wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    17 september 2009; Plimoth Plantation
    De dag voordat Annelies terug ging naar Nederland hebben we met de hele familie een trip gemaakt naar Plymouth, MA. Hiervoor hadden we een lekkere grote Amerikaanse bak (Chevrolet Family SUV) gehuurd bij Enterprise Rent-a-car. Nadat we Amelia in het autostoeltje hadden gezet en alle toebehoren hadden ingepakt gingen we op weg; het weer leek ons niet echt mee te zitten, omdat we onderweg al een buitje kregen en het niet echt beter leek te worden.
     
    De naam Plymouth doet bij iedere Amerikaan (en wellicht ook een percentage van de buitenlanders) een belletje rinkelen. Het is namelijk te plaats waar volgens de overlevering de eerste Europeanen (de Pilgrim Fathers) aan wal zijn gekomen die er in geslaagd zijn een permanente nederzetting te onderhouden. Daar wordt uiteraard in toeristische zin goed gebruik van gemaakt, met een openlucht museum (Plimoth Plantation), een reconstructie van de boot waarmee ze gekomen zijn (de Mayflower), souvenir winkeltjes en een brok steen dat symbolisch de plek markeert (de zogenaamde Plymouth Rock). Kortom, genoeg te bekijken.
     
     
    De ingang van Plimoth Plantation
     
    Na een ritje van een kleine twee uur kwamen we aan bij onze eerste stop: Plimoth Plantation. Het weer was er inmiddels niet beter opgeworden, dus nadat we de kaartjes hadden gekocht hebben we eerst een kop koffie gedronken in het visitor's center.

    Plimoth Plantation is een openluchtmuseum in de stijl van het Zuiderzee museum en Archeon. Er zijn tentoonstellingen over de geschiedenis van Amerika's eerste bewoners in het bezoekerscentrum, maar daarnaast zijn er reconstructies van de eerste nederzetting, en van de nederzettingen van de oorspronkelijke (Indiaanse) bevolking: de Wampanoag. Uit tijdsoverweging hebben we besloten om ons te richten op het openlucht-deel van het museum.
     
     
    Heit en mem in het fort, dat tevens dienst deed als kerk 

    Het pioniers dorp is, zoals ook destijds, afgebakend met een omheining van palen en planken. Het eerste gebouw wat je tegenkomt is het fort, waar op de bovenverdieping een aantal kanonnen staan. De beneden verdieping was een soort gemeenschapsruimte, waar tevens gelovigen samenkwamen voor kerkdiensten (ze noemden het geen kerk, omdat dat een term was die gebruikt werd voor een samenkomst van gelovigen in plaats van het gebouw). Je had daarvandaan overigens een prachtig gezicht op de oceaan (het ligt iets op een heuvel).
     
     
    De acteurs bij hun bezigheden
     
    Een deel van de andere gebouwen die langs de hoofdstraat stonden werd "bewoond" door mensen die de rol speelden van pioniers; ze waren bezig met dagelijkse handelingen (koken, naaien, gereedschap onderhouden, lezen), en waren er om vragen te beantwoorden van bezoekers. Ze waren erg overtuigend, tot en met een oud-Engels accent voor een aantal van hen toe ("Where are you from, sir? Holland? My wife is from Holland, aye, from Leiden") 
     
     
    Bestrating was er nog niet,
    dus met de kinderwagen was het ploegen
     
    Je was door de interactie met de acteurs zo maar wat tijd kwijt, en daardoor moesten we ons uiteindelijk nog bijna haasten om ook een blik te kunnen werpen op het Wampanoag dorp. Hier werden ondermeer zomer- en winterverblijven getoond, en waren mensen bezig met typische activiteiten (vlechten van matten, maken van poppetjes, tassen en stoffen etc).
     

    Vrouw vlecht rietmatten 

    Daarna was de tijd voor ons aangebroken om ons naar de volgende stop te begeven: de Mayflower II, de reconstructie van het schip waarmee de Pilgrims naar Amerika zijn gekomen. Het is moeilijk voor te stellen hoeveel personen er op zo'n relatief klein schip zaten.
     


    Mayflower II

    Net als in Plimoth Plantation waren er ook hier weer vrijwilligers aan boord, die tekst en uitleg gaven alsof ze net aangekomen waren in Amerika.
    Daarnaast waren er uitgebreide informatie panelen op de oever, waar niet alleen de achtergrond van hun komst werd uitgelegd, maar ook de herkomst van de Mayflower II (die in Engeland is gebouwd, en over de oceaan hiernaartoe is gekomen). 


    Heit en mem in gesprek aan boord van de Mayflower
     
    Het toeval wil dat ik net bericht had gekregen dat ik begin volgend jaar een positie begin als onderzoeker aan het Leids Universitair Medisch Centrum, en dat de historische link tussen Plymouth en Leiden zich daarmee nog eens lijkt te versterken
     

    Danka voor het stadsgezicht van Leiden (volgend jaar in het echt!)

    Na het bliksembezoek aan de boot hadden we nog twee dingen op het programma. Het eerste is een typische toeristen-attractie: zo fout, dat het weer leuk wordt. Er is namelijk een fotozaak in Plymouth die er prat op gaat dat het de enige plek is in de VS waar je verkleed als Pilgrim op de foto kan. En met de interesse die er in de familie bestaat in geschiedenis, alsmede als souvenir voor Amelia om later terug te zien, hebben we ons daar natuurlijk toe laten overhalen.
    De fotozaak, Short Takes Old Tyme Photography Studio, is op afroep geopend, en 15 minuten na ons telefoontje stond de fotograaf al klaar. We hebben ons verkleed en zijn daarna met zijn allen, en ook als gezin, op de foto gegaan. Buitengewoon vermakelijk, en beslist een aanrader (overigens probeert de eigenaar je uiteraard wel meer foto's en accessoires aan te smeren dan je oorspronkelijk van plan was).  

    Stelletje 21e eeuwse Pilgrims
      
    Het laatste stukje sightseeing bestond uit een korte wandeling naar Plymouth Rock, door de Lonely Planet (als ik me goed herinner) toepasselijkerwijs the most disappointing landmark in America genoemd. Het is een stuk steen met daarin de datum 1620 uitgehakt. Het ligt in een soort bak, waar redelijk recent een enorme constructie van pilaren omheen gebouwd is om verwering tegen te gaan.
     
    Dusssss... dat is Plymouth Rock
     
    Tegen de tijd dat we de steen hadden bekeken liep het al tegen het eind van de dag, en hoewel het in theorie maar een dikke anderhalve uur rijden is naar Boston, besloten we in Plymouth een adresje te zoeken om te eten. Dankzij de Lonely Planet New England belanden we bij de Lobster Hut, waar we ons de fish and chips voor een prikje goed hebben laten smaken.

      
    In de Lobster Hut

    Achteraf bekeken was dit een buitengewoon goede zet. Halverwege de weg terug kregen we namelijk een klapband, en daardoor stonden we enkele uren lang gestrand langs de snelweg. De plek was helaas zo dat we niet snel even een band zelf konden verwisselen (halve vluchtstrook), maar Annelies had een ANWB wegenwacht lidmaatschap en die hebben ook een zusterorganisatie in Amerika (AAA); dus gebeld. Helaas kwamen zij niet verder dan: "Dan moet u de AAA bellen, en u krijgt dan uiteindelijk de kosten van ons vergoed. Een nummer? Nee dat hebben we niet...". Plan B: het verhuurbedrijf maar gebeld, zij hebben tenslotte ook een roadside assistance (wegenwacht) service. Na ettelijke telefoontjes (omdat dezelfde telefoniste die ik per toeval steeds weer aan de lijn kreeg geen toegang had tot het computersysteem), bleek inderdaad dat zij in staat zouden zijn om iemand te sturen van een bedrijf in de buurt. Ze moesten alleen even weten wat "in de buurt" was. We wisten op welke snelweg we zaten (2A), in welke richting (noorden) en wat de volgende afslag was (14) en over hoeveel mijl (2). Helaas bleken ze met al die informatie niet in staat om onze locatie te bepalen; ze hadden daarvoor een plaatsnaam nodig (de snelweg loopt niet door steden en dorpen), of GPS coordinaten. Wij waren overigens prima in staat om met behulp van de meest basale kaart uit te vogelen waar we zaten! Het gevolg van dit alles was dat men eerst een bedrijf van heel ver probeerde te sturen (dat vervolgens na een dik uur inbelde om te zeggen dat het te ver was), waarna een ander bedrijf gestuurd moest worden (wat wederom een uur duurde). En wij - met een hongerige en vermoeide Amelia op de achterbant - maar wachten.
     
     
    State trooper zet de zwaailichten erbij aan
     
    Toen er uiteindelijk dan ook een pickup stopte met iemand in een fluorescerend hesje, waren we zeker dat het eindelijk gelukt was om ons te vinden. Die gast ging van slag, maar werd na een korte tijd gestoord door een state trooper die vond dat hij niet erg veilig geparkeerd stond (half op de rijbaan, zwaailicht aan). Niet lang daarna arriveerde een sleep-auto gestuurd door Enterprise. Bleek dat die andere gast waarschijnlijk gewoon een beunhaas was die de snelweg afstroopte in de hoop wat bij te verdienen; hoe dan ook: hij was snel verdwenen.
     
     
    De officiële bandenwisselaar (het levert wel mooie plaatjes op)
     
    Al met al waren we een goeie drie uren later dan gepland (na een voedings-stop langs de snelweg) thuis.
     
    Oh ja, we hadden de volgende dag ook nog een boete Er is hier namelijk een regel dat je op dagen dat de straat geveegd wordt, niet in de straat mag parkeren. Maar nu werden we geconfronteerd met een nuance daarvan, namelijk dat de twee zijden van de straat op verschillende dagen worden geveegd. Het gebeurt overigens ook maar eens in de twee weken, maar wij stonden dus op het verkeerde moment aan de verkeerde kant van de weg gedurende 45 minuten... (toen moesten we de auto retourneren).
     
    Ten aanzien van onze avonturen met de roadside assistance kan ik overigens melden dat de gemaakte kosten werden kwijtgescholden; en het baliepersoneel liet ons weten dat ze over de afhandeling van dit soort scenarios heel veel klachten krijgen... je zou toch zeggen dat je als bedrijf er dan wat aan doet? We werden overigens (min of meer conform hun slogan "we pick you up"  wel netjes teruggebracht naar huis.

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Je Punt profiel
    Hou mij op de hoogte
    Ik wil op de hoogte gehouden worden
    Dit is een verplicht veld
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl