wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    4 november 2007; Múm!
    Omdat ik destijds kaartjes voor de BlueManGroup had besteld via Ticketmaster (een online kaart verkoop), krijg ik tegenwoordig één keer in de zoveel tijd een e-mail met aankondigingen van concerten en andere evenementen in Boston en omgeving. Dat is helemaal zo slecht nog niet, want het is niet altijd even makkelijk om op de hoogte te blijven van alles wat er op stapel staat hierzo.
     
    Ik had al een aantal keren leuke concerten gemist, zoals Tori Amos, The Thermals en The Pipettes, en toen ik dit maal een aankondiging zag van Múm besloot ik dan ook dat ik het niet weer langs me heen wilde laten gaan.
     
    Voor degenen die Múm niet kennen (en dat zullen er heel wat zijn): Múm is een band afkomstig uit IJsland. Zoals jullie ongetwijfeld weten heb ik een zwak voor muziek uit Scandinavische landen. Ooit begonnen met Björk, heeft het zich uitgebreid tot vele andere bands. Om maar wat voorbeelden te noemen: Sigur Rós, Nils Petter Molvaer, Eivor Pálsdottir en Múm dus. Zoals ook niet ongebruikelijk voor mij, is hun muziek moeilijk in een vakje in te delen. Het is experimenteel, deels electronisch, en altijd een beetje feeëriek. Ze maken CD's met schitterende titels als "Yesterday was dramatic, today is OK" en "Finally we are no-one". Sinds deze albums zijn er echter een tweetal bandleden vertrokken, en zijn er andere voor in de plaats gekomen. Ik kende hun nieuwe CD ("Go go Smear the Poison Ivy") niet, en was daarom erg benieuwd.
     
    Foto van Múm (FatCat Records)
     
    Verrassend genoeg was het concert niet in Boston, maar in Somerville; in het Somerville Theatre aan Davis Sq. Dit is een stukje bij ons vandaan; één lange rechte weg heuveltje af. Het doet een beetje denken aan onze fietstochten van Haren naar Groningen, als we voor de sneak gingen.
     
    Het theater ziet er aan de buitenkant vrij onooglijk uit, maar het was er druk, mede omdat er ook een bioscoop in hetzelfde gebouw zit. Het publiek wat voor Múm en de supportacts kwam was erg divers. Toch was er over het geheel genomen een relatief hoog "alto" gehalte (qua haar en kleren). Aan de binnenkant bleek het theater een soort mini-schouwburg, compleet met balkons en vergulde ornamenten; erg mooi. Naar Amerikaans gebruik kwamen een hoop mensen laat binnen - het is hier om de één of andere reden heel normaal om net op tijd, of iets (of veel) te laat te komen.
     
    Het concert werd geopend door een Duitse muzikant, genaamd Mauschke (als ik me de naam goed herinner). Zijn muziek was buitengewoon intrigerend. Hij bespeelt een opengewerkte piano, en had aan het mechaniek objecten verbonden, waardoor je niet alleen het geluid van de snaren had, maar ook dat van de dingetjes die bewogen met het mechaniek of de hamerkoppen. Stukjes metaal, belletjes etc. Tijdens het spelen bevestigde hij deze, of haalde hij ze weg, waardoor er een heel dynamisch muziekbeeld ontstond. Heel inventief!
    Het deed me enerzijds denken aan tekenfilms waarbij iemand een muis probeert te vangen die in de piano verstopt zit, en anderzijds riep de muziek bij vlagen het beeld op van de eekhoorns die voor ons raam door de bomen rennen.
    Ik kon me wel indenken waarom hij het concert opende; zijn muziek heeft wel wat van de stijl van Múm in de zin dat het creatief en onverwacht is, en dat hij gebruik maakt van evoluerende melodieën.
     
    De tweede support act was Tom Brosseau. In tegenstelling tot Mauschke was de relatie tot Múm hier heeeeeeel ver te zoeken. Zijn muziek is een soort mix van country en blues, met uitgesproken depressieve teksten. Hij speelt gitaar, maar zingt ook grote delen a capella. Danka vond het ronduit verschrikkelijk, ik was bij vlagen nog wel geintrigeerd door zijn performance. Maar waarom hij als act voor Múm werd gebracht, was volslagen onduidelijk (behalve dan dat ie van dezelfde platenmaatschappij is). Als ik een vergezochte relatie met hun muziek zoek, dan is het enige wat ik kan bedenken dat beide soorten muziek verhalend zijn. In veel Scandinavische muziek kan je terughoren dat het ontwikkeld is uit een traditie van verhalen-vertellen. En in zekere zin deed Tom Brosseau dat ook. Maar ik kan niet zeggen dat ik er rouwig om was toen hij van het podium verdween.
     
    Daarna kwam Múm op het podium, en dat maakte het wachten helemaal goed. We waren inmiddels meer dan twee uur verder, dus je zou je voor kunnen stellen dat de animo al wat minder was geworden. Maar niets was minder waar. Het hele concert heb ik slechts twee nummers gehoord die ik al kende, de rest was nieuw voor mij. En die twee nummers werden ook nog eens in een compleet ander arrangement ten gehore gebracht. Als je de muziek van Múm hoort is het heel makkelijk om het af te doen als electronisch, maar op het podium blijkt niets minder waar. Ja, er wordt wel gebruik gemaakt van electronica, maar de meeste muziek wordt live gemaakt, op de meest uiteenlopende instrumenten (drums, grote en kleine electrische gitaren, harmonika, blokfluit, speelgoedinstrumenten, cello, viool, piano etc). Múm "nieuwe stijl" blijkt veel dansbaarder geworden, en ik ben ervan overtuigd dat als men niet gedwongen was te zitten in het theater, er gedanst zou zijn. Bij vlagen deed de muziek denken aan de beste nummers van Gotan Project (Una musica brutal) en de Gorillaz (Clint Eastwood); erg aanstekelijk. Toch waren er ook nog de dragende vocals van de twee leadzangeressen, die het geluid van Múm sterk mede bepalen.
     
    Als je ze op het podium ziet staan zou je niet verwachten dat het één band betreft; de manier van doen, en de manier van kleden doen niet vermoeden dat ze samen zoiets voor het voetlicht kunnen brengen. Het publiek was ook erg enthousiast, met name een paar personen die op de eerste rij zaten, met als gevolg dat er ook nog een nummer of drie als toegift werd gespeeld  Daarna was de koek toch echt op, en moesten we weer op ons fietsje door de frisse buitenlucht de heuvel op naar huis.
     
    Maar ik kan maar één ding zeggen na een concert als dit: fantastisch.
    Als ze in de buurt komen, beslist gaan kijken.

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Je Punt profiel
    Hou mij op de hoogte
    Ik wil op de hoogte gehouden worden
    Dit is een verplicht veld
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl