wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    18 april 2009; MIT Short Film Festival
    Eind april vond de 5e editie  van het MIT Short Film Festival plaats. Tijdens dit evenement worden korte Europese films vertoond, die veelal ingezonden zijn door filmacademisch. Kleine films dus, geen blockbusters.
     
    De films werden vertoond in een collegezaal van gebouw 10 van MIT (de Dome), en geheel in de tijdgeest werden ze vertoond vanaf DVD en laptop; geen gedoe met wisselen van reels dus.
     
    Danka en ik zijn naar de zaterdags-voorstelling geweest, waarbij de volgende films werden vertoond (helaas niet allemaal in IMDB):
    • De korte animatie film (klei-poppetjes) Jiro a Miu (Jiro and Miu), Regisseur Jun Nito - Tsjechië, 2007 (8 minuten) - aardig.
    • De ietwat langere film Schautag, van regisseur Marvin Kren - Duitsland, 2008 (23 minuten). Een depressieve film over een man die als jongen een auto-ongeluk veroorzaakt waarmee hij nu in het reine probeert te komen.
    • El Palacio de la Luna (Moon Palace), van regisseur Ione Hernandez - Spanje, 2008 (13 minuten). De film is opgenomen brief van een moeder wiens zoon zelfmoord heeft gepleegd. Wederom, niet echt een vrolijk verhaal.
    • Een ietwat langere science fiction productie uit Duitsland: 2012 -  regisseur Markus Overbeck, 2009. Een beetje 1986/Brave New World achtig verhaal over een jongen die voor zijn stervende grootmoeder zorgt en probeert zich aan het heersende regime to ontworstelen. Triest, maar met een vaag open einde.
    • Gelukkig was de laatste film van de avond een wat vrolijkere noot: Bucaresti-Berlin van de "Duitse" regisseur Anca M. Lazarescu - Duitsland, 2004 (23 minuten). De film volgt een Roemeens meisje dat haar heil wil zoeken in Berlijn. Ze zou een bekende ontmoeten op het station, maar dat loopt mis. Gelukkig loopt ze een sympathieke taxichauffeur tegen het lijf die met haar op pad gaat. Erg leuke film.
    Over het geheel genomen een vrij negatieve tendens in de Europese films; vraag me af of dat indicatief is voor de huidige generatie filmmakers, of het komt doordat ik hier gewoon minder Europese films zie en het daardoor niet meer gewend ben, of dat het toevallig zo uitpakte voor dit evenement.

       

    Tijdens onze tweeweekse reis naar Europa, die hierna nog zal volgen op het blog, hebben we natuurlijk ook weer in het vliegtuig een aantal films gezien. Ons schema was deze keer zodanig dat we (met name op de terugreis) redelijk wat tijd hadden voordat de jetlag erin begon te hakken, dus hierbij nog een korte impressie van de in-flight movies. Zo blijft het thema van deze post tenminste gehandhaafd 

    De heenreis heb ik Slumdog Millionaire gezien. Over deze met Oscars-overladen film is nogal wat te doen geweest, omdat het onderwerp genoeg aanknopingspunten gaf voor discussie. In het kort gaat de film over een jongetje uit een sloppenwijk in India, die door een TV spel (een soort Weekend Miljonairs) erg rijk wordt en uit het milieu probeert te ontsnappen. De kritiek richt zich met name op hoe de sloppenwijken worden weergegeven, en of het wel realistisch is. Daarnaast werd er voor de film gebruik gemaakt van niet-professionele acteurs (uit de sloppenwijken), die vervolgens al dan niet aan hun lot werden overgelaten, nadat het filmen was afgelopen. Ik wil niet in die discussie belanden, maar er mee volstaan te zeggen dat je in mijn optiek de film niet moet zien als een realistische weergave van het leven en de ambities in de slums van Mumbai. De kern van de film is volgens mij veel meer een liefdesverklaring; het verhaal van de jongen en het meisje wordt verteld aan de hand van fragmenten uit hun leven die opgehangen worden aan de vragen van de spelshow. Als zodanig vond ik de film best geslaagd (al moet ik zeggen dat de grote hoeveelheid Oscars wel lichtelijk overdreven was).

    Op de terugreis heb ik een tweetal films gezien: The Reader, en Bolt.
    In de eerste film woont een rechtenstudent na de Tweede Wereldoorlog een Nazi-process bij, waarin hij geconfronteerd wordt met het feit dat één van de verdachten een vrouw is met wie hij in zijn jeugdjaren een verhouding heeft gehad. Hoewel de film zeker aandacht besteedt aan het feit hoe de vrouw, Hanna Schmitz (een glansrol van Kate Winslet), als pion in het Nazi-regime beland en met wat voor beslissingen ze geconfronteerd werd, is dat mijns inziens een ondergeschikt thema. Belangrijker is de rol waarin de toeschouwer zichzelf bevindt, omdat hij informatie heeft die de uitkomst van het proces zou kunnen beinvloeden.
    Bolt is een hele andere categorie; een animatie film van Disney. Bolt is een hond die de hoofdfiguur speelt in de TV serie, waarin hij superkrachten heeft. Hij weet alleen zelf niet dat het allemaal een illusie is. Wanneer zijn co-ster en baasje "verdwijnt", ontsnapt hij van de set om haar te redden, en op dat moment wordt hij uiteraard geconfronteerd met het feit dat hij helemaal geen superkrachten bezit. Disney zou Disney natuurlijk niet zijn als niet op het einde Bolt tòch het meisje redt, en daarmee een held wordt. Een niet erg indrukwekkende plot, maar wel goed gemaakt als kinderfilm. 
     
    Nou, dat zijn eerst wel weer genoeg films. Later meer  

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Je Punt profiel
    Hou mij op de hoogte
    Ik wil op de hoogte gehouden worden
    Dit is een verplicht veld
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl