heeft er ook een dikke week over gedaan. Anderhalve week (5-7 werkdagen) is dus een termijn die voor zowel pakketen als kaarten lijkt te gelden.
     
     
    Lees meer...
    Doordat we in de avond aankwamen op Logan International Airport, en het voordat we goed en wel alles hadden uitgepakt zo rond een uur of 10 ’s avonds was, zaten we meteen in het dag/nacht ritme.
     
    Als een van de eerste dingen hebben we het draadloze internet geinstalleerd op onze laptops. Dit zit bij de huur inbegrepen, en vergemakkelijkt het zoeken van informatie, bijhouden van ons blog, e-mailen en aanverwante zaken aanzienlijk. Omdat jullie waarschijnlijk ook benieuwd zijn hoe het er hier uitziet, hebben we even een paar fotootjes gemaakt...
      
      
      
      
      
    De eerste dag stond in het teken van het verkennen van de omgeving. Onze studio/kamer bevindt zich op 61 Fayette St, in Cambridge. Deze straat ligt midden in Cambridge, ongeveer halverwege Harvard en MIT. Omdat het wat tussen de grotere wegen in ligt, is het er vrij rustig. De huizen zijn vrij groot, en over het algemeen opgetrokken uit hout. Het is zoals je dikwijls in films ziet, die spelen op het platteland van Amerika: een paar treden, een veranda, schuiframen, en overlappende houten planken, die opgeschilderd zijn in diverse kleuren. Waarom men hier nog zoveel in hout bouwt is de vraag... het is een traditie, misschien omdat het goedkoop is? Veel van de dwarsstraten hebben bomen, waardoor het er groen uitziet momenteel.
      
    Onze huisbaas, Claus de Bansa, een praatgrage man van Europese origine, was zo vriendelijk geweest om ons wat aanwijzingen te geven voor het vinden van winkels. Het doen van wat noodzakelijke inkopen was dan ook een van onze eerste doelen. Zoals het mensen uit Nederland betaamt waren de eerste zaken in ons karretje kaas, melk en yoghurt J Het valt op dat de prijzen niet veel verschillen met Nederland, in tegenstelling tot wat je veel hoort. Alleen als je in bulk koopt is het misschien wat goedkoper.
    Dat  Greater Boston (dus ook Somerville, Cambridge, Brighton etc) ontstaan is uit aan elkaar gegroeide nederzettingen, zie je aan het feit dat het leven zich focust op bepaalde pleinen en kruispunten. Op dat soort plaatsen zie je dan bars, restauranten, winkels, banken enzovoorts, terwijl het voor de rest rustig is. In ons geval is dit Inman Square, op het kruispunt van Beacon St, Hampshire St and Cambridge St. Hier hebben we een aardige alternatieve variant van Starbucks gevonden.
      
    Na onze omzwervingen en de lunch, zijn we richting Harvard gelopen. Zonder ergens naar binnen te gaan hebben we rondgelopen op Harvard Yard, Harvard Square. Harvard is de oudste universiteit van Amerika, en opgericht van uit een nalatenschap. Op de plakkaten bij een van de ingangen van Harvard Yard, waar we onderstaande fotos hebben gemaakt, staan teksten in oud Engels die hieraan refereren.
      

      

     

    Lees meer...
    De afgelopen maanden waren bepaald niet rustig: eerst het voorbereiden van het proefschrift, onze reis naar Zuidoost Azië, het drukken van het proefschrift, en tot slot ons beider promotie. En daarna hadden we nog maar een paar weken om de volgende stap voor te bereiden: onze (tijdelijke) emigratie naar de Verenigde Staten.
     
    De weken tussen onze promotie en verhuizing, hebben in het teken gestaan van afscheid nemen. Dit begon met een hoop van Danka’s spullen die met Piotr naar Polen verhuisd zijn. Daarna zijn we begonnen om de rest in te pakken, en deels onder te brengen bij heit en mem. Veel spullen, die we niet op kunnen slaan hebben we via Marktplaats verkocht. En een deel blijft over en gaat binnenkort in de opslag.
     
                  

     

     

    We hebben Danka’s familie dag gezegd na afloop van onze promotie, toen ze teruggingen naar Polen. Gelukkig hebben we een ticket voor september, wat het iets makkelijker maakt. In de week voor ons vertrek zijn we nog met Robyn, Adriana, Albert, Asia, Ilja en Hans wezen eten, en hebben we een afzakkertje genomen in Der Witz. We hebben de klokslag van de Olle Grieze om middernacht afgewacht en zijn toen terug gegaan naar huis. Een paar dagen daarna zijn Hans en Annelies met de kinderen wezen dagzeggen; een hele drukte, waar we ook nog een mooie tekening van Minke aan hebben overgehouden, die nu bij ons op de koelkast hier in Cambridge hangt.
     
      
      
    In de jaren die we hebben doorgebracht aan de Vondellaan hadden we ook kleingeld opgespaard in 'zaba', de felgroene kikker. Nu we verhuizen, moest deze er ook aangeloven. We hebben voorzichtig een gat in het gips gezaagd, en alle muntjes eruit gehaald. Vrijdag zijn heit en mem nog geweest, die ons met de voor ons laatste loodjes hebben geholpen.
     
                
     
    En dan, 2 juni: het vertrek. Voor ons het definitieve afscheid van een huis waar we met zoveel plezier hebben gewoond. Niet makkelijk. Annelies heeft ons opgehaald en naar Schiphol gebracht. Daar troffen we Adriaan, die ook nog even afscheid kwam nemen. Hij had de DVDs meegenomen met de video opnamen van onze trouwdag (!) en promoties, dus we hebben wat om naar uit te kijken. Bij check-in bleek dat we onze bagage aardig hadden ingeschat: 44.5 en 46.5 kg (2x 23 per persoon toegestaan). Zoals gebruikelijk was er bij de paspoort controle een lange rij. We kregen een kaartje met de tijd dat we begonnen achteraan in de rij – onderdeel van een onderzoek naar wachttijden. Ze vergaten alleen vervolgens om het kaartje aan het einde weer in te nemen (ter informatie: dit was 40 minuten later...)
    De vlucht met Lufthansa, via Frankfurt was zonder noemenswaardige problemen. Op Frankfurt is niet veel te doen, en daardoor was de wachttijd van 4 uren wel lang. Maar de vlucht zelf was geen probleem. De in-flight movie Music en Lyrics is overigens niet echt de moeite waard.
     
    In Boston moesten we lang wachten; eerst de immigratie (wat overigens vlekkeloos verliep – weer een stempel in het paspoort), en daarna de bagage (problemen met de lopende band). Toen onze bagage er allemaal was, hebben we een taxi genomen naar ons zomeradres. Kosten: 40 dollar, maar dat scheelt je dan wel het gesleep met 90 kg bagage in de metro. De huisbaas was er nog niet, maar een huisgenoot liet ons binnen en heeft hem gebeld, waarna hij vlot verscheen. Hij was de sleutels ergens verloren, en moest via het raam naar binnen klimmen om ons binnen te laten (hmmm). De studio waar we nu tijdelijk wonen is vergelijkbaar qua grootte met mijn eerste kamer aan de Rijksstraatweg; wat breder, en minder lang. Klein dus. Er is wel een kleine badkamer met toilet, en een keukenblok. Het mooie is wel dat de belangrijkste zaken (potten, pannen, magnetron, koelkast, koffiezetapparaat etc) er allemaal is. Er is alleen niet veel kastruimte: we zullen wel deels uit de koffer moeten leven, zoals dat zo mooi heet. We hebben gelijk wat persoonlijke spullen die we hadden meegenomen neergezet, zoals de lama uit Peru, de pantoffeltjes die we van heit en mem mee hadden gekregen, de figuurtjes van onze huwelijkstaart, en het “bot” (kussen) uit Thailand.
     
    Om een uur of 10 of 11 zijn we gecrashed op ons “nieuwe” bed, een Ikea stijl slaapbank.
     
     
     
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl