wksmits.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom!
    Na ons huwelijk in Dokkum, de verlate huwelijksreis naar Zuidoost Azië, en onze gezamelijke promotie in Groningen, bevinden wij (Danka en Wiep Klaas) ons momenteel in Somerville, in de Verenigde Staten van Amerika waar we allebei werken aan een universiteit (Northeastern University en MIT).
     
    Via dit blog willen we het thuisfront op de hoogte houden van ons doen en laten.
    Een reactie op onze berichtjes of een e-mail wordt natuurlijk altijd gewaardeerd, ook als we geen tijd zouden hebben om direct persoonlijk te reageren.
     
    Alvast bedankt!
    30 oktober 2009; Chicago Bulls @ Boston Celtics
    Op 26 oktober heb ik Adriaan, mijn broer, opgehaald van het vliegveld. Hij had besloten dat het toch jammer zou zijn om niet even bij ons te kijken in de VS en omdat de tijd nu heel snel gaat, was dit wellicht te laatste mogelijkheid om het in ons beider schema in te passen. Het weer was niet al te geweldig, maar ik denk dat we over het algemeen toch niet mochten klagen.
     
     
     
     
    Peak foliage (hoogtepunt van herfstkleuren) Boston
     
    Dinsdag de 27e is hij eerst de Freedom Trail wezen lopen; dat is toch een beetje een must voor iedereen die in Boston op visite komt. Het is een stevige wandeltocht, maar je ziet wel gelijk een hoop van de historische plekken van Boston.
     
    Op woensdag werd er (min of meer noodgedwongen) een museumdagje ingelast vanwege het minder aangename (lees: regen) weer.
     
     
    Zicht op MIT (links) en Boston (rechts) vanaf de Mass Ave brug
     
    Donderdag is Adriaan met Danka naar Harvard geweest, waar ze een self-guided tour hebben gedaan. Vandaar zijn ze met de metro naar MITgekomen waar we vervolgens met zijn allen aan de Charles koffie hebben gedronken. Nadat hij een door anderen geleide tour van MIT had gedaan (terwijl Danka Amelia voedde in een speciaal daarvoor bedoelde kamer van MIT), zijn we ook nog even in het lab wezen kijken.
     
     
     
     
    Aan de oever van de Charles
     
    Voor vrijdag had ik een speciaal uitje bedacht; Adriaan heeft (heel) vroeger basketbal gespeeld, en dat is een sport die erg populair is in Amerika. Het toeval wil dat Boston een niet onaardig team heeft, de Boston Celtics. Ik was natuurlijk veel te laat om via de officiele wegen ene kaartje te bemachtigen, maar gelukkig bestaat er ook zoiets als Marktplaats. De dag tevoren ben ik dan ook naar het stadion gegaan om kaartjes van iemand over te kopen. Altijd afwachten hoe dat gaat natuurlijk, maar buiten problemen om de persoon te vinden (er was op dat moment een wedstrijd van het ijshockey team de Boston Bruins, waardoor er veel publiek op de been was) leverde het geen moeilijkheden op.
     
    Een blik in de TD Garden
     
    De wedstrijd begon om 8 uur 'savonds, en we zijn rond een uur of zeven op pad gegaan. De Celtics spelen in de TD Garden, hetgeen praktisch op de metrostop North Station ligt. Makkelijk bereikbaar dus.
    Nadat onze tassen en camera's waren gecontroleerd, mochten we naar binnen. We hadden plekken op de tribune op de hoek van het veld, recht tegenover de banken waar de teams zaten. Het viel alleszins mee hoeveel je kon zien van die hoogte, al was het wel een stief stukje trap klimmen (daarna snapten we ook waarom de meeste mensen in drommen de roltrap namen). Net als bij het baseball, was er ook hier ruimschoots eten en drinken (lees: bier) voorhanden. In vergelijking daarmee leek het publiek overigens iets minder divers (meer jongeren), hoewel ook hier alle leeftijden waren vertegenwoordigd.
     

    Adriaan komt terug met een biertje
    (uiteraard nadat zijn paspoort is gecheckt voor de leeftijd)
     
    De wedstrijd zelf was een hele belevenis; tot een paar minuten tevoren leek de arena niet echt vol te worden (hoewel friday night matches hier een begrip zijn), maar een paar minuten tevoren liep het helemaal vol; de maximale capaciteit is een kleine 20.000 personen.
     
     
    Star spangled banner
     
    De wedstrijd begon natuurlijk met de binnenkomst van de teams; in ons geval speelden de Celtics tegen de Chicago bulls. De Celtics hadden een binnenkomst via een erehaag, met veel muziek en lawaai. De Bulls werden slechts aangekondigd door de luidspreker. Daarna volgde ook de introductie van alle spelers: voor de Bulls in het volle licht, terwijl er voor de Celtics een show werd opgevoerd met schijnwerpers, rockmuziek etcetera... Daarna was er natuurlijk tijd voor het nationale volkslied.
     
    Go Celtics!
     
    Omdat een basketbal wedstrijd uit vier quarters bestaat, en er bovendien een aantal time outs zijn is er ruimschoots gelegenheid voor allerlei vormen van amusement. Natuurlijk waren er cheerleaders, die eufemistisch Celtics Dancers worden genoemd. Daarnaast was er een acrobate,die op een torenhoge eenwieler schaaltjes omhoogwierp en opving met haar hoofd. Er waren verscheidene spelletjes (trivia, waarbij je dingen kadootjes kon winnen) en give-aways (waarbij dingen zoals t-shirts gratis werden weggegeven, of je een betere stoel kon krijgen). Ook werden er door de mascotte (die wel een acrobatiekachtergrond moet hebben gehad) sierdunks gemaakt, met behulp van een trampoline.
     
    Time out
     
     
    Rumblings, loud, wicked loud, thunderous en garden level
    (bij vrije worp van de tegenstander)
     
    De wedstrijd zelf was eigenlijk alleen het eerste kwart een wedstrijd; in het tweede kwart bouwden de Celtics al snel een behoorlijke marge op, die ze vervolgens de hele wedstrijd niet meer uit handen gaven. Dat neemt niet weg dat het natuurlijk een spektakel is om te zien hoe basketbal hier gespeeld wordt.
     
     
       
     
    De grote drie van de Celtics (Paul Pierce, Ray Allen en Kevin Garnett a.k.a. KG)  deden alledrie een duit in het zakje, en ook relatieve nieuwkomers zoals Rajon Rondo en Rasheed ('Sheed) Wallace hadden een grote bijdrage aan de uiteindelijke overwinning. Ray Allen werd overigens nog even speciaal in het zonnetje gezet omdat 'ie een puntenrecord bij elkaar had gespeeld.
     
    KG, Allen & Rondo
     

      
    Zoals bij alle grote sportevenementen hier was er natuurlijk het onvermijdelijke pijporgel, dat de mensen moest opjuinen. Dit was met name voor de aanval, als de klok aan het aftellen was. Voor de verdediging had men een zeer inventieve slogan bedacht: De-fense! Op het grote scherm werd dit overigens weergegeven voor de mascotte die om te beurt een "D" en een hekje (fence) omhoog hield, en gelijktijdig op de vloer stampte.
     

     
    Na afloop was het verbazingwekkend hoe snel de arena weer leeg was, en iedereen zich naar buiten begaf. Voordat we thuis waren was het overigens bijna middernacht, niet alleen omdat de wedstrijd al met al een paar uur duurde, maar ook omdat het openbaar vervoer na afloop met name naar Boston ging, terwijl wij de andere kant op moesten...

    Reacties

    Ilja op 12-11-2009 11:33
    Hoi Wiep en Danka,
     
    Leuk al die nieuwe postings!
     
    Graag zou ik die foto's wel in wat hogere resolutie willen zien, vooral die van herfst bomen en de cheerleaders...

    Hoe zit dat nu met jullie planning, wanneer komen jullie terug?
     
    Groetjes Ilja

    op 12-11-2009 13:21
    je hoeft dus niet eens alleen maar wedstrijden te kijken en er verstand van te
    hebben, er is ook genoeg afleiding tussendoor: een hele happening!! Mochten jullie van mening veranderen en toch in Boston blijven, zouden wij dat ook nog eens kunnen doen grtjs h en m
    wksmits op 12-11-2009 18:35
    He Ilja,
    Bedoel je de eerste twee fotos van deze posting? Kan wel ff een Picasa albumpje voor je inmekaar draaien binnenkort.
    Groeten,
    Wiep Klaas
    P.S. Toevallig 16-19 november nog in Leiden?
    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Je Punt profiel
    Hou mij op de hoogte
    Ik wil op de hoogte gehouden worden
    Dit is een verplicht veld
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl