wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    30 augustus 2009; Amelia Sofie
    In januari kondigde ik het grootste nieuws in maanden aan: namelijk dat we zwanger waren. Nu is het echter tijd om nog groter nieuws te verkondigen: we zijn ouders geworden van een prachtige dochter, Amelia Sofie.
     

    Import roze muisjes 
     
    Voor diegenen die de korte versie willen: ze is 16 dagen over tijd geboren middels een keizersnee, woog 4246g (9 lbs 5.7 oz) en was 57cm (22.5") lang. Voor degenen die een wat langere versie willen, zal ik hieronder nog wat meer vertellen.
     
    Naamkaartje in de wieg; de naam werd op tape geschreven en in de wieg geplakt
     
    Zoals jullie al hebben kunnen lezen, was de uitgerekende datum 14 augustus jongstleden. Maar deze dame besloot dat het veel te comfortabel was in de buik, en vertoonde dan ook geen tekenen om uit zichzelf naar buiten te komen. Na een week moesten we daarom voor een zogenaamde non-stress test naar het ziekenhuis; in het kort komt het erop neer dat ze kijken of je nog voldoende vruchtwater hebt en het kindje goed ligt (echo), het kindje zelf geen tekenen van stress vertoont (hartslag, bewegingen) en of er al weeën zijn (via de monitor, omdat je dat zelf niet altijd voelt). De conclusie was dat alles tiptop in orde was, en men besloot het dan ook nog een week aan te zien. Een week later waren er nog altijd geen tekenen van een aanstaande bevalling, en daarom werd er besloten om te bevalling in te gaan leiden. Dit gebeurt in het ziekenhuis, en omdat je vanaf dat moment in het ziekenhuis moet blijven moesten alle benodigdheden voor een paar dagen mee nemen.
     

    Danka bij onze uitgebreide lunch; WKS wachtend op de taxi naar het ziekenhuis
     
    We moesten ons melden om een uur of 7 's avonds, op donderdag 27 augustus, op de afdeling Labor and Delivery (verloskunde) van Mt. Auburn Hospital in Cambridge. Ik had het grootste deel van de dag vrijgenomen en daardoor konden we ons rustig voorbereiden. We zijn ondermeer lekker buiten wezen lunchen bij de Neighborhood Restaurant and Bakery, die onderaan Walnut St zit, en waar je voor een prikje een uitgebreide lunch kunt krijgen. Het is één van onze favoriete plekjes hierzo, omdat ze een prachtige met wijnranken overdekte patio hebben waar het heerlijk toeven is op een warme dag.
     
     
    Danka wijst onze kamer aan

    Zicht vanuit onze kamer
     
    Na aankomst in het ziekenhuis kregen we een eigen kamer toegewezen: Birth room 2. Het is super om een redelijk grote kamer voor jezelf te hebben: er was een LCD TV, een mini-stereo, een badkamer met bad en douche, een bed voor Danka en een stoel (later uitklapbed) voor mij. We hadden een prachtig uitzicht op de Charles river, met de skyline van Boston op de achtergrond.
     
     
     
     
    De inductie zelf bestond uit het toedienen van prostaglandines, en later oxytocine. Voor de laatste krijg je een infuus, en ben je dus gelijk een stuk minder mobiel. Je bent bovendien permanent verbonden met de monitor die hartslag van de baby en de weeën bijhouden. Na de eerste keer prostaglandines, hebben we een behoorlijk goede nachtrust gehad (op de redelijk frequente controles na dan). De volgende dag werd het een stuk vermoeiender, met name voor Danka dan, omdat de oxytocine behoorlijk aansloeg, en ze daardoor sterke weeën kreeg. Het vlotte alleen niet zo erg als men wilde, en daarom werd ze aan het eind van de vrijdag van het infuus gehaald. Op die manier kon ze, met behulp van andere medicatie, toch nog een redelijke nacht draaien.
     

    Danka aan infuus met oxytocine
     
    De volgende ochtend bleek dat de weeën uit zichzelf in stand bleven, en daarom werd ze in eerste instantie ook niet meer van medicijnen voorzien. Maar wederom bleek het niet erg snel te gaan, en hoewel ik dus gewoon kon eten en rusten, was dat er voor Danka niet bij. Aan het eind van de middag was ze zo moe dat we besloten om een ruggeprik te nemen: op die manier kon ze haar energie tijdens de normale weeën sparen voor later; voor mij was dat een wat minder plezierig moment omdat ik daar niet bij mocht zijn van de anesthesist. Nog voordat de anesthesist kwam, braken haar vliezen en zette ze de kamer bijna onder water. Toen de prik eenmaal werkte kon Danka zich wat meer relaxen. Zonder de weeën noemenswaardig te voelen mocht ze op een gegeven moment gaan persen, maar ondanks urenlang hard werk, daalde de kleine niet ver genoeg in. Op grond daarvan besloot de arts uiteindelijk dat het de beste oplossing zou zijn om een keizersnee uit te voeren. Tegen die tijd waren we al door een stuk of 6 vroedvrouwen gegaan, en meerdere dienstrondes voor de zusters. Sommigen hadden zelfs al een tweede dienst met ons!
     
    De chirurg werd opgetrommeld, en nadat Danka ter plekke voorbereid werd, moest ik me omkleden in operatiekleding, inclusief slofjes en petje. Toen ik opgehaald werd, kon ik bij Danka's hoofdeinde gaan zitten en voordat ik het wist werd ik bij de warme tafel geroepen om onze prachtige dochter te bewonderen; het doorknippen van de navelstreng is erbij gebleven, maar op dat moment stond ik daar helemaal niet bij stil.  Na een eerste controle (gewicht, schoonmaken luchtwegen, poetsen). kreeg ze een bijna perfecte Apgar score van 9/10. Ik kon voorkomen dat ze gelijk naar de nursery werd gebracht, waardoor ik haar ook aan Danka kon laten zien, en we een paar minuten met zijn drieën konden doorbrengen.
     
     
    In de operatiekamer; voor het eerst konden we haar vasthouden
     
     
     
    Daarna werd Danka gehecht, en ben ik met Amelia meegegaan voor haar uitgebreide controle. In de nursery van de postpartum afdeling (kraamafdeling), werd daarnaast ook een eerste snelle wasbeurt gegeven, een beetje flesvoeding (omdat haar glucose een beetje aan de lage kant was), een vitamine K prik en een antibioticumgel voor de oogjes. Ze moest een uur later weer terug voor de volgende check, maar ondertussen mocht ik haar meenemen naar Danka op de verkoeverkamer van de afdeling verloskunde, waar ze voor de eerste keer geprobeerd heeft borstvoeding te geven. We hebben ook even gebeld/geskyped met het thuisfront, en ik heb onze spullen verhuisd naar kamer 502 van de kraamafdeling.
     

    Danka in het ziekenhuis met Amelia
     
    Op de kraamafdeling kreeg Amelia een enkelbandje met transponder. Daarmee was het onmogelijk om haar van de afdeling mee te nemen zonder dat er een alarm zou afgaan. Daarnaast kregen zowel Danka als ik een armband met een nummer dat een bijpassend enkelbandje had bij Amelia; alles op naam van de moeder (omdat die er altijd is, terwijl vaders soms tijdelijk afwezig zijn). Elke keer als een zuster haar kwam halen en terugbrengen  (ingebakerd en wel; dat is hier standaard) werden de nummers gecontroleerd, hoe vaak ze het ook al hadden gedaan.
     
     
    Uitzicht vanaf kraamafdeling
     
    Op de kraamafdeling hadden we, net als bij Verloskunde, de mogelijkheid om eten te bestellen uit een menu (roomservice). Ook was onze kamer weer privé (dit is standaard, tenzij het erg druk is). Het uitzicht was iets minder, maar aan het eind van de gang was een kleine keuken en gemeenschappelijke ruimte waarvandaan je wel weer de rivier kon zien. Mijn vouwbed was ingeruild voor een stoel die je uit kon klappen; iets minder comfortabel, maar ik was allang blij dat ik ook hier gewoon kon blijven slapen.
     
     
    Ons kleine wondertje
     
    Standaard blijf je hier twee dagen in het ziekenhuis na een bevalling, maar bij een keizersnee is dat maximaal vier dagen. Dit gaf ons ook wat meer gelegenheid om dingen op te pikken van de zusters en dokters die ons geregeld kwamen bezoeken. Niets dan lof voor de mensen in het ziekenhuis: ze hebben echt super voor ons en Amelia gezorgd (al was het soms wel eens vervelend dat ze om 1 of 2 uur 's nachts bloeddruk en temperatuur kwamen opnemen). Hoe dan ook: we hadden een goede gelegenheid om aan elkaar te wennen, voordat we op onszelf aangewezen waren.
     
     
    Trotse ouders (links is al thuis, rechts nog in het ziekenhuis)
     
    We willen bij dezen ook iedereen bedanken die ons geluk heeft gewenst, via gewone post, electronische post, Facebook, Hyves, SMS of anderszins. We hopen dat iedereen uiteindelijk een keer de gelegenheid heeft om Amelia in het echt te komen bewonderen!

      
     
     

    Reacties

    op 08-09-2009 23:25
    en dan te bedenken dat het hier over ons kleinkind gaat waren we er alvast maar....... liefs van heit en mem
    jessica offenberg op 09-09-2009 18:07
    Wat leuk om nu het uitgebreide verhaal te lezen en meer foto's te zien!! een behoorlijk avontuur wat begint met nog een rustige uitgebreide lunch. Prachtige dochter hoor, geniet er van met elkaar!!
    Ilja op 10-09-2009 01:44
    Wat een verhaal, gelukkig zien jullie er op de laatste paar foto's al weer wat beter uit. Ik hoop dat jullie inmiddels weer wat kleur hebben terug gekregen . Jullie dochter lijkt er gelukkig niet zo door aangedaan! Laten jullie weten hoe het is zo'n kleine in huis? Ik ben benieuwd! Nogmaals gefeliciteerd!
    Sita op 13-09-2009 19:56
    HeyWiep Klaas en Danka,
     
    Hertlik lokwinske met de kleine meid! Veel geluk en wijsheid bij de opvoeding gewenst en vooral: geniet ervan!
     
    Groet, Sita
     
    mathilde op 17-09-2009 11:34
    jeetje wat een bevallingsverhaal, ik hoop dat jullie heerlijk thuis zijn nu en dat het genieten pas echt kan beginnen. hoe gaat het verder met danka en amelia? nu david ouder is merk ik pas wat het voor hem betekent dat wij hier wonen en de familie in nederland. we waren van de week daar op vakantie en nu we weer thuis zijn moet hij weer wennen om hier te zijn.

    groeten van ons,
    mathilde
    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Je Punt profiel
    Hou mij op de hoogte
    Ik wil op de hoogte gehouden worden
    Dit is een verplicht veld
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl